Flash Marriage แต่งงานกับคน(ไม่)ธรรมดา

บทที่116 นายหลงรักยินเสี้ยวเสี้ยวแล้วใช่ไหม?

บทที่116 นายหลงรักยินเสี้ยวเสี้ยวแล้วใช่ไหม?

จิ๋นลี่ยวนเงยหน้ามองผู้หญิงบ้าคลั่งตรงหน้า ไม่ได้พูดอะไร

เห็นน้ำตาของมู่ซูว จิ๋นลี่ยวนเหมือนตกอยู่ในภวังค์ ทำไมน้ำตาของมู่ซูวดูเหมือนจะไม่มีผลอะไรกับเขา เขาไม่มีความอาลัยอาวรณ์เลยสักนิด แต่ว่าทำไมแค่ยินเสี้ยวเสี้ยวขมวดคิ้วเล็กน้อยเขาก็สามารถอารมณ์แปรปรวนอย่างช่วยไม่ได้?

"จิ๋นลี่ยวน จิ๋นลี่ยวน……"มู่ซูวร้องเรียกเบาๆ แตะหน้าผากของเขาเบาๆ ร้องอย่างเสียใจเป็นพิเศษ ทันใดนั้นก็ถามคำถามหนึ่งขึ้นมา"จิ๋นลี่ยวน นายหลงรักยินเสี้ยวเสี้ยวแล้วใช่ไหม?"

พูดจบ เกิดความเงียบทั้งห้องทำงาน

——จิ๋นลี่ยวน นายหลงรักยินเสี้ยวเสี้ยวแล้วใช่ไหม?

คำถามนี้ ดูเหมือนเขาเองก็…...ไม่รู้

การร้องไห้ของมู่ซูวก็หยุดลงด้วยคำถามนี้ มองจิ๋นลี่ยวนด้วยตาประกาย เงียบรอแค่คำตอบเดียว นานมาก…...

แต่ว่า ไม่ว่าเธอรอนานแค่ไหน จิ๋นลี่ยวนก็ไม่ได้ตอบคำถามนี้สักที

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…....ฮ่าฮ่าฮ่า……"ทันใดนั้น ในห้องทำงานที่เงียบก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้น หัวเราะอย่างมีความสุขแท้ๆ แต่กลับไม่สามารถซ่อนความเศร้าและความเสียใจในนั้นได้"ฮ่าฮ่าฮ่า…...จิ๋นลี่ยวน จิ๋นลี่ยวน…..

นึกไม่ถึงนาย…..จะหลงรักยินเสี้ยวเสี้ยวแล้ว…...ฮ่าฮ่าฮ่า……"

ทันใดนั้นมู่ซูวก็เหมือนกับคนบ้าทันที จับจิ๋นลี่ยวนไว้แล้วหัวเราะดังๆในห้องทำงาน

"ฮ่าฮ่าฮ่า…...ฉันพยายามมาสองปี ไม่ได้รับความอบอุ่นจากนายเลยสักนิด…...ฮ่าฮ่า แต่ยินเสี้ยวเสี้ยว อยู่กับนายแค่สามเดือน ขโมยหัวใจนายไปซะแล้ว…...ฮ่าฮ่าฮ่า……"มู่ซูวหัวเราะจนหายใจแทบไม่ทัน แต่ก็ยังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พูดไป"จิ๋นลี่ยวน นายหลงรักยินเสี้ยวเสี้ยวแล้ว……"

ขมวดคิ้วแน่น ทันใดนั้น จิ๋นลี่ยวนก็นึกถึงการต่อต้านของยินเสี้ยวเสี้ยวเมื่อคืน ยื่นมือดึงมือที่มู่ซูวจับเสื้อของตนไว้ หันหลังยืนขึ้นมา

"คุณมู่ คุณควรกลับไปได้แล้ว"พูดจบ จิ๋นลี่ยวนก็เดินออกไป

มู่ซูวยังคงหัวเราะอย่างอดไม่ได้อยู่ข้างหลัง แต่ว่ายิ่งหัวเราะอย่างมีความสุขแค่ไหน น้ำตาบนหน้าก็หลั่งไหลออกมามากยิ่งขึ้น

เห็นจิ๋นลี่ยวนจะเดินไปถึงประตูแล้ว ทันใดนั้นมู่ซูวก็พุ่งเข้ามาคว้าจิ๋นลี่ยวน ยื่นมือจับหัวเขาไว้ ร้องไห้และกดริมฝีปากของเธอลงไป……

เสียงดังแกร็ก จู่ๆประตูห้องก็ถูกคนเปิดจากข้างนอก

ความเงียบของห้อง ไม่มีใครพูดเลย

ทุกคนกลั้นหายใจกันหมด

จิ๋นลี่ยวนกับมู่ซูว ปากประกบกัน มู่ซูวกำลังร้อง มือของจิ๋นลี่ยวนยื่นไปจับเอวของเธอโดนไม่รู้ตัว แบบนั้นไม่รู้ว่าปฏิเสธหรือว่าจะดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนตนเอง

ไม่รู้ว่าจะแสดงอาการยังไงดี ได้แต่มองพวกเขาสองคนนิ่งๆ มือที่ถือกระเป๋าแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

ในตอนที่จิ๋นลี่ยวนผลักตนเองออกก็ถอยออกมาแล้ว มือข้างหนึ่งคล้องแขนเขาไว้ มืออีกข้างหนึ่งวางบนหน้าอกของเขาเงียบๆ

ประโยคเดียวดึงสติทุกคนกลับมา

เห็นจนเถียนหรงทนไม่ไหวลูบจมูกของตนเอง

ตาของยินเสี้ยวเสี้ยวเปลี่ยนจากรอยยิ้มมุมปากของมู่ซูวไปที่ดวงตาของจิ๋นลี่ยวน สิ่งที่เห็นกลับเต็มไปด้วยความสงสัย?

เขากำลังสงสัยอะไร?

แต่ว่าหล่อนรู้ เมื่อคืนจิ๋นลี่ยวนให้ความกล้ากับเธอมากจริงๆ!ถึงแม้หลังจากนั้นจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น แต่ยังไงเธอก็ยังเป็นภรรยาของเขาไม่ใช่เหรอ?ไม่คุยข้อนี้

"คุณมู่หมายความว่ายังไง?"ยินเสี้ยวเสี้ยวหันหลังเดินถึงข้างโต๊ะจิ๋นลี่ยวน ยกแก้วของจิ๋นลี่ยวนขึ้นแล้วดื่มน้ำจนเกลี้ยงสะอาดหมดจด แล้วพูดว่า"ลดระดับของตนเองอย่างไม่เสียดาย ยอมอิงแอบแนบชิดซบอยู่ในอ้อมอกแล้ว?"

มู่ซูวหน้าซีดเล็กน้อย แต่รอยยิ้มมุมปากก็ไม่หายไป เศร้าในใจ

"นี่คุณหญิงซานช่าวยอมแล้วเหรอ?"ถามกลับ มู่ซูวจ้องเธอ

ยินเสี้ยวเสี้ยวกลับไม่พูดอะไร แค่ฉีกยิ้มมุมปากมองจิ๋นลี่ยวนแล้วพูดว่า"นี่ก็ต้องดูว่าคุณมู่สามารถเข้าตาสามีของฉันรึเปล่า ความเรื่องรักของชายหญิง ไม่ใช่แค่ฉันพูดคำเดียวก็ได้แล้ว"

เถียนหรงที่อยู่ข้างๆรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ตอนนี้ออกไปก็ไม่ค่อยเหมาะ ข้างนอกคงมีคนขี้เสือกกลุ่มหนึ่งรออยู่แน่ๆ ออกไปหาความตายเหรอ?

และคำพูดนี้ของยินเสี้ยวเสี้ยว ไม่ใช่ทำร้ายแค่มู่ซูว แต่ยังด่าจิ๋นลี่ยวนไปด้วย……

ค่อยๆเงยหน้ามองจิ๋นลี่ยวน เถียนหรงอยากจะรู้ว่าจิ๋นลี่ยวนจะมีปฏิกิริยายังไง

"ไม่มีความสวยและ…...ความฉลาดอย่างภรรยาของฉัน ฉันไม่มีทางชอบหรอก"จิ๋นลี่ยวนไม่ได้หลุดออกจากมู่ซูว แค่หยีตามองยินเสี้ยวเสี้ยวเล็กน้อย ยกยิ้มมุมปาก

ดูเหมือน อารมณ์ดีเนอะ?

ยินเสี้ยวเสี้ยวกลับเกลียดมาก!

เจ้าบ้าจิ๋นลี่ยวน!ทำไมถึงได้หยุดชะงักตรงคำว่าฉลาด ไม่ใช่เพราะว่าเขารังเกียจเธอโง่เหรอ?ตอนอยู่ในบ้านยังถูกรังเกียจน้อยอีกเหรอ?ตอนนี้ยังแอบเตือนเธอแบบนี้อีก

กลับไปเขาไม่แปรงฟัน10รอบ เขาต้องจัดการเขาให้หนักแน่!

สีหน้าของมู่ซูวแย่กว่าเดิม สองคนนี้กำลังหยอดกันต่อหน้าเธอเหรอ?

นี้มันไม่เห็นเธออยู่ในสายตาเลยหนิ!

โดยเฉพาะตอนที่ยินเสี้ยวเสี้ยวปรากฏตัว เขาแอบกระวนกระวายใจเล็กน้อย

เงยหน้ามองยินเสี้ยวเสี้ยว

ปัดมือของมู่ซูวออกจากตัวจิ๋นลี่ยวน พูดอย่างไม่เป็นมิตรกับมู่ซูว"คุณมู่ เรื่องที่เธอลดระดับตัวเองลงคุณลุงมู่กับคุณป้ามู่น่าจะไม่รู้สินะ ถ้าเกิดรู้ว่าคุณหนูของตัวเองทำเรื่องแบบนี้ออกมา

ฉันจะรอ รอดูว่าสุดท้ายแล้วชะตาของเธอจะดีกว่าฉันได้ไหม!

พูดจบ มู่ซูวหันหลังเดินออกไปเลย ประตูห้องทำงานถูกปิดดังเป็นพิเศษ

เถียนหรงก็ถือโอกาสนี้ออกไปซะ ในห้องทำงานเหลือแค่สองคนทันที

หน้าอกของยินเสี้ยวเสี้ยวยังกระเพื่อมอย่างรุนแรง ในหัวสองมีภาพที่ทั้งสองคนมีอะไรกันกับเมื่อกี้มู่ซูวจูบจิ๋นลี่ยวนสลับกันไปมา ทรมานเธอจนอยากที่จะใช้มือดึงภาพออกมาทิ้งลงพื้นแล้วเหยียบมันซะ!

ช่วงก่อนยังใส่กระโปรงอยู่ สองสามวันนี้ยินเสี้ยวเสี้ยวใส่กางเกงยีนเสียแล้ว

ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเล็กน้อย จิ๋นลี่ยวนขมวดคิ้ว นึกถึงเรื่องเมื่อตอนเช้า

มือหนาโอบเอวเธอเงียบๆ ดวงตาหงส์คอยสังเกตสีหน้าของเธอ กลับเห็นว่าครั้งนี้ยินเสี้ยวเสี้ยวกลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเหมือนเคยเลยสักนิด

Bình Luận ()

0/255