love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 70 ฉันไม่รับคำขอโทษ

บทที่ 70 ฉันไม่รับคำขอโทษ

“ไม่งั้นก็ขอโทษคุณหยางซะ เมื่อสักครู่คุณพูดทะนงเกินไป” ซูเซิ่งเจคิดว่าให้เฟิงวานยีเลียนแบบหมาต่อหน้าผู้คน ยังต้องคลานบนพื้น ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย เพื่อนสนิทของเขาคงเสียหน้า

“ใช่ เธอไปขอโทษคุณหยางเถอะ” เฟิงเวยฉงก็เกลี้ยกล่อมน้องสาว หยางหยิงหยิงชนะแล้ว ในใจเขากลับรู้สึกโล่งใจ

“ขอโทษเธอ ทำไมต้องทำด้วย” เฟิงวานยีเชิดหน้า ท่าทางดูถูกหยางหยิงหยิง

“ฉันก็ว่างั้นนะคะ ทำไมคุณเฟิงต้องขอโทษฉันด้วย” หยางหยิงหยิงมองผู้คนรอบข้างที่ล้อมเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ จึงเอ่ยเสียงดัง

เฟิงวานยีมองหยางหยิงหยิงด้วยสายตาดูถูก เธอสูงกว่าหยางหยิงหยิง เธอรู้ว่าหยางหยิงหยิงไม่กล้ามากเรื่องกับเธอ

ซูเซิ่งเจและเฟิงเวยฉงอยากจะพูดอะไร หยางหยิงหยิงจึงรีบเอ่ยเสริม

“ขอโทษไปฉันก็ไม่รับ ตอนนั้นพนันไว้ยังไง ตอนนี้ก็ทำแบบนั้น ทุกว่าใช่ไม่ใช่คะ คุณหนูตระกูลเฟิงคงไม่ใช่คนไม่รักษาคำพูดหรอกใช่ไหมคะ แล้วต่อไปจะอยู่ในแวดวงธุรกิจได้ยังไง ทุกคนช่วยเป็นพยายให้ฉัน ดุซิว่าคนของตระกูลเฟิงจะเป็นแบบนั้นหรือเปล่า” หยางหยิงหยิงเชิดใบหน้าเล็กของตนเองขึ้นสูง

กู้เหลียนเฉิงหัวเราะ “หึหึ” ออกมา เขารู้ดีว่าเธอเป็นคนไม่ยอมเสียเปรียบใคร

ซูเซิ่งเจก็วางใจ เขาก็กลัวว่าหยางหยิงหยิงจะเสียเปรียบ

ตอนนี้ทุกคนจับจ้องไปที่เฟิงวานยี เธอจะไปก็ไม่ใช่ ไม่ไปก็ไม่ใช่ กระโจนเข้าหาอ้อมกอดของพี่ชายร้องไห้ออกมา

“รีบเห่าสิ รีบเห่า รออะไรนาน แค่อยากดูว่าใครกันแน่ที่จะต้องร้องเหมือนหมา” ในกลุ่มคนมีคนเริ่มทนไม่ไหว

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว จะผิดคำพูดได้ยังไงกัน” ทุกคนเริ่มถกเถียง

เฟิงวานยีได้ยินที่คนอื่นวิจารณ์ ก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เธอหันหน้าแล้ววิ่งหนีไป

คนเริ่มเกมหนีไปแล้ว งั้นเกมนี้ก็ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว ทุกคนจึงแยกย้าย

ไปที่ไหนก็ต้องเธอคนที่ไม่อยากเจอ วุ่นวายจริงๆ

หยางหยิงหยิงบอกกับกู้เหลียนเฉิง

วันนี้ได้ดูการแสดงที่น่าตื่นตาตื่นใจ หยางหยิงหยิงเยี่ยมจริงๆ

การแสดงออกวันนี้ของหยางหยิงหยิงดึงคนสนใจของซูเซิ่งเจได้ดีมากทีเดียว เด็กคนนี้ ยังมีอีกกี่ด้านที่เขาไม่รู้

เขาและเฟิงเวยฉงก็ไม่มีอารมณ์จะตีกอล์ฟต่อแล้ว ทั้งคู่จึงนัดกันไปดื่มชา

“ผู้หญิงคนเมื่อกี้นายรู้จักหรอ” เฟิงเวยฉงถามซูเซิ่งเจ

เคยเป็นนักเรียนของฉัน” ซูเซิ่งเจสอนที่มหาวิทยาลัย A อยู่สามปี

น่าชื่นชมจริงๆ”

ทำไมเขาถึงไม่สามารถค้นพบให้เร็วกว่านี้นะ

ดื่มชา ของว่างและน้ำชาร้านนั้นอร่อยมาก ตอนจะกลับ ซูเซิ่งเจยังสั่งอีกชุดกลับบ้านด้วย

เธอนึกว่าซูเซิ่งเจจะตามเธอมา สุดท้ายก็ไม่มี กระทั่งพี่ชายของเธอก็ยังไม่ตามออกมา เธอโกรธหยางหยิงหยิงที่สุด

อย่าให้โอกาสมาถึงมือฉัน ไม่งั้น ฉันจะทำให้เธออยู่ก็เหมือนตาย” เฟิงวานยีสาบาน

หยางหยิงหยิงนั่งอยู่บนรถกู้เหลียนเฉิง เธอจากออกมาไม่กี่ครั้ง

กู้เหลียนเฉิงรีบถามเธอ

สงสัยจะมีคนกำลังด่าฉัน” หยางหยิงหยิงจงใจพูดแบบนั้น

หยางหยิงหยิงจึงให้กู้เหลียนเฉิงจอดให้เธอลง

ตอนนี้กลางวันแสกๆ คิดว่าคงจะปลอดภัยดี

เดินมาแล้วยี่สิบนาที หยางหยิงหยิงก็มาถึงบ้านแล้ว

คิดดูสักพัก

แต่เธอนอนอยู่บนเตียงแล้วก็ยังไม่หลับ

ยังไงเธอก็ไม่ได้เป็นคนผิด อย่างมากก็แค่ไล่เธอออกไปก็พอแล้ว เธอก็ไม่อยากรองรับอารมณ์เขาแล้ว

หยางหยิงหยิงจึงปล่อยวาง นอนไม่หลับเธอจึงลุกขึ้นมา ทำความสะอาดเพนท์เฮ้าส์ทั้งนอกทั้งในไปหนึ่งรอบ ยังไงซะนี่ก็เป็นงานของเธอ ซูเซิ่งเจยังให้เงินอีก

เธอทำความสะอาดเสร็จแล้วจึงลงไปที่สวนดอกไม้ อยากไปเก็บดอกไม้มาตกแต่งห้องนอนของตัวเอง

ในใจนั้นอารมณ์ดี เด็กคนนี้รู้หน้าที่ของตัวเอง

แต่เดินดูจนทั่วบ้านก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนตัวเล็ก ที่สวนของเพนท์เฮ้าส์ก็ไม่เจอเธอ

หัวใจของซูเซิ่งเจก็วิตกกังวลแล้ว เขาไม่กล้าตะโกนเรียกเธอ ทำได้แค่เดินหาไปทั่ว

Bình Luận ()

0/255