Flash Marriage แต่งงานกับคน(ไม่)ธรรมดา

บทที่93 มีสัญญาณของการตั้งครรภ์สักที่ไหน

บทที่93 มีสัญญาณของการตั้งครรภ์สักที่ไหน

สถานที่อย่างโรงพยาบาลไม่เหมือนที่อื่น ไม่ว่าจะอยู่โรงพยาบาลแบบไหน ทรัพยากรทางการแพทย์มักจะขาดแคลนอยู่เสมอ และเตียงผู้ป่วยเตียงหนึ่งก็ถือว่าเป็นทรัพยากรทางการแพทย์เช่นกัน ผู้ป่วยมากมายมาถึงที่โรงพยาบาลต้องการเตียงผู้ป่วยสักเตียงแต่กลับไม่มีเตียงว่าง คนที่ต้องการใช้จริงๆกลับไม่ได้ใช้ แต่คนอย่างมู่ซูวไม่มีความจำเป็นแท้ๆแต่กลับมากั๊กเตียงเอาไว้ ไม่แปลกเลยที่ทำให้หมอและพนังงานพยาบาลไม่พอใจ.....

คนในโรงพยาบาลยังไม่รู้เรื่องที่จิ๋นลี่ยวนได้จัดงานแต่งไปแล้ว และก็ไม่รู้ว่าจิ๋นลี่ยวนก็คือคุณชายสามของบ้านจิ๋น แต่กลับรู้จักมู่ซูว ท่าเต้นบาเล่ต์ในคืนนั้นของมู่ซูวได้กระจายข่าวออกไปทั่วเมืองTอย่างร้อนแรงตั้งนานแล้ว ฐานะคุณหนูรองของตระกูลมู่ก็ถูกเปิดเผยออกมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าเธอเป็นแฟนสาวที่เคยคบกับจิ๋นลี่ยวนมาสองปี!

“มาได้ยังไงครับ?”จิ๋นลี่ยวนไม่สนใจคำถามของมู่ซูวเลยด้วยซ้ำ และเจาะจงไปถามยินเสี้ยวเสี้ยวโดยตรง

ตามที่เขารู้ จริงๆแล้วยินเสี้ยวเสี้ยวไม่ค่อยชอบสถานที่แบบโรงพยาบาลสักเท่าไหร่นัก

ยินเสี้ยวเสี้ยวก็ไหลตามจิ๋นลี่ยวนไม่สนคำถามของมู่ซูว เงยหน้าพูดว่า:“พ่อกับแม่ให้เรากลับบ้านไปทานข้าวด้วยกันคะ”

คำพูดเดียว ไม่ได้พูดชัดเจนเลยว่าเป็นบ้านยินหรือบ้านจิ๋น แต่จิ๋นลี่ยวนก็รู้เลยว่าที่ยินเสี้ยวเสี้ยวพูดคือบ้านยิน เพราะว่าถ้าเป็นบ้านจิ๋น เธอไม่จำเป็นมาถึงที่โรงพยาบาลแบบนี้หรอก แค่กลับไปรออยู่ที่บ้านก็โอเคแล้ว มีแต่บ้านยินเท่านั้นถึงไม่เป็นแบบนั้น

ยกมือขึ้นมาดูนาฬิกา จิ๋นลี่ยวนพูดว่า:“ผมยังเหลืออีกสามสิบนาที คุณไปรอผมที่ห้องทำงานนะ?”

ขมวดคิ้วเล็กน้อย จิ๋นลี่ยวนถามด้วยเสียงเบา แต่ดันเป็นเพราะคิ้วที่ขมวดขึ้นไปเล็กน้อยทำให้ยินเสี้ยวเสี้ยวมองแล้วหน้าแดงอย่างไม่รู้ตัว ก้มหน้าไม่กล้ามองเขาอีก

ความหล่อของผู้ชายคนนี้เสน่ห์แรงเกินไปรึเปล่า?

ตอบกลับเสียงเบาแล้ว ยินเสี้ยวเสี้ยวก็เตรียมจะหันหลังจากไป แต่กลับถูกจิ๋นลี่ยวนเรียกเธอไว้ หลังจากนั้นก็รู้สึกถึงจิ๋นลี่ยวนเดินมาที่ข้างกายของตัวเอง เสียงพูดของเขาดังขึ้นข้างหู:“ด้านซ้ายของโต๊ะทำงานนับถอยหลังลิ้นชักชั้นที่สองข้างในมีขนมหลายอย่าง คุณไปหาเองนะ มีเรื่องอะไรก็ไปสอบถามที่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล ดูว่าผมอยู่ที่ไหน......”

“โอ้โห คุณหมอจิ๋นคะ ฉันว่าแล้วเชียวผู้ชายอย่างคุณชอบกินขนมตั้งแต่เมื่อไหร่ หัวหน้าพยาบาลอย่างฉันคนนี้ยังไม่รู้เลย ตอนนี้ดูๆแล้วเพื่อเตรียมไว้ให้ใครบางคนนี่เอง......” ทันใดนั้น เสียงของหัวหน้าพยาบาลพี่หลิงได้ดังก้องมา ยินเสี้ยวเสี้ยวเงยหน้าก็มองเห็นเธอเข็นยาเยอะแยะเข้ามา มองดูสายตาของเธอกับจิ๋นลี่ยวนเต็มไปด้วยการหยอกล้อ “ขนมพวกนั้นฉันจำได้ว่าฉันขอกับคุณ คุณยังไม่ให้ฉันเลย.......”

คำพูดเหล่านี้ ทำให้ยินเสี้ยวเสี้ยวเงยหน้ามองจิ๋นลี่ยวนอย่างโดยธรรมชาติ

กระแอมทีนึง จิ๋นลี่ยวนถึงก้มหน้าพูดกับยินเสี้ยวเสี้ยว:“ไปเร็ว”

จริงๆแล้วยังมีอะไรอยากถามเขา แต่ร่างกายของยินเสี้ยวเสี้ยวกลับจากไปโดยสัญชาตญาณ!

จนถึงตัวเองนั่งอยู่ในห้องของจิ๋นลี่ยวนแล้ว เธอยังรู้สึกว่าตัวเองซื่อบื้อจริงๆเลย?

ทำไมจิ๋นลี่ยวนทำเหมือนสั่งสอนลูกอย่างนั้น และเธอยังเชื่อฟังสักขนาดนั้น? สมองไม่ทำงานแล้วใช่มั้ย?

วางไว้ที่สะอาด ไม่ทำให้สกปรกได้ง่ายๆ และก็ไม่ทำให้เกิดสถานการณ์ประหลาดได้ง่ายๆ

ก๊อก ก็อก

มีคนมาเคาะประตูของห้องทำงาน ยินเสี้ยวเสี้ยวดื่มน้ำผลไม้คำนึงแล้วลุกขึ้นจะไปเปิดประตูแต่กลับคิดไม่ถึงว่าประตูถูกเปิดออกแล้ว คนที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน ไม่ใช่คุณหมอฉิงจะเป็นใครที่ไหนได้?

“ดูๆแล้วนิสัยของคุณหมอฉิงไม่เปลี่ยนเลยนะ? ก็ยังชอบไปไหนมาไหนตัวคนเดียวอยู่เหมือนเดิม”ยินเสี้ยวเสี้ยวไม่พอใจกับนิสัยแบบนี้ของคุณหมอฉิงมากๆ ถ้าหากจิ๋นลี่ยวนกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ข้างในจะทำยังไง?

และเดินเข้ามาด้วยรองเท้าส้นสูงอย่างลักษณะท่าทางที่ดุดัน(ในขณะที่โกรธ) คนยังมาไม่ถึงความโมโหในเสียงก็มาถึงก่อน:“ยินเสี้ยวเสี้ยว นี่คุณไม่เอาไหนขนาดนี้เลยหรือ? ตอนนี้แฟนเก่าของจิ๋นลี่ยวนหามาถึงที่โรงพยาบาลเตรียมจะมาตามตื๊อตามราวีแล้ว จนถึงวันนี้แล้วคุณเพิ่งมาโรงพยาบาลเนี่ยนะ? นี่คุณมั่นใจตัวเองขนาดนั้นเลยหรือ? คุณต้องรู้ว่า ใบหน้าที่ไม่ว่าจะสวยยังไงมันก็ต้องแก่ลงสักวัน ความรักคือต้องสะสมไปแต่ละวันๆ! หากคุณทำตัวอย่างนี้ไปตลอด

ไม่ว่าใครก็ไม่ชอบที่ตัวเองเพิ่งเดินเข้าก็ถูกตะโกนใส่หรอกนะ ยิ่งเป็นเด็กที่เพิ่งออกจากโรงเรียนอย่างยินเสี้ยวเสี้ยว?

คุณเป็นห่วงเรื่องนี้มากเกินไปรึเปล่าคะ? เรื่องระหว่างฉันกับจิ๋นลี่ยวน เป็นเรื่องที่คุณจะมาแทรกแซงได้ด้วยตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”ยินเสี้ยวเสี้ยวก็สวนกลับอย่างไม่ยอมน้อยหน้า เธอรู้มาตลอดว่าคุณหมอฉิงชอบจิ๋นลี่ยวน แต่จิ๋นลี่ยวนไม่ชอบไม่ใช่หรือ? ในสายตาเธอ ขอแค่ไม่ได้ชอบก็ไม่ต้องไปสนใจอะไร! “คุณวางใจได้เลย

มู่ซูวคนนั้นมาพักอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว แต่ยินเสี้ยวเสี้ยวไม่เคยปรากฎตัวเลย นั่นไม่ได้การแสดงออกที่ยอมถอยให้หรือ? ต่อหน้าแฟนเก่าของจิ๋นลี่ยวนยังไม่มีกิริยาแข็งข้อขนาดนี้

คุณหมอฉิงไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่า การที่ยินเสี้ยวเสี้ยวไม่เป็นห่วงเลย ทั้งหมดนี้เป็นเพราะว่าการทำตัวของจิ๋นลี่ยวนตอนงานแต่ง

ผู้ชายคนหนึ่งสามารถทำได้ถึงขนาดนั้น แค่เพื่อที่จะแบ่งเบาภาระเธอ เธอยังจะสงสัยได้ยังไง?

จริงๆแล้วอายุห่างกันสี่ปีก็เหมาะสมกันดี แต่ยินเสี้ยวเสี้ยวดันยังเป็นเด็กที่ไร้เดียงสา ถ้าหากช้าไปอีกสักสองสามปีไม่แน่อาจจะดีกว่านี้ แต่เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่คิด และในเวลาเดียวกันตัวเธอเองก็ชอบจิ๋นลี่ยวน

เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ยินเสี้ยวเสี้ยวนั่งหน้าบึ้งอยู่ที่ด้านหลังโต๊ะทำงานมองหน้าคุณหมอฉิงที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าเล็กๆของเธอตึงไปหมด!

คุณเข้ามาในห้องทำงานของสามีฉันบ่อยๆทำเหมือนที่นี่ไม่มีคน ถ้าเป็นก่อนที่ฉันจะแต่งงานกับจิ๋นลี่ยวนล่ะก็ฉันพอจะเข้าใจได้ แต่ตอนนี้จิ๋นลี่ยวนเป็นคนที่แต่งงานแล้ว คุณไม่คิดว่าตัวเองควรจะรู้ตัวและรักษาระยะห่างหน่อยหรือคะ?” ยินเสี้ยวเสี้ยวพูดอย่างเย็นชา

แล้วพูดอย่างเชิดหน้า:“สุดท้าย คนที่แต่งงานกับเขา

สีหน้าของคุณหมอฉิงเปลี่ยนไปทันที!

เธอดูถูกยินเสี้ยวเสี้ยวเกินไปแล้ว!

เด็กสาวคนนี้ปากเก่งจะตาย แถมยังรู้จักใช้ข้อได้เปรียบในมือให้เป็นประโยชน์โจมตีฝ่ายตรงข้ามให้ล้มอย่างราบคาบ! ยินเสี้ยวเสี้ยวคนนี้ ตั้งแต่แรกก็ใช่ย่อยซะที่ไหน!

ปิดประตูแรงๆและจากไปด้วยความโมโห คุณหมอฉิงโกรธจนตรงไปดู“อาการป่วย” ของมู่ซูว.........

ณ บ้านยิน

หลี่หมึ้งได้สั่งให้คนใช้ในบ้านเตรียมการทุกอย่างไว้ตั้งแต่เนิ่นๆแล้ว ทั้งหมดก็เหลือแค่ยินเสี้ยวเสี้ยวพาจิ๋นลี่ยวนกลับมาเท่านั้น ก่อนที่ยินเสี้ยวเสี้ยวจะมาถึงสิ่งที่หลี่หมึ้งเป็นห่วงที่สุดก็คือท้องของยินรั่วอวิ๋น

เวลานี้ยินรั่วอวิ๋นกลับรู้สึกดีที่ตัวเองตั้งท้องแล้ว อย่างน้อยความรู้สึกที่ถูกทุกคนเอาใจแบบนี้มันก็ดีจริงๆ ไม่ใช่หรือ? รอยยิ้มตรงมุมปากเต็มไปด้วยความได้ใจและความภาคภูมิใจ

Bình Luận ()

0/255