นายเป็นพ่อของลูก

ตอนที่21 ลักพาตัว

ตอนที่21 ลักพาตัว

วันรุ่งขึ้น

คนใช้พบว่าคุณประยงผู้ที่เคยตื่นเช้าๆ วันนี้กลับนอนตื่นสาย

เธอจึงไปที่ห้องนอนของคุณท่านเพื่อปลุกให้เขาตื่น แต่กลับพบว่าที่นั่นไม่มีคุณชายประยงอยู่ในห้อง

หรือว่า ?

คนใช้กระพริบตาปริบๆ หันไปที่ห้องของซีซั่นแล้วผลักประตูเบาๆ

บนเตียงเล็กหนึ่งหลังมีสองร่างใหญ่และเล็กนอนกอดกัน ใบหน้าที่คล้ายกันดูเงียบสงบ ช่างเป็นภาพที่อบอุ่นและกลมเกลียว

ในใจของคนใช้ไม่อยากเข้าไปทำลายฉากอันแสนหวานนี้

แต่เมื่อเธอมองดูนาฬิกาก็พูดว่า “คุณท่านคะ ได้เวลาตื่นนอนแล้วค่ะ”

คนรับใช้เรียกเพียงแค่สองครั้งประยงก็ตื่น เขาลืมตาขึ้น การที่ตัวเองนอนอยู่ข้างๆ ตัวเด็กรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย แต่หลังจากนั้นไม่นานก็เก็บความรู้สึกนี้ไว้ เขาลุกขึ้นเบาๆ จากนั้นก็ค่อยๆ ห่มผ้าห่มให้ร่างกายของซีซั่น

เขาออกไปจากห้องของซีซั่นและสั่งคนใช้ไว้ว่า “ดูแลเขา อย่าไปปลุกเขา ปล่อยให้เขานอนไป เขาอยากได้อะไรก็เอาให้เขา”

คนใช้พยักหน้า “ค่ะ”

ประยงหยุดและพูดว่า “ช่วยฉันเชิญนักจิตวิทยาผู้เชี่ยวชาญสำหรับเด็กสองสามคนและผู้เชี่ยวชาญด้านโภชนาการสำหรับเด็กด้วย”......

คนใช้จดลงไป

ประยงปวดหัวเล็กน้อย ยังไงก็ตามนี่ก็เป็นการเลี้ยงลูกครั้งแรกของเขาที่จะไม่รู้ว่าจะทำยังไง สุดเขาก็หาผู้เชี่ยวชาญบางคนมาดีกว่า แล้วค่อยๆ เรียนรู้ไปอย่างช้าๆ

ประยงรีบอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า กินข้าวเช้าและออกจากบ้านไป

คนใช้มองดูเขาจากไปจากนั้นเงยหน้าขึ้นมองห้องด้านบนแล้วลดสายตาลง

รู้สึกว่าคุณท่าน......ไม่ค่อยเย็นชาแบบแต่ก่อนขึ้นมากะทันหัน

......

ญาอี๋ลืมตาที่เหน็ดเหนื่อยของตัวเองขึ้น

เธอกลิ้งกลับไปกลับมาทั้งคืนและนอนไม่หลับจนเกือบรุ่งเช้าก็นอนหลับไปไม่สนิท

เหตุการณ์ในทุกวันนี้และเมื่อหกปีที่แล้วยังคงวิ่งวนอยู่ในสมองของเธอ

ตอนนี้เธอไม่เหลืออะไร มีเพียงแค่ซีซั่นเท่านั้นที่มากับเธอ

แต่ประยงนั่นมันแย่งซีซั่นไปได้ยังไง ?!

นั่นเป็นซีซั่นของเธอนะ ของเธอ !

ญาอี๋กัดริมฝีปากของเธอแล้วรีบลุกจากที่นอนไปอาบน้ำ

ยังไงก็ตามเธอกับประยงสู้กันอยู่แล้ว

ไม่มีอะไรสำคัญสำหรับเธอไปมากกว่าซีซั่นแล้ว !

เธอรีบเก็บของและรีบออกจากประตูไป

เพราะความกระวนกระวายของเธอ เธอจึงไม่ได้สังเกตว่ามีดวงตากำลังจ้องมองเธออยู่อย่างลับๆ

ในรถ

“นั่นไง ผู้หญิงคนนั้นแหละ เห็นชัดไหม ?” ผู้ช่วยของลันตามองผ่านกระจกและชี้ญาอี๋ที่รีบห่างออกไป

“วางใจได้เลย ผู้หญิงที่ผอมบางขนาดนี้ จะมัดตัวเธอไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย” ที่เบาะหลังมีชายฉกรรจ์ร่างใหญ่สองคน คนหนึ่งเป็นผู้ชายที่สักแขนพูดขึ้นอย่างไม่ได้สนใจ

“ตอนไหนจะลงมือ”ผู้ช่วยถาม

“เดี๋ยวก่อน จะทำเรื่องทุกอย่างไม่ให้มีหลักฐานไม่ใช่หรอ” ผู้ชายที่มีรอยสักที่แขนพูด “ถึงคุณจะจ่ายเงินจำนวนมากให้กับพวกเรา แต่พวกเราก็จะมามัดคนกลางวันแสกๆ ไม่ได้ ผมอยากมีชีวิตอีกสองสามปี”

ผู้ช่วยม้วนริมฝีปากของเธอด้วยความเบื่อหน่าย แต่ก็ยังไม่ได้พูดอะไร

“อืม อยู่ข้างหลังหล่อนแล้วคอยดูว่าหล่อนจะทำอะไร จะได้รู้รูปแบบของหล่อนได้ง่าย ๆ” ชายอีกคนที่มีนาฬิกาเรือนทองเริ่มพูดขึ้น

ผู้ช่วยสตาร์ทรถและขับตามหลังญาอี๋ไปอย่างช้าๆ

......

ญาอี๋ยืนอยู่หน้าประตูของตระกูลปนันท์และกดกริ่งเสียงดังอย่างไม่เกรงใจ

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณมาหาใครคะ” คนใช้พูดต่อหน้าจอแล้วเอ่ยถามขึ้น

“ฉันมาหาประยง” ญาอี๋พูด “เขาเอาลูกชายของฉันไป ก็อยู่กับพวกเธอนี่แหละ ตอนนี้ฉันจะพาลูกกลับ”

“ขอโทษนะคะ ตอนนี้คุณท่านไม่ได้อยู่บ้าน และเราก็ไม่เคยเห็นลูกชายของคุณค่ะ ได้โปรดออกไปได้แล้วนะคะ” คนใช้ตอบอย่างสุภาพและตัดสายอย่างรวดเร็ว

ญาอี๋มองหน้าจอด้วยความโกรธและเตะประตูอย่างฉุนเฉียว แต่มันไม่ขยับและเท้าของเธอก็ได้รับบาดเจ็บ

เธอขมวดคิ้วมองไปที่ประตูและกำแพงสูงเลยปีนไปที่ด้านบนสุดของกำแพง

เป็นอย่างที่คิด.....ยังมีบอดี้การ์ดอยู่ข้างล่าง เธอไม่สามารถเข้าไปข้างในได้

เธอจะทำยังไงดีเนี่ย ? เธอจะเอาซีซั่นออกมาได้ยังไง ?

ญาอี๋นั่งขัดสมาธิบนกำแพงอย่างกังวล

จนกระทั่งบอดี้การ์ดมองเห็นเธอ: “นั่นใครน่ะ !”

ญาอี๋กระโดดและวิ่งตรงไปข้างหน้า

เธอจะมาถูกบอดี้การ์ดจับตอนนี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเธอคิดว่าวันหลังเธอไม่สามารถเข้าไปในบ้านของประยงได้

ในเมื่อทางสายนี้เป็นไปไม่ได้เธอจึงไปที่บริษัทของประยงเพื่อตามหาเขา !

ญาอี๋กัดริมฝีปากของเธอและพยายามวิ่งอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่เธอเพิ่งเลี้ยวไปในซอย เธอก็ถูกกระแทกไปที่ท้ายทอย ยังไม่ได้รู้สึกเจ็บปวด เธอก็หมดสติไปในความมืดมิด

“แม้ว่าผู้หญิงนี้ผอมขนาดนี้ แต่หน้าตาเธอก็ไม่เลวเลยนะ” ผู้ชายคนที่สักแขนทุบไม้ไปที่มือ “แต่เมื่อกี๊ที่ฉันเพิ่งลงมือไปก็ไม่เบาเลย คงไม่ทำให้เธอสมองเสื่อมหรอกนะ”......

ผู้ชายที่ใส่นาฬิกาสีทองทองจ้องมองเขาด้วยความโกรธและเขาเดินไปข้างหน้าแล้วก็เอาญาอี๋ขึ้นมาพาดบนไหล่ของเขา “พูดมาก ไปได้แล้ว”

เมื่อทั้งสองคนอยู่บนรถ ผู้ช่วยก็ส่งข่าวยืนยันกับลันตาว่าเป็นญาอี๋ตัวจริง “คุณลันตาคะ พวกเราจับผู้หญิงคนนั้นได้แล้ว”

ชายสองคนที่อยู่เบาะหลังใช้เทปพันปากและมัดตัวของเธออย่างช้าๆ

“งั้นหรอ ? ทำตามแผนได้เลย” ลันตาโค้งปาก

Bình Luận ()

0/255