love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 55 ซูเซิ่งเจจอมเผด็จการ

บทที่ 55 ซูเซิ่งเจจอมเผด็จการ

“อืม ตอนนี้ยังไม่ต้องการ พวกคุณไปทำงานของพวกคุณเถอะ ” สวี่เหิงจี้รู้สึกชินเเล้วกับการหลงใหลของเหล่าพยาบาลในโรงพยาบาล

“งั้นพวกเราจะอยู่ช่วยคุณที่นี่ได้ไหม?” ใจของพยาบาลอยู่ที่นี่แล้ว

“ ไม่ต้องหรอก” สวี่เหิงจี้ไม่แม้แต่จะแสดงสีหน้าให้พวกเธอเห็น หน้าของเขาเย็นชาตลอด และก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงเหล่านี้ชอบเขาเพราะอะไร

หยางหยิงหยิงมองดูใบหน้าของสวี่เหิงจี้ ใบหน้าอัมพาต? ตั้งแต่เข้ามาก็ไม่แสดงอารมณ์จะชอบจะโกรธก็ต้องพูด

หยางหยิงหยิงจ้องมองมากไป สวี่เหิงจี้หันมาอยู่ตรงหน้าเธอ

“ ใบหน้าของผมมีอะไรอยู่?” สวี่เหิงจี้เห็นหยางหยิงหยิงจ้องมองตัวเองอย่างสนใจ

หยางหยิงหยิงรีบดึงสายตากลับมา มองมากเกินไป ลืมการสงวนท่าที

สวี่เหิงจี้เห็นหน้าของหยางหยิงหยิงเเดงไปหมด รู้สึกเพิ่มขึ้นว่าผู้หญิงคนนี้น่าสนใจ

“ โอเค พื้นฐานแล้วไม่มีปัญหาอะไร มีปัญหาแห่งชาติต้อง ต้องคอยดูในเวลา 2 เดือนนี้ ขาไม่สามารถใช้ในระยะเวลานานได้ แล้วก็ไม่สามารถที่จะได้รับบาดเจ็บหนักได้ กินอะไรก็ต้องระวัง กินซุปกระดูกที่มีรสเปรี้ยวเยอะหน่อย เเล้วก็ต้องกินเเคลเซียม“ อธิบายให้ฟังสวี่เหิงจี้ ทำข้อตกลงกับกู้เหลียนเฉิง

วันนี้เช้าเขาเพิ่งจะลงเครื่องก็รีบมาที่นี่ทันที เติมทีก็ยังอยู่ในช่วงเวลาวันหยุด เเต่ว่าในใจของเขาก็เป็นห่วงผู้หญิงคนนี้

กู้เหลียนเฉิงจดจำคำพูดของสวี่เหิงจี้ สิ่งเหล่านี้จะต้องระมัดระวัง ไม่สามารถมีการผ่อนผัน

พูดเสร็จ แล้วก็ตรวจเสร็จแล้ว โทรศัพท์ยังไม่ได้คืน ไม่มีเหตุผลที่เขาจะอยู่ต่อ เขาเลยกระแอมเบาๆ 2 ที

“ คนป่วยก็ต้องดูแลสภาพจิตใจให้เบิกบาน” อันนี้คือสิ่งสำคัญ เเววตาของหยางหยิงหยิงมีเเต่ความเสียใจมากเกินไป

“โอเค

เธอไม่ได้มองเขาแล้ว เธอนอนอยู่อย่างเงียบๆ พื้นที่ก็เล็กขนาดนี้

สวี่เหิงจี้พาพยาบาลของเขาออกไป ห้องพักผู้ป่วยก็กลับมาสงบอีกครั้ง

กู้เหลียนเฉิงปอกผลไม้ให้หยางหยิงหยิง เเบ่งเป็นชิ้นเล็กๆ ป้อนให้เธอกิน

2

นี่เป็นซุปกระดูกที่เเม่ของฉันตุ๋น นี่เป็นซุปปลา นี่เป็นกับข้าวหลายๆชนิด”

“ดิงดางขอบคุณคุณป้าจริงๆ” คอของหยางหยิงหยิงยังไม่หายดี เวลาพูดเสียงก็จะเเหบห้าว

เเม้ว่ากู้เหลียนเฉิงจะไม่ให้ค่าประกอบอาหารเเก่เธอ 5,000 หยวน เธอก็จะดูแลหยางหยิงหยิง แต่ว่าผู้ชายคนนี้เเข็งกร้าวมาก ถ้าไม่รับเงิน

หยางหยิงหยิงชอบกินมาโดยตลอด

ชาม หยางหยิงหยิงรู้สึกว่าตัวเองบวมมาก วันๆก็นอนอยู่แต่บนเตียง นอนจนโง่เเล้ว กินเสร็จแล้วนอนนอนเสร็จแล้วกินเป็นความฝันที่เธออยากได้มาตลอด แต่ว่ามาถึงตอนนี้แล้ว ถึงพบว่าสิ่งที่ประสบอยู่ไม่ดีเลย เธออยากออกจากโรงพยาบาล ไปวิ่งเล่น ไปเต้นรำ อยากทำงานพิเศษหลายๆอย่าง ขอแค่ไม่ต้องนอนบนเตียง

“ ทำไมกินน้อยจัง?” กู้เหลียนเฉิงอยากจะเติมข้าวให้อีก

“ฉันกินไม่ลงแล้ว ทุกวันล้วนไม่ได้ออกกำลังกาย จะกินลงได้ยังไง” หยางหยิงหยิงรู้สึกเศร้าซึมเหงาหงอย

"อ้อ ใกล้เเล้ว ทนอีกหนึ่งสัปดาห์ สามารถออกกำลังกายได้เมื่อคุณออกจากโรงพยาบาล ตอนนี้คุณยังคงใส่ผ้าพันเเผลอยู่

หลังกินอาหารเสร็จ ก็ถึงเวลาที่ดิงดางจะช่วยหยางหยิงหยิงเช็ดตัว กู้เหลียนเฉิงก็เดินออกไปรออยู่โถงทางเดิน

ในเวลานี้ซูเซิ่งเจก็มาและหลังจากที่ยุ่งทั้งวัน หัวของเขาก็ปวดไปหมด แต่เเค่คิดว่าเขาไม่สามารถให้กู้เหลียนเฉิงค้างคืนอยู่กับหยางหยิงหยิงอีก เขาก็เร่งทำงานให้เสร็จ

เขาถือขนมที่หยางหยิงหยิงชื่นชอบในมือของเขา และมองเห็นกู้เหลียนเฉิงจากไกลๆยืนอยู่ที่ทางเดิน ดวงตาของเขายังจ้องมองที่ห้องพักของหยางหยิงหยิง

จะกลับมาอีกครั้ง เขาคิดว่าต้องมีบางอย่างระหว่างซูเซิ่งเจและหยางหยิงหยิง

ในฐานะหัวหน้าของเธอ ผมควรจะได้มาเยี่ยมนานแล้ว แต่ยุ่งมากก่อนหน้านี้

“อาบน้ำ?”"ใครอาบน้ำให้เธอ? นั่นคือสิ่งที่ซูเซิ่งเจ ต้องการถาม

“อืม ดิงดางเช็ดตัวให้เธอ ไม่สามารถอาบได้" กู้เหลียนเฉิงไม่รู้ความคิดของซูเซิ่งเจ

Bình Luận ()

0/255