love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 53 ซูเซิ่งเจไปเยี่ยมหยางหยิงหยิง

บทที่ 53 ซูเซิ่งเจไปเยี่ยม หยางหยิงหยิง

เมื่อซูเซิ่งเจได้ยินว่าหยางหยิงหยิงอยู่บนเตียงไม่สะดวกรับโทรศัพท์ ในใจก็ยิ่งอยากรู้ เดิมทีเขาเชื่อใจเธอมาก เเต่ทว่าในตอนนี้โทรศัพท์อยู่กับผู้ชาย เธอยังนอนอยู่บนเตียง เสียงของผู้ชายคนนั้นก็ไม่คุ้น เสียงของ กู้เหลียนเฉิงก็ไม่ใช่

“เซียวเจ้น ไปสืบดูสิ เกิดเรื่องอะไรกับหัวหน้าหยาง ” ซูเซิ่งเจกัดฟันวางโทรศัพท์ลง

“ประธานซูครับ. คุณหยางถูกรถชน ตอนนี้นอนอยู่ที่โรงพยาบาล 1 เดือนเเล้ว ยังพูดไม่ได้เลยครับ” เซียวเจ้นติดตามการอาการของหยางหยิงหยิงตลอดมา นั้นก็เป็นงานส่วนหนึ่งที่ประธานซูมอบหมายให้เขาทำ

“อะไรนะ?เธอนอนโรงพยาบาล?ทำไมนายไม่บอกฉันเลย?” ซูเซิ่งเจ ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

“ผมโทรหาคุณ คุณพูดไม่ใช่เหรอครับว่าไม่ใช่ธุระสำคัญ ก็รอคุณกลับมาเเล้วค่อยพูด ?” ซูเซิ่งเจเสียใจอย่างที่สุด เกิดเรื่องได้ 2 วันก็โทรหาเขา ในสายเขาหงุดหงิดมากเเล้วสั่งมา จึงไม่กล้าที่จะรบกวน

ดูเหมือนว่าซูเซิ่งเจจะนึกออกว่ามีเรื่องเเบบนี้เกิดขึ้น ตอนนั้นสวี่ยางยางตรวจอยู่ทั้งร้องไห้ทั้งโวยวาย เพราะว่าตอนตรวจนั้นเจ็บมาก นับว่าดีเเล้วที่ยังไม่ตาย ตนเองกำลังปลอบใจเธอ ดังนั้นเมื่อเซียวเจ้นโทรศัพท์มา อารมณ์ไม่ดี เเต่ว่าเรื่องของหัวหน้าหยาง ควรจะเป็นเรื่องสำคัญสิ

“ฉันบอกนายเมื่อไหร่ว่าเรื่องของหัวหน้าหยางไม่สำคัญ?เรื่องของเธอสำคัญที่สุด จำเอาไว้!” ซูเซิ่งเจโกรธมากไม่ไหวที่จะโทษเซียวเจ้นตนเองก็ก้าวเร็วๆออกจากห้องทำงาน

ใจของเขากระวนกระวาย เเต่ก็ไม่ควรวิ่งสิ เขาเป็นถึงประธานบริษัทตระกูบซูได้ยินข่าวของผู้หญิงคนเดียวก็วุ่นวาย ทีหลังเมื่อออกไปข้างนอกจะต้องไม่ทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะได้

อีกอย่างผู้หญิงคนนี้เป็นเเม่บ้านเเละคนดูเเลของเขา เขาเเค่กังวลใจว่าถ้าเธอป่วยจะไม่มีใคร มาคอยทำความสะอาดห้องให้ ไม่มีใครทำอาหารให้เขาเเค่นั้น เป็นเเบบนี้เเหละ

ซูเซิ่งเจเหยียบคันเร่งมากกว่า 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ฝ่าไฟแดงหลายจุด เพิ่งจะถึงโรงพยาบาล

มาถึงห้องผู้ป่วยที่เซียวเจ้นพูดถึง เขาก็เห็นกู้เหลียนเฉิงกำลังนั่งทำงานอยู่ คอมพิวเตอร์ของเขาถูกเปิดขึ้นกำลังพิมพ์งานลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว

หยางหยิงหยิงนอนหันมาด้านหนึ่งคอก็มีของอะไรประคองไว้ ขาแขวนอยู่บนชั้นวาง กำลังนอนหลับ

ทันใดนั้นหยางหยิงหยิงขยับตัวเล็กน้อย กู้เหลียนเฉิงรีบวางงานในมือลง ไปตรวจดูเธอ จนกระทั่งเธอหลับอย่างสงบสุขอีกครั้ง จึงเริ่มทำงานต่อ

ฉากนั้นกลมกลืนกันมาก ราวกับว่าเป็นคู่รักหรือสามีภรรยา

สามีภรรยาอะไร แล้วเขาถือว่าเป็นอะไร? คนรัก?

ซูเซิ่งเจผลักประตูเเล้วเดินเข้าไป

“ประธานกู้เป็นคนกระตือรือร้นดีจริง ทำงานก็ไม่ลืมที่จะดูเเลคนป่วย” ซูเซิ่งเจพูดเหน็บ

กู้เหลียนเฉิงก็เห็นว่าความรู้สึกของซูเซิ่งเจที่มีต่อหยางหยิงหยิงไม่เหมือนพนักงานทั่วไป

เธอเป็นพนักงานของผม งั้นที่ประธานกู้อยู่ตรงนี้มีกี่ความหมายกัน?”

“เพื่อน” กู้เหลียนเฉิงจ้องมองซูเซิ่งเจ

เกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนี้?เขาไม่อยู่ เธอก็ทำให้ตัวเองมีหน้าตาเป็นเเบบนี้ ทีหลังเขาไม่กล้าที่จะออกไปไกลๆเเล้ว

หยางหยิงหยิงขมวดคิ้วของเธอเเน่น ไม่รู้ว่าเธอฝันอะไรซูเซิ่งเจ เหยียดมือออกไปโดยไม่รู้ตัว ช่วยเธอคลายคิ้วที่ผูกโบว์

เดิมทีมันอ่อนโยน เมื่อเห็นความตื่นตระหนกในเเววตาของหยางหยิงหยิง ก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา

เธอสามารถมองกู้เหลียนเฉิงอย่างอบอุ่นขนาดนั้นมองเห็นเขาเธอกลับตื่นตระหนกอย่างมาก เขาน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ?

“คอของเธอบาดเจ็บ ตอนนี้ยังคุยไม่ได้ หมอบอกยังต้องพักฟื้น” กู้เหลียนเฉิงพูดอยู่ข้างหลังเขา

ซูเซิ่งเจปากเเข็งพูด

“โทรศัพท์ของเธออยู่ไหน?” ซูเซิ่งเจถาม

“โทรศัพท์ของเธอ?”กู้เหลียนเฉิงยังไม่คิดถึงเรื่องนี้เลยจริงๆ เขาอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว ก็ไม่เคยคิดว่าหยางหยิงหยิงมีโทรศัพท์

“น่าจะอยู่กับคนที่ช่วยชีวิตเธอคนนั้น ตอนนั้นเขาใช้โทรศัพท์ของหยางหยิงหยิงเเจ้งข่าวพวกเรา“ กู้เหลียนเฉิงคิดออกเเล้ว

“คนๆนั้นเป็นใคร?”

ดูเเลหยิงหยิงห้าวันห้าคืน หลังจากหยิงหยิงฟื้นขึ้น เขาก็กลับไป ถึงตอนนี้ก็ยังไม่เห็นมา ค่ารักษาเขาก็เป็นคนออก”

ซูเซิ่งเจไม่ได้ถามต่อ เขาก็วางใจเเล้ว เพียงแค่คนนั้นพูดจาทำให้คนอื่นมีความสับสนเกิดขึ้นได้ง่าย

อะไรคือเธอนอนอยู่บนเตียง ไม่สะดวกรับโทรศัพท์?

ความหมายก็ไม่เหมือนเดิมสักนิด

หยางหยิงหยิงฟังพวกเขาคุยกัน เเม้เเต่คำเดียวตัวเองก็เอ่ยพูดไม่ได้ ลำคอยังเจ็บมาก คงจะอักเสบ

Bình Luận ()

0/255