พ่อฮะ หนูจับได้หม่ามี๊คนหนึ่ง

ตอนที่106 สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ2

ตอนที่106 สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ2

“เจ้าลูกโง่เขลาคนนี้นี่” ในใจคุณแม่ฉินรู้สึกผิดหวังมาก

สถานการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้คุณแม่ฉินได้บอกกับฉินลี่เยี่ยฟังทั้งหมดแล้ว

“ทางแม่และพ่อจะรีบตรวจสอบให้เร็วที่สุด ลูกรีบกลับมา เพราะมันเป็นการลักพาตัว โจรลักพาตัวจะต้องมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างแน่ๆ และถงถงกับเสี่ยวจิ่นก็น่าจะยังปลอดภัยอยู่”

หลังจากฉินลี่เยี่ยวางสายไป ตัวเองก็โทรไปเบอร์ภายในประเทศทันที

กู้เจ๋ออวี่และถังสิง พวกเขาอยู่ด้วยกันและก็รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

“ช่วงนี้มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นกับลี่เยี่ยจริงๆ”

“เฮ้อ เราแบ่งหน้าที่ตามหากันเถอะ”

ทุกคนต่างก็มีส่วนที่ตัวเองรับผิดชอบไป

ถังสิงรับผิดชอบตรวจสอบสถานการณ์

เขากลับบ้านมาและชนเข้ากับถังจิงที่กำลังจะออกจากบ้านพอดี

“พี่ เป็นอะไรคะ มีเรื่องอะไรที่ทำให้พี่ถึงรีบร้อนขนาดนี้คะ”

“น้องไม่ต้องยุ่ง”

“แต่ฉันอยากรู้นี่ค่ะ” ถังจินส่วนใหญ่ก็นิสัยแบบนี้ ยิ่งไม่บอกเธอ เธอก็ยิ่งอยากรู้ “พี่คะ”

ถังซินจึงจับถังจินไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้ เลยต้องเป็นเขาที่ประนีประนอมกับน้องสาว

“พี่บอกว่าพี่สะใภ้ถูกลักพาตัวไป”

“ใช่”

“เป็นไปได้ยังไงคะ”

เธอกำลังจะออกไปหาตู้โป๋เหวิน

ช่วงเวลานี้มีเวลาว่างเธอจึงไปหาและป้วนเปี้ยนอยู่ข้างๆตู้โป๋เหวิน แม้ว่าตู้โป๋เหวินจะเย็นชาใส่เธอ รำคาญเธอ รังแกเธอ แต่เธอก็ไม่สนใจ เชื่อว่าต้องมีสักวันหนึ่งที่หัวใจของตู้โป๋เหวินจะมีที่ว่างในใจเขา

ตอนนี้เธอรู้เรื่องทั้งหมดแล้วและควรบอกเรื่องนี้กับตู้โป๋เหวินดีไหม

“น่ารำคาญ”

“คุณมาที่นี่อีกทำไม”

“ฉันมีเวลาก็มา ดังนั้นคุณอย่าว่าฉันน่ารำคาญเลย เพราะถึงคุณจะพูดว่าฉันน่ารำคาญไปก็เปล่าประโยชน์”

“คุณถัง มันไม่มีประโยชน์อะไรที่คุณจะมาเสียเวลากับผม”

“มีหรือไม่มีก็เป็นเรื่องของฉัน ฉันรู้อยู่แก่ใจตัวเองดี” ถังจินยืนยันที่จะไม่ทำตาม

ตู้โป๋เหวินพูดซ้ำถึงสิ่งที่ตัวเองเคยพูดหลายครั้งแล้วว่า “ผมมีคนที่ผมชอบแล้ว”

“แต่คนที่คุณชอบ เขาแต่งงานไปแล้ว คุณคิดว่ามันมีประโยชน์อะไรที่จะต้องรอต่อไปงั้นเหรอ”

ทั้งสองคนต่างก็ยืนกรานและมีความเข้าใจที่เหมือนกัน

“ผมรอได้ ถ้าเธอสามารถมีชีวิตอยู่ที่ดีผมถึงจะวางใจ”

ถังจินก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา “เฮ้อ งั้นฉันจะบอกคุณแล้วกัน พี่สะใภ้ถงถงกับเสี่ยวจิ่นถูกลักพาตัวไป ตอนนี้พี่ชายของฉัน เขากำลังหาทางช่วยอยู่”

“ทำไมคุณไม่พูดให้เร็วกว่านี้ ตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง” ตู้โป๋เหวินรีบลุกขึ้นมาจากเก้าอี้

ในใจถังจินก็รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

ผู้ชายคนที่ตัวเองชอบไปชอบผู้หญิงคนอื่น พอได้ยินว่าคนนั้นอยู่ในอันตรายก็ร้อนใจขึ้นมา

“ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ ถ้าคุณอยากรู้ล่ะก็ ฉันจะพาคุณไปหาพี่ชายของฉันที่บ้านฉันเอง”

“ขอบคุณ”

“อะไรเนี่ย ใครบอกให้ฉันมาชอบคุณเนี่ย” ถังจินก็เบื่อหน่ายความรู้สึกของตัวเองที่เป็นแบบนี้ ไม่สามารถบังคับและเลิกรักได้อีกแล้ว

ตู้โป๋เหวินรู้สึกอึดอัดอยู่พักหนึ่ง

“คุณถัง เรื่องของถงถง ผมสามารถช่วยอะไรได้บ้างครับ”

ถังสิงมองตู้โป๋เหวิน แล้วก็มองไปทางถังจิน แต่ก็ยังมีเรื่องสำคัญที่ต้องคิด “ตอนนี้สถานการณ์ค่อนข้างซับซ้อน เราทำได้แค่พึ่งกล้องวงจรปิดเพื่อตรวจสอบตำแหน่งที่ถงถงปรากฏและค้นหาเบาะแสได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ”

ตู้โป๋เหวินก็ได้รับให้เป็นส่วนหนึ่งของภารกิจ

ระหว่างทางถังจินก็บอกสถานการณ์ให้ตู้โป๋เหวินรู้ว่าตอนนี้ฉินลี่เยี่ยทำงานอยู่ที่ต่างประเทศ ยังไม่รีบกลับมา

“พวกคุณก็ดื่มอะไรหน่อย”

ถังจินเป็นคนจัดหาอาหารและเครื่องดื่มให้กับพวกเขาเป็นอย่างดี

กู้เจ๋ออวี่โทรหาพวกเขา “ผมเจอคนที่ทำลายกล้องวงจรปิดที่อาคารจัดนิทรรศการได้แล้ว”

ตอนแรกพวกเขาไม่มีเบาะแสอะไรเลย เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร แต่ตอนนี้กลับได้เบาะแสมาแล้วหนึ่งจุด เรื่องต่อไปที่ต้องทำก็ง่ายขึ้น

……

เฉียวอวี่ถงถูกพาให้เข้าไปในห้องเล็กของโกดัง ไม่มีหน้าต่าง ถ้าไม่เปิดไฟก็จะมองไม่เห็นอะไรเลย

เสียงหนึ่งดังขึ้น ไฟก็สว่างขึ้นมา

เสี่ยวจิ่นนอนอยู่บนพื้นอยู่ข้างใน

“พวกคุณทำอะไรกับลูกชายของฉัน”

“วางใจได้ ยังไม่ตาย เพียงแค่เขาน่ารำคาญไปหน่อย จึงให้เขากินยาเข้าไปนิดหน่อย เพื่อให้เขาได้พักผ่อน” โจรลักพาตัวพูดเสียงเบา เฉียวอวี่ถงตกใจมาก “ตอนนี้คุณกับลูกชายของคุณอยู่ในนี้ไปก่อนละกัน เราก็ทำตามในสิ่งที่คุณต้องการแล้ว ดังนั้นเงินสิบล้านเลยดูไม่ค่อยเยอะสักเท่าไหร่”

โจรลักพาตัวที่คิดว่าได้ราคามาถูกและยังขายต่อนี่ช่างน่ารังเกียจเสียจริง

“พวกคุณคิดจะทำอะไรกันแน่”

“ฮ่าๆๆ พวกเราก็ต้องการเงินน่ะสิ แล้วก็จะถือโอกาสทำความรู้จักกับประธานฉินด้วย”

พูดเสร็จพวกโจรลักพาตัวทั้งหมดก็ออกไปจากห้อง

เฉียวอวี่ถงจับเสี่ยวจิ่นขึ้นจากพื้นมากอดไว้ เรียกอยู่นานเสี่ยวจิ่นก็ลืมตาขึ้น

“เสี่ยวจิ่น ลูกเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนไหม” เฉียวอวี่ถงมองสำรวจเสี่ยวจิ่นทั่วร่างกาย ก็เห็นว่าเขาไม่เป็นอะไร

“มามี้ ผมไม่เป็นอะไรครับ นี่เราอยู่ที่ไหนกันครับ”

“เราถูกลักพาตัวมา แต่ไม่ต้องห่วงนะ พ่อจะต้องมาช่วยพวกเราแน่นอน” เฉียวอวี่ถงเชื่อมั่นในตัวของฉินลี่เยี่ย ตอนนี้เพียงแค่ต้องเชื่อมั่นในตัวของฉินลี่เยี่ยเท่านั้น

“ครับ”

ตอนที่เสี่ยวจิ่นไปเข้าห้องน้ำ ไม่ได้ใส่เสื้อนอกไว้ ตอนนี้ก็ยังเป็นชุดนั้นอยู่

เดิมทีอุณหภูมิในห้องก็ต่ำอยู่แล้ว พอยิ่งเพิ่มความมืดเข้าไปในห้องที่พวกเขาอยู่ เลยยิ่งทำให้อากาศเย็นขึ้นไปอีก

เฉียวอวี่ถงใช้เสื้อโค้ทของตัวเองมาห่อตัวของเสี่ยวจิ่นเอาไว้

“มามี้ ผมอยากฟังนิทานจังเลยครับ มามี้เล่านิทานให้ผมฟังหน่อยนะครับ”

“ได้สิ”

นิทานที่เฉียวอวี่ถงสำรองไว้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นนิทานประเภทเทพนิยายแอนเดอร์สัน พันหนึ่งราตรี และเทพนิยายกริมม์

และนิทานทั้งหมดนี้เสี่ยวจิ่นยังไม่เคยได้ฟังมัน

ฉินลี่เยี่ยคนนี้ปฏิเสธที่จะเล่านิทานประเภทนี้ให้ลูกฟังตอนที่ลูกยังเป็นเด็ก เขามีอคติ คิดว่าของที่ตัวเองไม่ชอบ เสี่ยวจิ่นก็คงจะไม่ชอบเหมือนกัน

“มามี้ แต่คนแคระทั้งเจ็ดที่มอบให้ก็ไม่เหมือนจูบของเจ้าชายใช่ไหมครับ” ได้ฟังนิทานเรื่อง สโนไวท์เสร็จ เสี่ยวจิ่นก็เกิดความสงสัย “ดังนั้นมามี้ ผมจะต้องโตขึ้นแล้วทั้งสูงทั้งหล่อ และต้องมีเงินเยอะๆด้วย”

Bình Luận ()

0/255