Flash Marriage แต่งงานกับคน(ไม่)ธรรมดา

ตอนที่66 แฟนเก่าที่มีคู่หมั้นแล้ว

ตอนที่66 แฟนเก่าที่มีคู่หมั้นแล้ว

รุ่งเช้า ยินเสี้ยวเสี้ยวเตรียมเก็บของกลับบ้านยิน ในระยะเวลา3วันที่อาศัยอยู่ที่บ้านจิ๋น เธอกับจิ๋นลี่ยวนไม่นับว่าเจอหน้ากันบ่อย ถึงจะเจอกันก็จะมีคนในครอบครัวอยู่ด้วย ดังนั้นเลยไม่มีอะไรที่มันน่าอึดอัด แต่ก็จะถูกคุณย่าจิ๋นหาเวลาให้อยู่ด้วยกัน แล้วจะให้พร.

ตอนเดินลงจากชั้นบน ยินเสี้ยวเสี้ยวเห็นคนอื่นนอกจากจิ๋นลี่ยวนแล้วกำลังทักทายกัน และทำเหมือนกับว่าเรื่องเมื่อคืนที่เธอได้ยินมันไม่เคยเกิดขึ้น.

คุณย่าจิ๋นพอได้สติกลับมาก็กุมมือเธอไว้: “เสี้ยวเสี้ยว เรื่องงานแต่งหนูไม่ต้องกังวลนะ แม่ของหนูจะจัดการให้หนูเอง หนูก็กลับบ้านไปอย่างสบายใจแล้วรอแต่งเข้ามาก็พอ ส่วนภาพพรีเวดดิ้งของพวกหนูเดี๋ยวยายจัดการเอง รับรองว่าพอถึงเวลานั้นหนูต้องตะลึงอย่างแน่นอน!”

ยินเสี้ยวเสี้ยวฟังแล้วลดสายตาลงและเม้มริมฝีปากและยิ้ม มันดูราวกับว่าเธออาย.

หยูเจียห้วยและจิ๋นหยวนเฟิงก็พูดคุยกับยินเสี้ยวเสี้ยวอีกไม่กี่คำก็ให้คนขับรถคุณเฉิงส่งยินเสี้ยวเสี้ยวกลับไป ยินเสี้ยวเสี้ยวก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรก็ขึ้นรถ อยู่ในรถไม่นานก็มีสายจากจิ๋นลี่ยวน.

“ยินเสี้ยวเสี้ยว เธอกลับแล้วหรอ?”ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ยินเสียงนี้จากโทรศัพท์มานานแล้ว แต่ตอนนี้พอฟัง กล้ๆกลับรู้สึกไม่สบายใจ.

ยินเสี้ยยวเสี้ยวพยักหน้าตอบกลับเบาๆ “อือ ขึ้นรถมาแล้ว คุณเฉิงส่งฉันกลับบ้าน.”

เสียงทางโทรศัพท์ของจิ๋นลี่ยวนดูเมือนจะเหนื่อยมาก และในน้ำเสียงมีความไม่สบายใจแฝงอยู่ “อืม ช่วงนี้ฉันยุ่งนิดหน่อย รอฉันเสร็จงานแล้วเดี๋ยวฉันไปหา.”

ยินเสี้ยวเสี้ยวยิ้มพร้อมกับยกปากขึ้น ไม่ได้พูด ก็แค่ถือโทรศัพท์เงียบๆโดยไม่พูดอะไร.

พอผ่านไปสักพักจิ๋นลี่ยวนก็นึกว่าโทรศัพท์มีปัญหา เรียกออกมาเบาๆ: “เสี้ยวเสี้ยว?”

“อือ.” ตอบกลับเสียงต่ำๆ ยินเสี้ยวเสี้ยวพึ่งพูด: “นายทำธุระของนายเถอะ ฉันรู้ว่าช่วงนี้นายมีผ่าตัดเคสใหญ่ๆเยอะ ดูแลตัวเองดีๆด้วย ฉันกลับบ้านก่อนนะ พอดีว่ารั่วอวิ่นจะแต่งงานแล้วที่บ้านก็น่าจะมีงานให้ช่วย.”

จิ๋นลี่ยวนรู้สึกมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร เลยเงียบไว้.

หลังจากวางสายไป ยินเสี้ยวเสี้ยวให้คุณเฉิงขับรถไปที่ตึกด้านล่างของ ‘บริษัทจื่อยิน’ ยิ้มบอกไปว่าอีกเดี๋ยวไปกินข้าวกับพี่ชาย คุณเฉิงก็ไม่ได้พูดอะไรหลังจากเห็นยินจื่อเจิ้นก็ขับรถกลับบ้านจิ๋น.

ยินเสี้ยวเสี้ยวยืนอยู่ข้างหน้าของยินจื่อเจิ้น ทำตัวเหมือนเด็ก.

ในเวลานี้ยินเสี้ยวเสี้ยวรู้สึกตื่นเต้นกว่าครั้งแรกที่หลี่หมึ้งพายินจื่อเจิ้นพามาที่บ้าน.

ในเวลานั้นเธอ ไม่เข้าใจอะไรคือหักหลัง เธอแค่รู้ว่าตั้งแต่เด็กๆเธอนั้นไม่มีแม่ ไม่มีพี่น้อง พ่อของเธอเย็นชาใส่เธอ ดังนั้นตอนที่เธอเห็นยินไป่ฝันพาหลี่หมึ้งและลูกของพวกเขามาที่บ้านยินนั้น เธอคิดอย่างไร้เดียงสาว่านี่คือแม่และพี่ชายที่พ่อของเธอพามาพบสำหรับเธอ ในบ้านของเธอ จากนั้นเธอกลายเป็นคนแปลกหน้า.

ยินจื่อเจิ้นเป็นพี่ชายที่เกิดคนละแม่กับเธอ ยินรั่วอวิ๋นกับยินจื่อเว่ยก็เป็นน้องสาวและน้องชายคนละแม่กัน แต่พวกเขาทั้งสามคนเกิดจากพ่อแม่เดียวกัน มีแค่เธอที่แปลกแยกออกมา…….

ตั้งแต่เด็กจนโต ทั้งบ้านยินนั้นเอ็นดูเธอที่มียินจื่อเจิ้น.

ยินจื่อเจิ้นเป็นคนที่ยินเสี้ยวเสี้ยวพึ่งพามากที่สุดในโลกนี้.

เงยหน้ามองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า ยินเสี้ยวเสี้ยวเพิ่งสังเกตเห็นว่าคนที่ยืนอยู่หลังพ่อกับแม่ในตอนนั้นตอนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แถมยังดึงดูดสายตาของผู้หญิงนับไม่ถ้วน.

นี่คือพี่ชายที่หยินเสี้ยวเสี้ยวภาคภูมิใจ.

“พี่ชาย.” กระซิบเบาๆ ยินเสี้ยวเสี้ยวที่มองอยู่ด้านหน้าของยินจื่อเจิ้น.

รีบทิ้งงานแล้วรีบออกไป เขาเติบโตมาพร้อมกับ ยินเสี้ยวเสี้ยว

แล้วถามขึ้น:

ทุกครั้งที่อยู่ข้างๆยินจื่อเจิ้น เธอไม่จำเป็นต้องสนใจอะไร แค่หลบอยู่ที่หลังของเขา ไม่ว่าจะเผชิญหน้ากับพ่อหรือว่าแม่

ในร้านอาหาร ยินเสี้ยวเสี้ยวนั่งอยู่ตำแหน่งของตัวเองกินข้าว ดื่มซุปในถ้วยทีละคำทีละคำ.

ยินจื่อเจิ้นมองน้องสาวของตัวเองที่ไม่พูดอะไร จนยินเสี้ยวเสี้ยวกินหมดแล้วถาม: “เธอเป็นอะไร?”

เป็นคำถามง่ายๆที่ทำให้ยินเสี้ยวเสี้ยวอึ้งไปเลย มือทั้งสองข้างวางลงที่เข่าของตัวเอง.

ยินจื่อเจิ้นสีหน้าเปลี่ยนไป คิ้วเองก็เริ่มขมวดแน่น.

ขอแค่เธอไม่สบายใจ หลังจากนั้นท่าทีของเธอจะเปลี่ยนไป จะเปลี่ยนเป็นคนน่ารัก รู้เรื่อง

ยินเสี้ยวเสี้ยวหายใจเข้าลึกๆจากนั้นพูด:”พี่ชาย พี่รู้…...เรื่องอดีตของจิ๋นลี่ยวนไหมคะ?”

ประโยคเดียว สีหน้าของยินจื่อเจิ้นเริ่มไม่ดี.

ไม่พูดอะไรสักคำ ยินจื่อเจิ้นก็ลุกขึ้นแล้วถือกระเป๋าของยินเสี้ยวเสี้ยวไว้ แล้วดึงเธอเดินออกไป สีหน้าตึงมาก.

“พี่ชาย พี่ต้องฟังฉันก่อนนะ

เสียดายตอนนั้นยินจื่อเจิ้นไม่สนใจเธอแล้ว.

เขาก็แค่รู้ว่า น้องของเธอถูกรังแก!

ฉันต้องเดินตามจังหวะของยินจื่อเจิ้นไปที่ด้านนอกของร้านอาหาร จนทั้งสองคนหยุดอยู่ที่ลานจอดรถ

“ขึ้นรถ!” ยินจื่อเจิ้นก็เปิดประตูรถก่อน พูดด้วยน้ำเสียงเย็น.

ตัดสินใจไม่ขึ้นรถ เธอรู้ว่าถ้าเธอขึ้นรถแล้วมันจะไปสองที่

ไม่ว่าจะสองที่ไหนเธอก็ไม่อยากไป.

ยินเสี้ยวเสี้ยวตกใจ แต่ก็รวบรวมความกล้าไปจับที่แขนของเขาไว้: “พี่

การกระทำของยินจื่อเจิ้นก็ชะงัก.

เมื่อไร่ที่น้องสาวสุดที่รักของเขายินจื่อเจิ้นถึงจุดที่โดนกระทำ?

“พี่ หนูได้ยินคนอื่นพูดมาว่า ก่อนหน้านี้จิ๋นลี่ยวนมีแฟน หนูแค่อยากรู้ว่าพวกเขาเลิกกันทำไม

สีหน้าของยินจื่อเจิ้นอ่อนลงนิดนึง แต่แค่นิดเดียวเอง.

พูดออกมาเสียงต่ำ:

ยินเสี้ยวเสี้ยวอึ้ง ไม่ได้พูดอะไร.

เธอควรพูดอะไร?

บอกว่าเธอหวั่นไหวกับจิ๋นลี่ยวน ดังนั้นถึงได้แคร์?

คำตอบนี้ถ้ายินจื่อเจิ้นได้ยิน คงจะโกรธมากแน่ๆ.

ยินจื่อเจิ้นเห็นท่าทีของยินเสี้ยวเสี้ยวแบบนั้นแล้วก็ไม่อาจทนตำหนิเธอได้ ได้แต่ถามไปอย่างเสียงเบา: “ใครบอกเธอ?”

Bình Luận ()

0/255