Flash Marriage แต่งงานกับคน(ไม่)ธรรมดา

ตอนที่63 ความสามารถของฉันที่ขีดเส้นใต้ไว้

ตอนที่63 ความสามารถของฉันที่ขีดเส้นใต้ไว้

เซี่ยงหลินยังคงร้องไห้ต่อ แต่ในใจของจิ๋นลี่ยวนเคร่งขรึมไม่สนใจเขาอยู่แบบนั้น ได้แต่พูดออกไปตามหน้าที่เท่านั้นว่า“เซี่ยงหลิน ฉันแค่มองเห็นเธอเป็นแค่น้องสาวเท่านั้นนะ”

คำนั้นขัดความคิดของเซี่ยงหลิน อยู่ๆ ยินเสี้ยวเสี้ยวก็พบว่า วันนี้ตอนเย็นจิ๋นลี่ยวนปฏิเสธคนที่มาสารภาพรักกับเขาทั้งสองคน แม้ว่าอย่างหนึ่งก็เพราะเธอ อีกอย่างหนึ่งก็เพราะเขา แต่ทั้งหมดนั้นคือการปฏิเสธของเขา

ยินเสี้ยวเสี้ยวหันหน้าไป ไม่ได้มองไปทางจิ๋นลี่ยวนและไม่ได้มองไปทางของเซี่ยงหลินในใจกลับสบายใจขึ้นมาไม่น้อยเพราะพฤติกรรมของจิ๋นลี่ยวน กระทั่งเกือบเหมือนกับกำลัง ‘ตะกุมตะกราม’ในตอนที่เจอเข้ากับเซี่ยงหลินใจก็ดูวุ่นวายขึ้นมา

จิ๋นลี่ยวนเริ่มมองสังเกตุไปที่ยินเสี้ยวเสี้ยว ในตอนนั้นเห็นเธออารมณ์ดีขึ้นมาแบบนั้น แต่ก็ไม่สามารถทายออกได้ว่า วันนี้เธอผิดปกติอย่างไร และอดไม่ได้ที่จะยิ้มที่มุมปากขึ้นมา

น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำลอยขึ้นมาในอากาศ นำเอาเสน่ห์ดูน่าดึงดูดใจขึ้นมาดึงดูดผู้คน

“ผมแต่งงานกับเสี้ยวเสี้ยวแล้ว นั่นก็แปลว่า อีกไม่นานงานแต่งงานของพวกเราก็ใกล้ที่จะจัดขึ้นมา ในตอนนั้นถ้างานเริ่มเมื่อไหร่ แล้วเธอมีเวลา ก็มาเข้าร่วมงานได้นะ”จิ๋นลี่ยวนพูดขึ้นมาเบาๆ และหันไปมองที่ยินเสี้ยวเสี้ยว จากนั้นก็ยื่นมือไปโอบเอวเธอ “เรื่องระหว่างเราคงเป็นได้แค่พี่ชายน้องสาวเท่านั้น ไม่อย่างนั้นผมจะแต่งหรือไม่แต่ก็คงมีผลสุดท้ายที่เหมือนกัน อย่างเดียวกัน ผมหวังว่าวันหลังคุณจะเคารพในตัวของเสี้ยวเสี้ยวหน่อย เพราะว่าเธอคือภรรยาของผม”

ก่อนหน้านี้ใจของยินเสี้ยวเสี้ยวยังคงไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก ตอนนี้เธอเองแทบไม่มีอารมณ์อะไรแล้ว

เดิมเธอเป็นผู้หญิงที่รู้จักพอได้ง่ายมาก บางครั้งแค่สองสามคำ เธอก็เข้าใจ แต่ความบริสุทธิ์ของเธอนั้น มันไม่ได้หมายความว่าเธอโง่แต่อย่างใด เธอฉลาดมาก และกระตือรือร้น ตรงไปตรงมา และร่าเริงแจ่มใส

จิ๋นลี่ยวนไม่รู้เลยว่าข้อเสียของเธออยู่ตรงไหน ที่ผ่านมามีเพียงแค่แก้ปัญหาได้ตรงจุด ทั้งแม่นยำ และทั้งเฉียบคม

พูดไปก็เท่านั้น จิ๋นลี่ยวนก็ไม่สนใจเซี่ยงหลินอีก และหันไปพูดกับยินเสี้ยวเสี้ยวอย่างตรงๆ ว่า “วันนี้มีงานเลี้ยงรวมเพื่อนหรอ เดี๋ยวผมไปส่งนะ สักพักค่อยโทรบอกผมแล้วกัน เดี๋ยวผมไปรับ”

ยินเสี้ยวเสี้ยวยิ้มและผงกหัว แสดงท่าทีที่พอใจกับการกระทำของจิ๋นลี่ยวนในเย็นวันนี้

เซี่ยงหลินมองดูภาพของจิ๋นลี่ยวนที่กอดกับยินเสี้ยวเสี้ยวจากนั้นก็ออกไป นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเกลียด!

เทียบอะไร เทียบอะไรกัน!สรุปแล้วเทียบกับอะไรกันห้ะ!

อยู่ๆ ยินเสี้ยวเสี้ยวก็ดันได้จิ๋นลี่ยวน!

จะต้องรู้แล้วว่า ตั้งแต่ที่จิ๋นลี่ยวนโผล่เข้ามาในชีวิตของเธอครั้งแรก เธอก็รักเข้ากับเขาแล้ว!

แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงแค่หมอจนๆ คนหนึ่ง เธอก็ยังรักเขาแบบไม่มีเหตุผล บางทีเธอเองกระทั่งซาบซึ้งในความรู้สึกของตัวเอง!

ตัวเองอายุยังน้อยสละสลวย แถมยังเรียนเต้นอีกต่างหาก หน้าตาสวยงามอ่อนช้อยงดงาม มาชอบหมอจนๆ อย่างจิ๋นลี่ยวน มันออกจะเป็นเหมือนเรื่องคุณหนูใหญ่กับชายยากจน

แต่ทำไม จิ๋นลี่ยวนถึงคบกับยินเสี้ยวเสี้ยวได้ล่ะ

ในตอนนั้น ในใจของเซี่ยงหลินเต็มไปด้วยความโกรธเกลียด ไม่พอใจแถมยังไม่แสดงออก!

ไม่เคยมีของชิ้นไหนที่เธออยากได้แล้วเธอไม่เคยได้มันมาก่อน สักวันหนึ่งจิ๋นลี่ยวนจะต้องตกเป็นของเธอแน่นอน!

จากนั้นเขาก็พูดเบาๆ

ในความเป็นจริงแล้ว เธอคิดว่าจิ๋นลี่ยวนจะไปหาเซี่ยงหลินซะอีก

แก้มข้างๆ เห็นร่องยิ้มเล็กๆ ที่แสดงว่ามีความสุขขึ้นมาหน่อยๆ และก็ยิ้มบางๆ จากนั้นจิ๋นลี่ยวนก็พูดขึ้นว่า“ยินเสี้ยวเสี้ยว

หือ!

หน้าของยินเสี้ยวเสี้ยวก็แดงราวกับลูกแอปเปิลขึ้นมา

และมากขึ้นมากกว่าเดิม เหมือนกำลังจะพูดอะไรออกมาสักอย่าง

พูดจบ เดิมก็ไม่ได้สนใจปฏิกิริยาตอบกลับของจิ๋นลี่ยวน และก็รีบเข้าไปอย่างรวดเร็ว จิ๋นลี่ยวนที่อยู่ด้านนอกก็ยิ่งอดไม่ได้ที่จะมีความสุขมากขึ้นกว่าเดิม

ก็เห็นภายในห้องเต็มไปด้วยเพื่อนๆ กำลังร้องเพลงอย่างบ้าคลั่ง

ถาวหยีเห็นว่ายินเสี้ยวเสี้ยวมาแล้ว ถือไมค์เข้าไป กระทั่งไม่เสียดายที่จะยื่นไมค์นั้นออกไปให้ ยินเสี้ยวเสี้ยว

กำลังวาดจุดฟูสต็อปที่สมบูรณ์ให้กับเพื่อนนักเรียนของตนเอง แต่ว่าชีวิตของคนไม่มีทางที่จะกลับมาเริ่มใหม่ได้อีกครั้ง มีทั้งมีความสุข และกลัดกลุ้ม เช่นถาวหยี, ต๋งไข

ทุกคนต่างก็มีความกลัดกลุ้มเป็นของตัวเอง

และใช้ชีวิตผ่านๆ ไป ราวกับว่าเรื่องราวหลายๆ สิ่งหลายๆ อย่างเหล่านี้

เพียงแต่ว่าพวกเขาเข้าใจมันมากกว่าใครๆ มีเรื่องบางเรื่องไม่ใช่ว่าไม่พูด ก็คือไม่เก็บไว้

เรื่องจริงก็มักจะเหมือนความจริง เหมือนติดเป็นเงาตามตัว

ณ บ้านจิ๋น

เหมือนราวกับเห็นเนื้อแมวสะท้อนแสง เธอรีบพุ่งเดินเข้าไปหา และนั่งด้านข้างของจิ๋นลี่ยวนราวกับตัวเองไม่ได้อายุเจ็ดสิบ

คุณย่าจิ๋นอ่ะ คุณทำตัวให้มันเหมือนกับผู้หลักผู้ใหญ่หน่อยได้ไหม ทำไมถึงได้ดูกระปรี่กระเป่าแบบนี้

สายตาดูแพรวพราว คิดว่าเป็นผู้หญิงที่เข้ามาจีบงั้นหรอ

นั่งลงข้างๆ ของจิ๋นลี่ยวนและพูดถามขึ้นมาเบาๆ ว่า “หลานชาย เมื่อไหร่จะเอาหลานสะใภ้พามาหาฉันล่ะ

และพูดออกไปว่า “คุณย่า คุณย่าช้ามากๆ ผมจะป้ำหลานออกมาได้ยังไง เสี้ยวเสี้ยวก็เรียนจบมานานแล้ว เรื่องแต่งงานก็ยังไม่ได้เตรียมเลย

คุณย่าก้มหัวแล้วเลิ่กตามองขึ้นไป และพูดว่า "พูดกันมาตั้งนาน สรุปว่าฉันนั้นแหละที่เป็นคนทำเรื่องไม่สำเร็จ

แค่คำเดียวก็เตือนสติจิ๋นลี่ยวนได้ แม้แต่ท่าทางที่จะกินข้าวเช้าก็ช้าลง

แค่มองก็รู้แล้วว่าจิ๋นลี่ยวนลืมอะไรไป เลยรีบหัวเราะห้าห้า เดินเข้าไปข้างหน้าพูดต่อ "ฉันว่านะ บ้านของพวกเราเดิมมีช่างกล้องที่ดีคนหนึ่งอยู่ แกเองก็อย่าข้ามไปเลย รีบจัดการให้ฉันพาคนมาถ่ายรูปแต่งงานให้แก่สิ ฝีมือของฉันก็ไม่เลวน้า

ใบหน้าที่ดูพอใจ ทำให้เอาเขาปฏิเสธไม่ได้ ใบหน้าที่ดูพอใจนั้นทำให้เขาไม่กล้าที่จะปฏิเสธ อีกอย่างความสามารถการถ่ายภาพของคุณย่าจิ๋นก็ไม่ได้แย่อะไร

Bình Luận ()

0/255