บทที่118 ทำเป็นงง

เที่ยงคืน เมืองไห่เมียว

ในห้องอาบน้ำ น้ำไหลไม่หยุด ยินเสี้ยวเสี้ยวหันหลังพิงกำแพงที่เย็น ร่างกายก้มลงช้าๆอย่างไม่รู้ตัว จู่ๆก็ก้มหน้าร้องไห้ออกมา……

ลูก ลูก……

เธอก็อยากได้ แต่ว่าเธอไม่สามารถเอาชนะสิ่งที่เลวร้ายในใจตัวเองได้!

พิงกำแพงที่เย็นอย่างเงียบๆ ทั้งๆที่อยู่ในห้องอาบน้ำที่อุ่น โลกที่สว่างปานนั้น ยินเสี้ยวเสี้ยวพยายามกอดตัวเองแน่น กัดปากบาง ค่อยๆลองหวนคิดที่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนั้น แค่เธอเผชิญหน้ากับทุกเรื่องตอนนั้นได้ เธอก็สามารถมีชีวิตเหมือนคนธรรมดา

สิบสามปีก่อน เธอที่อายุแค่สิบสามปี……

ทันใดนั้นเธอก็ถูกคนช่วยออกมา ทั้งๆที่อยู่ในห้องที่คุ้นเคยของตนเอง แต่กลางดึก จู่ๆเธอก็รู้สึกว่ามีมือคู่หนึ่งเคลื่อนไหวอยู่บนตัวเธอ ทีละนิด ทีละหน่อย กระตุกเส้นประสาทของเธอ……

ในความมืดเธอเบิกตากว้างโต เห็นใบหน้าของคนตรงหน้า ยิ้มอย่างแปลกประหลาดเป็นพิเศษ……

อยากกรี๊ดแต่กรี๊ดไม่ออก อยากร้องแต่ร้องไม่ออก……

มือคู่นั้นก็ขยับอยู่บนตัวเธออย่างนั้นแหละ น่ากลัวเหมือนกับว่าจะจับกุมชีวิตเธอไว้……

……

การหายใจในห้องอาบน้ำเร็วขึ้นมา การหายใจที่หนักหน่วงยังไม่ได้ฟังละเอียด เงี่ยหูไปกลับไม่ได้ยินเสียงลมหายใจอะไรเลย ทั้งห้องอาบน้ำมีแค่เสียงน้ำไหล ดังจ็อกๆ

ไม่ได้ ไม่ได้!

ลมหายใจของยินเสี้ยวเสี้ยวหยุดลง หน้าบูดเบี้ยว ตอนนี้สมองกลับกำลังพยายามควบคุมสติที่เหลือเพียงนิดเดียวไว้ ตาขยับช้า!

มือเล็กจับสิ่งของทั้งหมดข้างตัว ปล่อยเสียงเบาๆออกมา

ไม่ได้ เธอจะตายไม่ได้

นาทีนั้น ความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะอยู่รอดกระทบต่อยินเสี้ยวเสี้ยวอย่างแรง ไม่ลังเลอีก ยินเสี้ยวเสี้ยวมองข้างหน้ายังมีน้ำไหลอยู่บนพื้น

นาทีนั้น ปล่อยให้ร่างของเขากระแทกลงพื้นเย็นทันที

ปัง เสียงดังอู้อี้ ยินเสี้ยวเสี้ยวล้มลงกับพื้นอ้าปากหายใจอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาไหลลงบนแก้มอย่างเงียบๆ ล้มลงไปใต้น้ำที่ไหลอยู่ ร้างเล็กหดไว้ เหมือนกับว่าไม่ได้รู้สึกถึงความปลอดภัยเลยสักนิด มือน้อยก็ดึงผมตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ไม่ให้ตัวเองไปคิด บังคับให้ตัวเองใจเย็นลงมา

เธอห้ามไปคิดอีก ห้ามคิดอีก……

แต่ว่า

เงยหน้ามองน้ำที่ไหลลงตรงหน้า จู่ๆตรงหน้าของยินเสี้ยวเสี้ยวก็เหมือนกับปรากฏหน้าของคนนั้นในปีนั้น…...

"อ๊า!"

เสียงกรีดร้อง ความน่ากลัวของยินเสี้ยวเสี้ยวออกมาทันที

เสียงปัง ประตูของห้องอาบน้ำถูกจิ๋นลี่ยวนถีบออก นาทีถัดไปก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอ

ยินเสี้ยวเสี้ยวก็กรีดร้องหนักกว่าเดิม พยายามอย่างหนักเพื่อพยุงร่างตัวเองหดเข้ามุมห้อง เบิกตากว้างๆ กรีดร้องอย่างหมดแรง หลบหนีอย่างบ้าคลั่ง ไม่ให้จิ๋นลี่ยวนเข้าใกล้เลยสักนิด

อย่าเข้ามาใกล้ฉัน! อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!"

จิ๋นลี่ยวนมองยินเสี้ยวเสี้ยวด้วยสีหน้าตกใจอย่างมาก ไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นตรงหน้ากันแน่

เท้าเปล่าเหยียบบนพื้น ไม่รู้ว่าเมื่อกี้หกล้มรึเปล่า

ครีมอาบน้ำ ยาสระผม โฟมล้างหน้า ผ้าขนหนู……

ทุกสิ่งทุกอย่าง ขอแค่มือยินเสี้ยวเสี้ยวสามารถจับได้ ก็ถูกเธอหยิบขึ้นมาโยนใส่เขาหมด!

แบบนี้ เหมือนกับ…...ยินเสี้ยวเสี้ยวที่บ้าไปแล้ว จิ๋นลี่ยวนเห็นเป็นครั้งแรก

ที่แปลกก็คือ จิ๋นลี่ยวนไม่รู้สึกว่าน่ากลัวหรือหวาดกลัวเลย แค่รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างมาก

ในฐานะแพทย์ ถึงแม้จะเป็นศัลยแพทย์ จิ๋นลี่ยวนก็ดูออก หัวใจของยินเสี้ยวเสี้ยวป่วย

จิ๋นลี่ยวนแค่มองเธอเงียบๆ ฟังเธอกรีดร้อง

ขอร้องนายอย่า……"ยินท่าทางของเสี้ยวเสี้ยวค่อยๆช้าลงมา ก็เหมือนกับพลังงานหมด หลบอยู่ข้างหลัง ยินเสี้ยวเสี้ยว ร้องไห้เสียงแหบ

คือใคร?คือใครกันแน่?ทำร้ายเธอจนถึงตอนนี้!

ขณะนี้มีความคิดนับพันล้านอยู่ในใจจิ๋นลี้ยวน สิ่งที่ทำได้อย่างเดียวคือยืนอยู่ที่ที่ยินเสี้ยวเสี้ยวรู้สึกว่าเป็นตำแหน่งที่ปลอดภัยมองเธออย่างปวดเจ็บ……

"ฮือๆ……"

หมอกควันล้อมรอบ แต่ว่าเขากลับมองความอ่อนแอของเธอ ความน่ากลัว ความทำอะไรไม่ได้ของเธออย่างชัดเจน…...

แสงไฟอบอุ่น น้ำที่ไหลอยู่ เขาที่เงียบ…...ไม่มีสักอย่างที่เขาจะสามารถปลอบหัวใจที่เจ็บปวดของเธอได้เลย

……

จิ๋นลี่ยวนลองเดินเข้าใกล้เธอสักนิด เรียกเสียงอย่างอ่อนโยนเป็นพิเศษ"เสี้ยวเสี้ยว?"

ยินเสี้ยวเสี้ยวที่ร้องไห้อยู่ตัวแข็งกะทันหัน ขยับตาช้าๆ เหมือนว่ากำลังมั่นใจอะไรอยู่

"เสี้ยวเสี้ยว"จิ๋นลี่ยวนเพิ่มเสียงเรียกอีกครั้ง

เดิมทียินเสี้ยวเสี้ยวที่จมอยู่ในโลกของตัวเองและไม่มีแรงดิ้นรนก็เหมือนกับว่าเป็นคนที่กำลังจมน้ำอยู่แล้วไม่มีวิธีไหนสามารถช่วยชีวิตได้

มองตำแหน่งของจิ๋นลี่ยวนอย่างแม่นยำ บนหน้าสวยเต็มไปด้วยน้ำตา……

"จิ๋นลี่ยวน……"เรียกแบบไม่มีแรง ยินเสี้ยวเสี้ยวกางแขนเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว

จิ๋นลี่ยวนพุ่งเข้าไปหาเธอ สิ่งกีดขวางบนพื้นไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาเลย

แค่วินาทีเดียว หรือสั้นกว่า จิ๋นลี่ยวนจับยินเสี้ยวเสี้ยวเข้าอ้อมกอดของเขา ปกป้องเธอทุกอย่าง

เสื้อเขาเปียกทันที ในหมอกควันล้อมรอบเขาถึงขนาดรู้สึกว่าหายใจไม่สะดวก

เหมือนกับว่าแค่นี้เธอก็จะปลอดภัยแล้ว ตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

"ผมอยู่ ผมอยู่…..."ไม่ว่าเธอจะเรียกสักกี่ครั้ง จิ๋นลี่ยวนก็จะตอบข้างหูเธอเบาๆ อย่างไม่เหน็ดเหนื่อย

ในห้องอาบน้ำ จิ๋นลี้ยวนก็กอดยินเสี้ยวเสี้ยวไว้ ตอบเธอทุกครั้ง……

Bình Luận ()

0/255