นายเป็นพ่อของลูก

ตอนที่19 คิดแผนการไว้ล่วงหน้า

ตอนที่19 คิดแผนการไว้ล่วงหน้า

ลันตานั่งอยู่ในออฟฟิศด้วยสีหน้าซีดเผือด

เธอไม่อยากจะเชื่อเลย เธออุตส่าห์ทำมันอย่างดี แต่ว่าทำไมนังสุนัขตัวเมียนั่นถึงยังทำได้ !

เธอไม่สามารถ......ไม่สามารถปล่อยให้ชุติภาสเปิดงานแถลงข่าวได้ แล้วก็ไม่สามารถปล่อยให้นังญาอี๋รวบรวมหลักฐานเมื่อหกปีที่แล้วได้ !

ตอนนี้ญาอี๋เริ่มต่อสู้กลับแล้ว ดังนั้นเธอไม่สามารถนั่งความตายอีกได้อีกต่อไป

เรื่องที่มันเกิดขึ้นในวันนี้......ต้องขอบคุณชุติภาส

ตอนนี้ประยงรู้เรื่องเมื่อหกปีก่อนแล้วและเขาก็ใช้เวลาทั้งคืนกับคนที่ไม่ใช่เธอ แต่กลับเป็นนังญาอี๋ แล้วนังญาอี๋ก็ยังมีลูกชายให้เขาอีก......

ถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่าง ประยงต้องไม่ปล่อยเธอไปแน่ !

คราวนี้เธอจะต้องทำให้มั่นใจว่านังญาอี๋จะไม่กลับมาตั้งตัวได้อีก !

ทำให้แกจบไม่สวย !

โดยเฉพาะแก......นังญาอี๋ !

ลันตาหรี่ตามองอย่างอาฆาตแค้น สีหน้าเต็มไปด้วยอุบาย ในใจมีแผนการอยู่แล้ว

ผู้ช่วยเคลียร์การประชุมและกลับไปที่ออฟฟิศแล้วเคาะประตูอย่างหวาดหวั่น

“เข้ามา” เสียงของลันตาส่งออกไป

“คุณลันตาคะ”...... ผู้ช่วยคนนั้นรู้สึกกลัว แต่ก็เก็บซ่อนความหวาดกลัวไว้ในตัวของเขา

ลันตามองตรงไปที่เธอ “แกก็รู้ว่าแกกับฉันลงเรือลำเดียวกัน ใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ” ผู้ช่วยพยักหน้า

“ดี มานี่......แกไปหาคนจับตัวนังญาอี๋มาให้ฉัน แล้วก็ไปหาเอาผู้ชายสองคนนั้นมาให้ฉันด้วย” ลันตากระซิบไปที่หูของผู้ช่วย

“แบบนี้”...... ผู้ช่วยยืดตัวตรงขึ้นและลังเล “คุณลันตาคะ วันนี้เกิดเรื่องแบบนี้ ถ้าตอนนี้คุณจะจับตัวคุณญาอี๋ แล้วถ้า”......

ก่อนที่เธอจะพูดจบ เธอก็หวาดกลัวเพราะสายตาคมดั่งมีดของลันตาเลยได้แต่กล้ำกลืนคำที่เหลือลงไป

“ฉันทำเรื่องอะไรก็เรื่องของฉัน ทำไมแกถึงได้มาพูดเยอะแยะขนาดนี้ ?” ลันตาพูดต่อไปว่า “ให้แกไปจับมาแกก็ไปจับมาก็พอ แกคิดว่าถ้าเกิดเรื่องอะไรแกกับฉันจะหนีไปไหนได้บ้าง ? ถ้าพวกเราไม่ลงมือทำแบบนี้ก่อน คนที่จะตายคือพวกเรา แกเข้าใจไหม?!”

ผู้ช่วยตกใจสะดุ้ง รีบโค้งคำนับทันที “ค่ะๆ ฉันจะทำค่ะ”

“จำไว้ด้วยว่าอย่าลืมทำความสะอาด อย่าทิ้งอะไรไว้ข้างหลัง” ลันตาพูดออกไปอย่างแผ่วเบา

ผู้ช่วยโค้งคำนับแล้วหันกลับออกนอกประตูไปด้วยความโล่งออกอย่างสมบูรณ์

เธอปกปิดหัวใจของเธอด้วยการขมวดคิ้วดูเหมือนกำลังฉุกคิดอะไรบางอย่าง สีหน้าท่าทางค่อนข้างสับสน จากนั้นไม่นานก็ถอนหายใจเล็กน้อยแล้วยอมรับตามชะตากรรม

......

ชุติภาสมองไปที่เอกสาร ขณะที่ฟังรายงานของผู้ใต้บังคับบัญชา

“โอ้ว? ซีซั่นถูกประยงขังไว้งั้นหรอ ?” เขาเบิกตาขึ้น “แล้วญาอี๋ล่ะ ?”

“คุณญาอี๋พยายามที่จะปีนกำแพง แต่ดูเหมือนว่าจะมีบอดี้การ์ดอยู่ข้างในครับ ดังนั้นเธอก็เลยนั่งอยู่บนกำแพงอยู่นานแล้วก็ไถลลงมาและก็จากไปครับ” ผู้ใต้บังคับบัญชาตอบกลับไป

“ฉันเข้าใจละ ส่งคนตามเธอไป” ชุติภาสพยักหน้า “บอกสื่อที่จะเผยแพร่ข่าวว่าวันนี้งานแถลงข่าวทำเรื่องเล็กนี้ให้เป็นเองใหญ่ ฉันอยากจะดูว่าประยงจะจัดการเรื่องนี้ยังไง”

เขากระตุกปากอย่างสนุกสนาน

ความคิดเห็นของประชาคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดอย่างแท้จริง

มันสามารถเปลี่ยนสีขาวให้กลายเป็นสีดำและเปลี่ยนสีดำให้กลายเป็นสีขาวได้

เขาไม่เชื่อว่าประยงจะทนต่อแรงกดดันพวกนั้นได้

ผู้ใต้บังคับบัญชาออกไปทันทีหลังจากได้รับคำสั่ง

ชุติภาสก้มหัวลงมาดูที่เอกสารต่อ แต่ยังไงก็อ่านเข้าหัว

ญาอี๋......

จริงๆ แล้วเธอเป็นหนึ่งในหมากรุกของเขาและตอนนี้เมื่อเขาก็รู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย......

มันแปลกจังนะ มันแปลกอะไรแบบนี้......

......

“ท่านคะ รีบไปดูหน่อยนะคะ ทำยังไงคุณชายน้อยก็ไม่ฟังดิฉัน” คนใช้ยืนอยู่ข้างหน้าประยงพูดออกไปอย่างหมดปัญญา

ประยงขมวดคิ้วลุกขึ้นและเดินไปที่ห้อง

เขาเปิดประตูเข้าไปเห็นซีซั่นนั่งอยู่บนพื้นอย่าสงบ สีหน้าท่าทางเย็นชา

ภาพนี้เหมือนเขาจริงๆ เป็นลูกชายของเขาจริงๆ ด้วย

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตอนที่เขาเจอเจ้าหนูนี่ก่อนหน้านั้น รู้สึกได้ตลอดว่าคุ้นเคยกับเขา

จริงๆ แล้วความสัมพันธ์ทางสายเลือดทำให้ครอบครัวสามารถเชื่อมโยงต่อกันได้

ซีซั่นมองเห็นเขามาแค่กวาดสายตามองเขาเพียงแว๊บเดียวและหันสายตากลับ

“โมโหอะไรล่ะเนี่ย?” ประยงถาม

“......” ซีซั่นไม่สนใจเขา

“เพราะหม่ามี๊ของเธอไม่อยู่ข้างๆ เธองั้นหรอ ?” ประยงเอ่ยออกไป

“หุบปาก !” ทันทีที่ซีซั่นได้ยินคำว่าหม่ามี๊ เขาก็ระเบิดเหมือนแมวที่ระแวดระวังตัว “คุณมันน่าเกลียด ! คุณไล่หม่ามี๊ผมออกไป ! ผมแค่อยากหาหม่ามี๊ !”

ประยงปวดหัวนิดหน่อย

เพราะเขาไม่เคยเลี้ยงลูกมาก่อนและไม่รู้วิธีเกลี้ยกล่อมเขา

“นี่เป็นเรื่องระหว่างฉันกับแม่ของเธอ เด็กไม่จำเป็นต้องมาเกี่ยวข้องหรอก” ประยงพูด “ไปกันเถอะ ถึงเวลาอาบน้ำแล้ว”

“ผมไม่ต้องการให้พวกเขาอาบให้ผม” ซีซั่นตะคอก “ตอนอยู่ที่บ้านมีแต่หม่ามี๊อาบให้ หม่ามี๊ล้างได้สะอาดแล้วก็มีกลิ่นหอมด้วย”

ประยงกัดริมฝีปากของตัวเองแน่นและสักพักก็พูดว่า “งั้นฉันจะอาบให้เธอก็ได้”

“คุณงั้นหรอ ?” ซีซั่นมองเขาขึ้นๆ ลงๆ “คุณจะทำได้หรอ ?”

“เธอยังต้องการคนอื่นช่วยอาบน้ำแต่ฉันอาบเองนะ เธอคิดว่าฉันจะทำได้ไหมล่ะ ?” ประยงตะคอกออกไปอย่างเยือกเย็น

“การอาบน้ำเองมันไม่เหมือนกับการอาบน้ำให้คนอื่น” ซีซั่นส่ายหัว “คุณไม่มีอะไรที่เทียบหม่ามี๊ของผมได้เลย”

คำก็หม่ามี๊ สองคำก็หม่ามี๊ หัวของประยงเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น

Bình Luận ()

0/255