love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 67 เยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล

บทที่ 67 เยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล

และไม่รู้ว่าซูเซิ่งเจคุยอะไรกับหยางเจิงปิง ยังไงซะหยางหยิงหยิงคงเดาไม่ถูก ในตอนที่ซูเซิ่งเจเดินออกมา ใบหน้าก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรแปลกๆ หยางหยิงหยิงจับจ้องเขาอยู่นาน ก็ไม่เห็นผลอะไร

“คุณพูดอะไรกับพ่อของฉัน” สุดท้ายหยางหยิงหยิงก็อดไม่ได้ที่จะถามเขาออกไป

“ไม่มีอะไร แค่รับปากว่าต่อไปจะไม่รังแกคุณ” ซูเซิ่งเจยิ้ม เวลาที่เขายิ้มนั้นช่างน่ามอง

“แต่คุณรังแกฉันตลอด” เห็นซูเซิ่งเจยิ้ม หยางหยิงหยิงจึงมีความกล้า

“เปล่า ผมไม่ได้รังแกคุณ” ซูเซิ่งเจบอก เขาไม่ได้รังแกเธอจริงๆ ตอนแรกเขาเองที่เข้าใจเธอผิด อยากเอาคืนที่เธอทำให้เขาต้องขายหน้า

หยางหยิงหยิงเบ้ปาก ปล่อยเขาไปเถอะ

เมื่อเยี่ยมพ่อเสร็จแล้ว หยางหยิงหยิงจึงอยากไปเยี่ยมแม่ ครั้งนี้จะให้ซูเซิ่งเจไปด้วยไม่ได้ หากแม่เห็นว่ามีผู้ชายไปกับเธอ คงจะไม่ไหว

“ฉันจะไปเยี่ยมแม่หน่อย ศาสตราจารย์คะ ถ้าคุณมีธุระก็ไปทำธุระเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงฉัน ปล่อยให้ฉันลงข้างทางก็ได้” หยางหยิงหยิงชี้ไปที่ถนน พอดีมีป้ายรถเมล์

“ผมมีธุระจริงๆ งั้นผมไปส่งคุณที่หน้าโรงพยาบาลก็ได้” ซูเซิ่งเจรู้ว่าหยางหยิงหยิงไม่อยากให้เขาไปเยี่ยมแม่ด้วย เขาก็ไปไม่ได้ ที่ไม่เยี่ยมหยางเจิงปิงเพราะว่ามีธุระ จำเป็นต้องไป

“งั้นก็ขอบคุณนะคะ” ใบหน้าของหยางหยิงหยิงยิ้มเบิกบานราวดอกไม้

มองดูรอยยิ้มของหยางหยิงหยิง ซูเซิ่งเจก็รู้สึกไม่ดี ที่แท้ให้เขาไปเจอไม่ได้เลยหรอ

ปล่อยหยางหยิงหยิงลงที่หน้าโรงพยาบาล ซูเซิ่งเจจึงขับออกไป เขามีเรื่องอีกมากมายจริงๆ

หยางหยิงหยิงลงจากรถแล้ว มองเห็นสวี่เหิงจี้กำลังเดินเข้ามา

“คุณหยาง มาเยี่ยมแม่หรอครับ” สวี่เหิงจี้ก็รู้ว่าแม่ของหยางหยิงหยิงอยู่ที่โรงพยาบาลนี้

“ค่ะ มาเยี่ยม ฉันไม่ได้มาหลายวันแล้ว” หยางหยิงหยิงทักทายสวี่เหิงจี้

“คุณหมอสวี่ วันนี้มีเวรหรอคะ”

เวลาของสวี่เหิงจี้ส่วนมากก็คืออยู่ที่โรงพยาบาล นอกจากเวลามีเรื่องต้องไปต่างประเทศแล้ว เขาไม่ค่อยได้กลับบ้าน

“อ้อ” หยางหยิงหยิงตอบรับ

ทั้งคู่เดินมาถึงลิฟต์ เตรียมกดชั้นสิบห้าด้วยกัน

หยางหยิงหยิงถอนมือกลับ สวี่เหิงจี้กดชั้นสิบห้า

หยางหยิงหยิงจำได้ว่า สวี่เหิงจี้เป็นหมอแผนกศัลยกรรม

สวี่เหิงจี้เคยศึกษาอาการป่วยแม่ของหยางหยิงหยิงมาบ้างแล้ว จัดการได้ยากทีเดียว

“อ้อ ขอบคุณค่ะ” ได้ยินว่าคุณหมอสวี่จะไปเยี่ยมแม่ของตัวเอง หยางหยิงหยิงจึงมองเขาอย่างขอบคุณ

แน่นอนว่าผมต้องใส่ใจหน่อย เป็นสิ่งที่ผมควรทำ” สวี่เหิงจี้ก้มลงมองหยางหยิงหยิง

มาถึงชั้นสิบห้า หยางหยิงหยิงพาสวี่เหิงจี้ไปที่ห้องพักแม่ของเธอ

อาการของแม่ไม่เลวเลย กำลังพูดคุยกับพยาบาลเฝ้าไข้

มองเห็นหยางหยิงหยิงกับหมอสวี่ ใบหน้าซูบผอมของเธอ ก็เผยยิ้มออกมา

“หยิงหยิง คุณหมอสวี่ มากันแล้วหรอคะ”

หยางหยิงหยิงหันไปมองสวี่เหิงจี้อีกครั้ง ทำไมแม่ถึงรู้จักเขา

คุณหมอสวี่เป็นคนดีจริงๆ” เมื่อมองเห็นสวี่เหิงจี้ คุณแม่หยางก็ดูมีชีวิตชีวา หมอคนนี้ไม่เลวจริงๆ เฮ้อ

คุณหมอสวี่ ขอบคุณนะคะ”

เป็นสิ่งที่ผมควรทำ ผมเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลนี้ ต้องรู้และเข้าใจอาการของคนไข้ครับ” สวี่เหิงจี้ปลอบสองแม่ลูก

ถ้าต้องการอะไร ก็บอกกับพยาบาลได้เลยนะ พวกคุณต้องการอะไร พวกเขาจะรีบดำเนินการให้ทันที”

“หยิงหยิง ลูกว่าคุณหมอสวี่เป็นยังไงบ้าง” แม่หยางรอให้สวี่เหิงจี้เดินห่างไปไกล จึงถามหยางหยิงหยิง

“เป็นคนดีมากๆคนหนึ่ง อ่อนโยนกับทุกคน” หยางหยิงหยิงชื่นชมสวี่เหิงจี้

Bình Luận ()

0/255