love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 61 ผู้จัดการคนใหม่

บทที่ 61 ผู้จัดการคนใหม่

แย่แล้ว หยางหยิงหยิงคิดว่าซูเซิ่งเจไม่รู้ไปเจออะไรสะเทือนใจมา ท่าทางวันนี้ถึงได้ทำให้คนเกรงกลัวไปหมด

“ศาสตราจารย์คะ วันนี้คุณเจออะไรสะเทือนใจมาหรือเปล่าคะ” หยางหยิงหยิงถามซูเซิ่งเจอีกครั้ง

“อืม วันนี้ผมมีอะไรสะเทือนใจ สะเทือนใจมาก” สิ่งที่ซูเซิ่งเจพูดเป็นความจริง วันนี้เขาได้รับความสะเทือนใจแล้ว

ถ้าหากวันนี้เขาไม่ได้เจอปัญหาที่มีอยู่โดยกะทันหัน งั้นเขาก็ควรจะเสียหญิงสาวแบบไหน

หยางหยิงหยิงไม่รู้จะพูดยังไงกับเขา เขาอยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ เขาพอใจก็พอแล้ว

“ประธานซูครับ ของที่คุณให้ฉันไปซื้อ ฉันซื้อมาแล้วนะครับ” เซียวเจ้นถือของเข้ามา เห็นประธานซูกำลังเอาเปรียบเล็กๆน้อยๆกับสาวน้อยอยู่

“วางไว้ตรงนั้นแหละ” ซูเซิ่งเจไม่หันกลับมาด้วยซ้ำ เซียวเจ้นน่ารักเหมือนหยางหยิงหยิงที่ไหนกัน

เซียวเจ้นวางของไว้ คิดว่าไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ต่อแล้ว จึงออกไปเงียบๆ

“ฉันหิวแล้ว” หยางหยิงหยิงหน้ามุ่ย ซื้อของแล้วยังไม่เอาเข้ามา อยากให้เธอหิวตายหรือไง

“อ้อ ได้สิ” ซูเซิ่งเจมองหยางหยิงหยิงเพลินไปหน่อย ลืมว่าของที่ซื้อมาต้องทาน

ซูเซิ่งเจฉีกเนื้อนกละเอียด แล้วใส่ลงในซุปป้อนหยางหยิงหยิงทีละน้อย ร้านอาหารที่เซียวเจ้นเลือกนี่อร่อยจริงๆ หยางหยิงหยิงทานเนื้อนกหนึ่งตัวคนเดียวจนหมด จากนั้นทานอาหารว่างไปพอประมาณ ทุเรียนอีกชิ้นใหญ่ จากนั้นจึงนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงอย่างสบายใจ

ซูเซิ่งเจช่วยเธอเช็ดปากให้สะอาด เก็บของเสร็จเรียบร้อย พึ่งรู้สึกว่าเซียวเจ้นนี่ไม่ฉลาดเลยจริงๆ ซื้อมาให้แค่หยางหยิงหยิง ลืมเขาไปแล้ว

“เซียวเจ้น อาหารของผมล่ะ” ซูเซิ่งเจดูแลหยางหยิงหยิงเสร็จแล้ว จึงเริ่มหิวขึ้นมาบ้าง

“อ้อ ท่านประธานซูครับ คุณไม่ได้บอกว่าคุณจะทานนี่ครับ เดี๋ยวผมจะไปซื้อให้เดี๋ยวนี้เลยครับ” เซียวเจ้นรีบออกไปซื้อข้าวให้ซูเซิ่งเจ

คุณรู้ไหม ตอนนั้นคุณสอบได้ที่หนึ่งของระดับชั้น แต่คุณก็ออกจากโรงเรียนไป”

“ฉันรู้ค่ะ” หยางหยิงหยิงตอบเขาเสียงเรียบ

ทว่ากลับไม่มีใครพูดมันออกมา

หยางหยิงหยิงรออยู่นาน

เธอเป็นคนป่วย จะง่วงตอนนี้ก็ปกติ เธอได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนั้น

หยางหยิงหยิงหันหน้าเข้าด้านใน หลับตาลง

เขาถอนหายใจ

“ศาสตราจารย์คะ คุณเคยชอบฉันบ้างหรือเปล่า” หยางหยิงหยิงถามซูเซิ่งเจ

“คุณยังไม่หลับหรอ” ซูเซิ่งเจไม่อยากตอบคำถามนี้

“อืม” หยางหยิงหยิงตอบ

น้ำเสียงมีเสน่ห์เป็นเอกลักษณ์ ร้องเพลง《เบบี้》ให้หยางหยิงหยิง

ฟังเพลงจากซูเซิ่งเจ หยางหยิงหยิงก็หลับไปจริงๆแล้ว

ซูเซิ่งเจไม่อยากให้หยางหยิงหยิงรู้ถึงความรู้สึกในใจของเขา เขายังอายอยู่

ช่วยเหลือพ่อของเธอออกมาจากห้องขัง

รักษาตัวมาได้สองเดือนกว่าแล้ว หยางหยิงหยิงออกจากโรงพยาบาลแล้ว เธอกลับมาถึงบ้านแล้วแต่กลับนิ่งเงียบมากกว่าเดิม

แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ กู้เหลียนเฉิงอยากสืบ แต่เธอก็ห้ามเอาไว้ แต่คนที่มีกำลังพอจะสืบได้ กลับไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้เลย

นอกจากไปทำงาน เธอก็ไม่เยี่ยมแม่

แม่จึงดูไม่ออกว่าขาของเธอเคยได้รับบาดเจ็บ

ตรวจพบแล้ว ร่างกายของแม่เป็นโรคที่หาได้ยาก แม้จะไม่อันตรายถึงชีวิต แต่ก็ขาดยาไม่ได้

เกิดเขาไม่จ่ายเงินให้โรงพยาบาลแล้ว แม่ของเธอก็จบกันพอดี

ซูเซิ่งเจกลับบ้านมาทุกวัน ทานอาหารที่หยางหยิงหยิงทำ เขารู้สึกพอใจมาก มีความรู้สึกเหมือนบ้านจริงๆ

เขาไม่อยากให้ความหวังเธอ ถ้าเกิดสืบไม่พบ แบบนั้นเธอยิ่งรู้สึกผิดหวัง บางครั้งความประหลาดใจก็มีประโยชน์เช่นกัน

เขายุ่งเกินไป เพียงแต่เรื่องของเขาก็มีอะไรให้จัดการมากมาย ยังมีเรื่องที่เกี่ยวข้องกับหยางหยิงหยิงอีก

เหมือนจะชื่อเฟิงวานยี เขาเป็นนักออกแบบชั้นนำฝีมือดีจากต่างประเทศ เป็นเพื่อนของกู้เหลียนเฉิงและเป็นเพื่อนสนิทของประธานซูของเราด้วย” ดิงดางเล่าเรื่องที่ตัวเองได้ยินมาให้หยางหยิงหยิงฟัง

“อ้อ” หยางหยิงหยิงรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเธอ

Bình Luận ()

0/255