love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 65 ไปเยี่ยมพ่อ

บทที่ 65 ไปเยี่ยมพ่อ

หยางหยิงหยิงยุ่งจนถึงเวลาเลิกงาน ค่อยจัดการเรื่องในบริษัทและเก็บของของเธอจนเสร็จ มองดูเวลาเห็นว่าสายแล้ว เธอเตรียมจะกลับไปทำอาหารแล้ว

ขณะเดินผ่านห้องทำงานของกู้เหลียนเฉิง เห็นว่ากู้เหลียนเฉิงยังคงตั้งใจทำงาน

“เหลียนเฉิง ฉันกลับก่อนนะ” หยางหยิงหยิงบอกลากู้เหลียนเฉิง

“อีกสักพักไม่ไปทานข้าวด้วยกันหรอ ฉลองกันหน่อยสิ” กู้เหลียนเฉิงวางเอกสารในมือลง

“วันนี้หรอ” หยางหยิงหยิงไม่กล้าปฏิเสธ

“อืม ฉันจ้องโต๊ะเอาไว้แล้ว ฉันกำลังรอเธออยู่” กู้เหลียนเฉิงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหยางหยิงหยิง จับจูงเธอเข้าไป

หยางหยิงหยิงเดินตามกู้เหลียนเฉิงเข้าไป ถูกกู้เหลียนเฉิงกดให้นั่งลงบนโซฟา

“รอฉันก่อนสักครู่ ฉันเก็บของนิดเดียวเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” กู้เหลียนเฉิงเป็นคนเคร่งครัด ไม่ยอมให้บนโต๊ะทำงานมีของวางอยู่

เขาจัดระเบียบวางของบนโต๊ะอย่างจริงจัง ค่อยเตรียมออกไป

หยางหยิงหยิงถูกกู้เหลียนเฉิงพามาที่โรงแรมแห่งหนึ่งอย่างมึนงง ทั้งสองนั่งลงแล้ว จึงเห็นซูเซิ่งเจเดินควงแขนเข้ามากับเฟิงวานยี

อะไรที่เรียกว่าศัตรูมักโคจรมาเจอกัน แบบนี้นี่ไง

แถมโต๊ะที่พวกเขาจองยังเป็นตรงข้ามอีก

แน่นอนว่าซูเซิ่งเจก็มองเห็นหยางหยิงหยิง

แต่ไม่นานเขาก็ถอนสายตากลับไป นั่งลงกับเฟิงวานยี

“หยิงหยิง อยากทานอะไร” กู้เหลียนเฉิงเองก็มองเห็นซูเซิ่งเจกับเฟิงวานยี

“อืม อะไรก็ได้ ฉันทานได้ทุกอย่าง” หยางหยิงหยิงยิ้มให้กู้เหลียนเฉิง

เขาจึงยกเมนูขึ้นมา เริ่มสั่งอาหาร

หยางหยิงหยิงที่กำลังทานข้าวอดไม่ได้เหลือบมองซูเซิ่งเจ แต่ซูเซิ่งเจไม่คิดจะหันมามองทางเธอด้วยซ้ำ

ซูเซิ่งเจพูดคุยกับเฟิงวานยีอย่างสนิทสนม เพียงแต่เฟิงวานยีหันมามองหยางหยิงหยิงเล็กน้อย

ไม่นานหยางหยิงหยิงก็ทานข้าวหมดแล้ว และออกไปกับกู้เหลียนเฉิงแล้ว เธอรู้สึกทนไม่ไหว

บอกกับตัวเองแล้วว่าจะไม่คิดถึงเขา จะไม่ชอบเขาอีก แต่นี่กับควบคุมใจตัวเองไม่ได้

แต่ตอนนี้เธออยากเดินด้วยตัวเอง

จึงบอกให้เธอระวังหน่อย มองไปรอบๆเห็นคนยังเยอะอยู่ กำชับเธอว่าถึงบ้านแล้วให้โทรหาเขา

วันนี้ทั้งวันไม่ได้ใช้เลย ลืมไปเลยว่ายังมีโทรศัพท์อยู่

โทรศัพท์นี่ลืมแล้ว เกิดที่โรงพยาบาลมีเรื่องอะไร เธอก็ไม่รู้อะไรเลยน่ะสิ จะกลับไปเอาโทรศัพท์ที่บริษัท

เธอยืนอยู่ข้างทาง โบกมือเรียกรถ

ตอนนี้เป็นเวลาทองของแท็กซี่พอดี หยางหยิงหยิงรออยู่นานก็ไม่มีรถว่างเลยสักคัน

ปอร์เช่ คาร์เยนน์คันหนึ่งจอดลงตรงข้างเธอ

หน้าต่างถูกกดลง ใบหน้าทะมึนของซูเซิ่งเจก็โผล่ออกมา

“ขึ้นรถ” ซูเซิ่งเจบอกเสียงเย็น

หยางหยิงหยิงอยากนั่งข้างคนขับ อยู่ห่างจากซูเซิ่งเจหน่อย

“มาด้านหลัง” ซูเซิ่งเจสั่ง

หยางหยิงหยิงจึงมานั่งด้านหลังอย่างว่าง่าย

อุณหภูมิในรถลดลงไม่น้อย เสี่ยวหวางคนขับรถตัวสั่นอยู่หลายครั้ง

ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วครู่ ซูเซิ่งเจก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา

รถอยู่ที่บริษัทเครื่องประดับ” หยางหยิงหยิงเอ่ยออกมารวดเดียว

“ไปบริษัทเครื่องประดับ” ซูเซิ่งเจสั่งให้เสี่ยวหวางให้ไปที่บริษัทเครื่องประดับ

แม้ว่าสองวันนี้จะไม่ได้กลับไป เขาก็อยากบอกเธอสักหน่อย แต่โทรไปทั้งวัน

แล้วมาเจอเธอตอนทานข้าว ยังกล้าอยู่กับผู้ชายคนอื่นอีก

เขาทุ่มเทให้กับเรื่องของเธอ แต่เธอยังเล่นอยู่ข้างนอกอย่างสนุกสนาน

หยางหยิงหยิงลงจากรถไปหยิบโทรศัพท์ในรถของตัวเอง ค่อยกลับมาที่รถของซูเซิ่งเจ

ทำไมถึงแบตหมดอีกแล้ว

ความกดอากาศในรถลดต่ำ เขาแทบหายใจไม่ออก

ซูเซิ่งเจลงจากรถแล้วลากหยางหยิงหยิงเดินมุ่งไปที่ห้อง

ฉันเจ็บเท้า”

อุ้มเธอขึ้นมา เดินต่อไป ในใจเขาโกรธมาก

Bình Luận ()

0/255