นายเป็นพ่อของลูก

ตอนที่11 ไม่มีความสัมพันธ์ต่อกัน

ตอนที่11 ไม่มีความสัมพันธ์ต่อกัน

ประยงนอนอยู่ในอ่านอางน้ำ ส่วนญาอี๋หน้าแดง มองหน้ากันและกันอยู่สองวินาที ทันใดนั้นก็ลุกขึ้นนั่ง

“ญาอี๋เธออยากตายหรอ?”

ญาอี๋พยายามที่จะกระโดดออกทางหน้าต่างอย่างรีบเร่ง แต่มือเจ้ากรรมของเธอกลับลื่นและเสียการทรงตัวแล้วเธอก็ตกลงจากหน้าต่าง

ตู้ม--

เธอล้มลงไปในอ่างอาบน้ำ ร่างที่นุ่มนวลกระแทกของประยงอย่างรุนแรง

น้ำสาดกระเซ็นเปียกเสื้อซีฟองของเธอ ส่วนโค้งเว้าที่สง่างามเผยออกมาจนหมดสิ้น

เธอกระเสือกกระสนอย่างเร่งรีบเพื่อที่จะออกจากหน้าอกแข็งของประยง อยากจะห่างจากตรงนั้นแต่เมื่อชนกับแววตาที่โกรธแค้นของประยง หัวใจก็ไหลเหมือนลาวาอย่างไม่รู้ตัว แล้วมือของเธอลื่นแล้วล้มลงไปอีก

ในตอนนี้ทั้งเรือนร่างติดอยู่ที่หน้าอกของประยง มือเท้าทั้งสี่พันกันยุ่งเหยิง ละอองร้อนหนาแน่นขึ้น และบรรยากาศก็เริ่มคลุมเครือ ท่าทีแนบชิดสนิทมาก

ความโกรธในช่องท้องค่อยๆ กระโจนออกมา

หัวใจของประยงกระโดดโลดแล่นอย่างหนักหน่วง ราวกับว่าได้เผชิญกับสิ่งที่เร่าร้อน จึงผลักญาอี๋ออกไปอย่างรุนแรง

“ออกไปจากฉันนะ !”

ญาอี๋เขาผลักออกจากอ่างแล้วทิ้งเธอลงไปที่พื้นอย่างจนมุม ทำให้มีร่องรอยของน้ำเปรอะเปื้อนอยู่ที่เพื่อนมากมาย

ประยงคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำแล้วโยนมันมาให้ญาอี๋อย่างลวกพลางตะคอกอย่างฉุนเฉียว: “ญาอี๋ เธอมันไร้ยางอาย! เธอกล้าทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง! เดี๋ยวฉันจะฆ่าเธอ เธอเชื่อไหม?”

ญาอี๋ผู้ซึ่งหัวใจเต้นอย่างรวดเร็วและผู้ที่สมองสับสนวุ่นวายไปหมด ตอบกลับไปโดยไม่คิดว่า: “อะที่ว่าฉันไร้ยางอายน่ะห้ะ? คุณคิดว่าฉันอยากจะเห็นร่างหยาบๆ ของคุณงั้นหรอ ? ฉันคิดว่ามันร้อนเกินไปสำหรับสายตาของฉันน่ะ !”

เธอเกลียดเขางั้นหรอ?

ประยงเผชิญกับความโกรธมากยิ่งขึ้น ก้าวเข้าไปข้างหน้า แล้วคว้าแขนเรียวของญาอี๋ดึงเธอขึ้นมา

“ออกไปจากที่นี่ซะ !”

ญาอี๋ตะเกียกตะกายแล้วพูดว่า“ปล่อยฉันนะ! ฉันจะไปหาลูกของฉัน ! ฉันจะไม่ไปจนกว่าคุณจะเอาลูกของฉันคืนมา !”

เขาทั้งสองคนเปียกไปทั้งตัวและพื้นก็ลื่น ญาอี๋เลยสะดุดลื่นและล้มลงไปที่หลังของประยง

เธอกำไปที่เอวของประยงพยุงไว้เพราะกลัวว่าเธอจะล้มลงไปอีกครั้ง

“ปล่อยฉันนะญาอี๋!” ประยงใช้มือจับข้อมือของเธอแล้วดึงออกและฟาดออกไปด้านข้าง

ญาอี๋ก็จับที่แขนของเขาเช่นกันและเขาทั้งสองก็ล้มลงไปบนโซฟานุ่มด้วยกัน

ประยงใช้แรงกดทับไปที่เรือนร่างของญาอี๋ กลิ่นหอมของหญิงสาวฟุ้งออกมา ร่างกายอยู่ใต้แรงกดที่นุ่มนวลและมีเสน่ห์

สัมผัสและกลิ่นหอมนั้นมันช่างเหมือนเมื่อหกปีที่แล้ว......มันเหมือนกันทุกประการ

ทันทีที่เขาลืมตาขึ้น เขาก็มองเห็นใบหน้าสีแดงและลุกลี้ลุกลนของญาอี๋อย่างชัดเจน ในตาแช่ความชื้นช่างดูเร้าอารมณ์

ไฟนิรนามที่อยู่ในตัวของประยงแผดเผารุนแรงมากยิ่งขึ้น

เขาอยากได้......ผู้หญิงคนนี้

นิ้วมือเรียว ของเธอวางอยู่บนหน้าอกของประยง ขนตาของเธอกระตุกไปมา และเธอก็จำคืนนั้นเมื่อหกปีที่แล้วได้......

อารมณ์คลุมเครือ ยั่วยวนใจ ค่อยๆ ฟุ้งออกมาอย่างไร้เสียง คลุมเครือ ยั่วยวนใจ

จนกระทั่งเสียงกริ่งโทรศัพท์มือถือก็ขัดจังหวะทุกสิ่ง

ประยงกลับมารู้สึกตัวทันที ขมวดคิ้วพลางเอาร่างกายออกห่างอย่างเหยียดหยาม

ญาอี๋ลุกขึ้นนั่ง รีบปกปิดใบหน้าอันร้อนผ่าวของเธอและพยายามสงบหัวใจที่ควบคุมไม่อยู่ของตน

ประยงเหลือบมองมาที่เธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ สายที่โทรเข้ามาเป็นสายจากโรงพยาบาล

“คุณประยง ผลตรวจ DNA ออกแล้วนะคะ”

ประยงพึมพำเดินออกไปที่หน้าต่างสองสามก้าว ใบหน้าดูมืดเย็นยะเยือกและวิตกกังวลเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“ผลการตรวจออกมาแล้วว่าซีซั่น......ไม่ใช่ลูกของคุณ เขาไม่ได้เขาไม่ได้มีความสัมพันธ์กับคุณ”

แค่คำเดียว ใบหน้าของประยงก็เย็นชาราวกับน้ำแข็ง

“คุณพูดอีกครั้งสิ?” คำพูดของเขาเย็นชา

หมอที่นั่นตกอกตกใจ: “เราได้เปรียบเทียบและตรวจอย่างละเอียดแล้ว ซีซั่นและคุณไม่ใช่เพียงแค่ไม่ใช่มีความสัมพันธ์แบบพ่อกับลูก ไม่ใช่แม้แต่ความสัมพันธ์ทางสายเลือดค่ะ”

เปลี่ยนคำพูดใหม่ก็คือซีซั่นก็ไม่ได้เป็นลูกของชุติภาสน่ะสิ่

ประยงไม่พูดพลางวางสายโทรศัพท์ลง

ความร้อนที่อยู่ในร่างกายตอนนี้กลายเปลี่ยนเป็นความโกรธในทันที

เขาหัวไปด้านข้าง สายตาของเขาแหลมคมราวกับมีด เหมือนว่าเกลียดจนอยากสับเป็นพันครั้ง จ้องเขม็งไปยังร่างเรียวของหญิงสาว

Bình Luận ()

0/255