love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 68 ใครแพ้ต้องหอนเหมือนหมา

บทที่ 68 ใครแพ้ต้องหอนเหมือนหมา

กู้เหลียนเฉิงหอบช่อดอกไม้เดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย เขาเดินเอาดอกไม้ไปเสียบไว้ที่แจกันดอกไม้ในห้อง

“ก็จริง แม่ก็คิดว่าเป็นผู้หญิงที่หาได้ยาก แต่ว่า ถูกครอบครัวดึงให้ลำบาก” แม่หยางถอนหายใจ

“ป้าครับ ผู้หญิงที่ดีก็ต้องได้เจอกับที่พักพึงที่ดี วางใจเถอะครับ” กู้เหลียนเฉิงนำของบำรุงร่างกายในมือวางไว้ด้านข้าง

เขาส่งประวัติอาการป่วยของป้าไปให้เพื่อนคนฝรั่งเศส ให้เขาช่วยดู สุดท้ายบอกว่าหมดทางรักษา ทำได้เพียงพึ่งยายืดชีวิตไปให้นานที่สุด

เขาเคยแอบตรวจสอบ ค่ารักษาพยาบาลของป้ามีคนคอยจ่ายให้ตลอด เขาก็วางใจแล้ว คนคนนั้นเขาก็เดาออกว่าเป็นใคร

“ฉันจะวางใจได้ยังไงล่ะ ร่างกายของฉัน ไม่แน่ว่าจะจากไปวันไหน พ่อของเธอก็ยังอยู่ในเรือนจำ เธอเด็กผู้หญิงตัวคนเดียว จะทำยังไง” แม่หยางรู้อาการตัวเองดี ทำเป็นเล่นไม่ได้

“ไม่เป็นไรครับ ป้าจะต้องดีขึ้นแน่นอน ใช่ไหมหยิงหยิง วางใจเถอะครับ ไม่ใช่ยังมีผมอยู่หรือไง” กู้เหลียนเฉิงนั่งลงด้านข้างแม่หยาง ปลอบโยนเธอ

“อืม ถ้าเกิดฉันเป็นอะไรไปจริงๆ เหลียนเฉิง เธอต้องช่วยฉันดูแลหยิงหยิงให้ดี อย่างน้อยก็อย่าให้เธอโดนรังแกก็พอแล้ว” แม่หยางไม่อยากรับความหวังดีจากตระกูลกู้ แต่ลูกสาวของเธอก็ต้องวานกู้เหลียนเฉิงช่วยดูแลเธอก็พอ

“วางใจเถอะครับ ป้า เธอเป็นน้องสาวของผม ผมจะดูแลเธอให้ดีแน่นอน” กู้เหลียนเฉิงมองลึกซึ้งไปยังหยางหยิงหยิง เขาคาดหวังว่าจะได้ดูแลเธอตลอดไป

ทั้งสามพูดคุยกันอยู่ในห้องอีกสักพัก แม่หยางเริ่มเหนื่อยแล้ว หยางหยิงหยิงและกู้เหลียนเฉิงจึงเตรียมตัวลากลับ

“วันนี้ไปเยี่ยมลุงเป็นยังไงบ้าง ท่านสบายดีไหม” กู้เหลียนเฉิงถามหยางหยิงหยิง

“ก็ดีค่ะ แค่คนดูซีดเซียวเยอะทีเดียว แต่ก็ยังมีชีวิตชีวาอยู่” หยางหยิงหยิงนั่งอยู่บนรถของซูเซิ่งเจ นึกขึ้นได้ว่าตอนบ่ายยังมีเวลาไปทำอะไรเล็กๆน้อยๆที่บริษัทเครื่องประดับได้บ้าง

ให้ลุงคิดได้สักหน่อย เรื่องตอนนั้นฉันก็กำลังสืบอยู่ แต่ยังไม่เจอต้นสายปลายเหตุ”

“เราไปตีกอล์ฟกันเถอะ ยังไงคุณก็ลาหนึ่งวันแล้ว ฉันจะพาเธอไปผ่อนคลาย” กู้เหลียนเฉิงเสนอ

กลับบริษัทกันเถอะ ฉันอยากทำความคุ้นเคยหน่อย” เดิมทีพึ่งเริ่มทำงานก็ลาซะแล้ว

เรื่องในบริษัทฉันง่ายๆทั้งนั้น เธอคุ้นเคยกับมันอยู่แล้ว แค่มองก็ทำได้แล้ว ฉันก็ทำเพื่อให้เธอทำงานได้ดียิ่งขึ้น

ช่วงนี้เธอมีเรื่องยุ่งๆมากมาย อยู่ดีๆก็ถูกชน ถูกไล่ออก

เห็นหยางหยิงหยิงตอบรับแล้ว กู้เหลียนเฉิงจึงพาเธอมาที่สนามกอล์ฟที่ใหญ่ที่สุดในเมือง A

เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว กู้เหลียนเฉิงจึงพาหยางหยิงหยิงมาที่โซนของพวกเขา

หยางหยิงหยิงรวบผมยางเป็นหางม้า สวมชุดกีฬาสีชมพู ดูแล้วสวยเป็นพิเศษ ดึงดูดให้ผู้ชายที่มาตีกอล์ฟอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเธออยู่หลายต่อหลายครั้ง

ยังมีอารมณ์มาตีกอล์ฟที่นี่อยู่อีก

เฮอะ หยางหยิงหยิงมีคุณหรอกหรอ

กู้เหลียนเฉิงนั้นคู่อริของเธอ การออกแบบทุกครั้งเขาได้อันดับตลอด เธอเป็นที่สองเสมอ

ผมจำได้ว่าคุณเป็นนักเรียนปริญญาโทของสถาบันออกแบบเครื่องประดับฝรั่งเศส น่าจะมีมารยาท ได้รับการอบรมสั่งสอน ที่เหมือนคนปากร้ายยืนอยู่ตรงนี้

เขาได้ยินคำพูดของเธอ ก็ดึงหยางหยิงหยิงมาหลบอยู่ด้านหลังเขา

“กู้เหลียนเฉิง คุณ” เฟิงวานยีโดนกู้เหลียนเฉิงว่าต่อว่าจนไม่มีคำจะพูด

ตอนนั้นเองซูเซิ่งเจและเฟิงเวยฉงเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วจึงเดินออกมา

ซูเซิ่งเจไม่พอใจ ใบหน้าก็ทะมึนลง

“วานยี คุยกับใครอยู่” เฟิงเวยฉงเดินเข้ามา ก็มองเห็นกู้เหลียนเฉิงและหยางหยิงหยิง

เมื่อยืนอยู่ข้างๆกู้เหลียนเฉิงแล้วช่างเหมาะสมกัน คนหนึ่งสูงยาวหล่อเหลา

“ท่านนี้คือ” เฟิงเวยฉงเข้าใจว่าหยางหยิงหยิงเป็นแฟนของกู้เหลียนเฉิง

“หยางหยิงหยิง ผู้จัดการฝ่ายออกแบบของบริษัทผมครับ” กู้เหลียนเฉิงแนะนำกับเฟิงเวยฉง

Bình Luận ()

0/255