พ่อฮะ หนูจับได้หม่ามี๊คนหนึ่ง

บทที่163 ช่วงชีวิตที่เหลือนี้ได้โปรดชี้แนะด้วย1

 บทที่163ช่วงชีวิตที่เหลือนี้ได้โปรดชี้แนะด้วย1

เฉียวอวี่ถงขึ้นรถ ใส่เข็มขัดนิรภัยพลางพูด “วันนี้บังเอิญเจอเจิ้งอี้ เขาร้องเพลงอยู่ที่ผับนี้” ไม่เพียงเท่านั้น ยังนำไปสู่อีกหนึ่งคำถาม ครั้งก่อนที่ฉินลี่เยี่ยมาดื่มเหล้าก็คือที่ผับนี้

“หืม?”

“แถมร้องเพราะมากๆเลยด้วย จริงๆนะ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า”ฉินลี่เยี่ยจนใจ หญิงสาวชื่นชมคนคนหึ่งได้ง่ายขนาดนี้ “สามีเธอก็ร้องเพลงเพราะนะ แถมร้องไห้เธอฟังแค่คนเดียว”

“……”เฉียวอวี่ถงขนลุกขึ้นมา “คุณไปเรียนอะไรแบบนี้มาจากใครเนี่ย น้ำเน่าขนาดนี้!”

ฉินลี่เยี่ยสีหน้าจนใจ โอกาสที่ตัวเองอยากจะได้แสดงความสามารถก็ไม่มี

“……”

สุดสัปดาห์เฉียวอวี่ถงตั้งใจว่าจะนอนจนถึงเที่ยง

หลังจากฉินลี่เยี่ยตื่นแต่เช้าตรู่ก็ไปรับเสี่ยวจิ่นกลับมาจากบ้านตระกูลฉิน

ถือโอกาสดูความคืบหน้างานแต่งงานของพวกเขาด้วย

“ลี่เยี่ย พวกเธอเองต้องกระชับเวลานะ งานน่ะทำเมื่อไรก็ได้

เธอคิดดู ตอนที่พวกเธอแต่งงานครั้งแรกก็ไม่มีใครรู้  ตอนนี้ต้องจัดพิธีแต่งงานให้ดีๆ เป็นการที่ตระกูลฉินของเรารับรองถงถง!

ประกาศกับทุกคนว่าเฉียวอวี่ถงเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลฉิน เป็นภรรยาของฉินลี่เยี่ย เป็นนายหญิงตระกูลฉิน”

“ครับ ผมเข้าใจ”ฉินลี่เยี่ยก็ไม่ใช่ว่าไม่เอาใจใส่……

คุณแม่ฉินพยักหน้า “แล้วก็พวกเธอน่ะวางแผนมีลูกเร็วๆหน่อย ฉันกับพ่อเธอยังช่วยดูแลได้ พวกเธอก็อายุไม่ใช่น้อยๆแล้ว……”

ฉินลี่เยี่ย “……”

คุณพ่อฉินพูดอย่างมีเหตุผล “นี่ลี่หยางก็โตเต็มที่แล้ว ไม่กี่ปีก็ต้องแต่งงานมีลูก ถ้าเธอยังมัวชักช้า ลูกเธอก็คงต้องเรียกลูกน้องชายว่าพี่ชายแล้วล่ะ พวกเธอสองพี่น้องน้องมีลูกพร้อมกันฉันกับแม่เธอก็ดูแลกันไม่ไหวนะ เรื่องแบบนี้จะวางใจให้คนอื่นทำได้อย่างไร?”

สองสามีภรรยาร่วมกันต่อสู้บังคับให้ฉินลี่เยี่ยยอมจำนน

ฉินลี่เยี่ยเพิ่งตื่นนอนสติยังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ฉินลี่หยางเลยช่วยพี่ชายแก้ต่างข้างๆคูๆ

“คุณพ่อครับ คุณพ่อพูดอะไรน่ะ? ตอนนี้ผมยังเด็กอยู่เลย ผมมีความรักตอนนี้กับนักว่าเร็วไป ผมไม่รีบ พวกเราก็ไม่ต้องรีบร้อน ไม่อย่างนั้นจะผิดกฎหมายด้วยนะ……”

“ฮ่าฮ่าฮ่า คุณพ่อคุณแม่ครับผมขอตัวก่อนนะ พวกคุณกันให้สนุกเถอะ”

ฉินลี่เยี่ยพาอาจิ่นออกมา……

โทรศัพท์ของเฉียวอวี่ถงดังขึ้นกะทันหัน รบกวนการนอนหลับของเธอ

“ใครน่ะ?”เบอร์ที่ไม่รู้จัก

“ฉันเจี่ยงอวี่”

“มีอะไร?”เฉียวอวี่ถงอารมณ์ไม่ดีที่ถูกขัดจังหวะฝันดี ในใจมีความโมโหอยู่บ้าง “ตอนนี้ฉันกำลังยุ่ง!”ยุ่งกับการนอนน่ะ!

เจี่ยงอวี่ปฏิบัติกับเฉียวอวี่ถงไม่ดีเลย

ไม่มีมารยาทเลยสักนิด ตู้โป๋เหวินทำให้ตาบอดไปแล้วเหรอ?

“ฉันอยากเจอเธอเพื่อคุยเรื่องโป๋เหวิน”

“หืม? โป๋เหวินเป็นอะไร?”เฉียวอวี่ถงตอบสนองทันที หากเป็นเรื่องของตู้โป๋เหวินต้องฟังให้ดีๆ “เกิดอะไรขึ้น?”

“ไว้พูดตอนเจอกันเถอะ”

เจี่ยงอวี่บอกสถานที่และเวลากับเฉียวอวี่ถง เฉียวอวี่ถงรีบลุกจากเตียงไปอาบน้ำ……

“บอกว่าจะนอนถึงเที่ยงไม่ใช่เหรอ?”

ฉินลี่เยี่ยกลับมากับอาจิ่น

“เห้อ เมื่อครู่เจี่ยงอวี่เพิ่งโทรมาหาฉันบอกว่ามีเรื่อง ฉันต้องไปเจอเขา”

“เจี่ยงอวี่เป็นใคร?”ฉินลี่เยี่ยจำไม่ได้ว่าเฉียวอวี่ถงมีเพื่อนชื่อนี้

“เป็นเพื่อนสนิทของโป๋เหวินน่ะ”เฉียวอวี่ถงเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมจะออกจากบ้าน “คุณดูแลอาจิ่นเถอะ ฉันออกไปเองได้”

“อื้ม”ระหว่างสามีภรรยาความเชื่อใจมาเป็นที่หนึ่ง

ตู้โป๋หวินเป็นเพื่อนสนิทของเฉียวอวี่ถง เขาไม่ใช่ว่าจะไม่รู้ใจเฉียวอวี่ถง

“เจี่ยงอวี่”

“นั่งสิ” เจี่ยงอวี่ยิ้มให้เฉียวอวี่ถงไม่ออก

ทั้งสองไม่ได้มีโอกาสเจอกันมากนัก ไปมาหาสู่กันได้เช่นนี้

“นายมีอะไรจะพูดกับฉัน?”ถามเข้าประเด็นไม่อ้อมค้อม “เธอว่าช่วงนี้โป๋เหวินมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” “ช่วงนี้เราไม่ได้ติดต่อกัน……”

ตู้โป๋เหวินไม่รู้ว่าเจี่ยงอวี่มาหาเฉียวอวี่ถง

“ถังจิงตั้งท้องแล้ว”

“จริงเหรอ? อย่างนั้นก็ดีมากจริงๆ”

ทุกคนต่างรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องดี มีแค่เจ้าตัวที่ไม่ชอบใจ

“โป๋เหวินไม่อยากได้เด็กคนนี้ ฉันคิดว่าเธอควรรู้ว่าทำไม โป๋เหวินไม่ได้ชอบถังจิงและก็ไม่อยากให้ลูกของเขามีชีวิตอยู่ในครอบครัวที่ไร้ความรัก” เจี่ยงอวี่เอาปัญหาส่วนใหญ่สรุปรวมไว้ที่เฉียวอวี่ถง “เธอคิดว่าเธอควรทำอะไรกับเรื่องนี้บ้าง?”

“ไม่อยากได้ลูก!”เฉียวอวี่ถงไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร “โป๋เหวินเขาหมั้นกันถังจิงแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นไปตามขั้นตอนเหรอ?”

“แต่เขาไม่ได้หวังเอาไว้ เพราะในใจเขามีแต่เธอมาโดยตลอด ตอนนี้เขาฟุ้งซ่านจนไม่เป็นผู้เป็นคน ถังจิงอยู่ที่โรงพยาบาลมาหลายวันแล้วก็ไม่เคยไปเยี่ยมเลย……”

“เขาอยู่ที่ไหน?” เฉียวอวี่ถงเพียงอยากเจอตู้โป๋เหวิน ส่วนเจอแล้วจะพูดอย่างไรเธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

เรื่องนี้เธอเคยโน้มน้าวถังจิงแล้ว คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะมาบรรจบกันได้ตัวเองก็อวยพรให้ แต่เรื่องราวตอนนี้ควรจะพูดอย่างไรดี?

“ฉันพาเธอไปเอง”

    ……

ตู้โป๋เหวินหมกตัวอยู่ที่ผับเล็กๆของเจี่ยงอวี่ไม่ได้ออกไปไหนมาหลายวันแล้ว ไม่สนใจบริษัทไม่ สนใจครอบครัวเลย

ทุกคนล้วนมีจุดอ่อนของตัวเอง เป็นจุดที่ไม่สามารถกระทบได้

“โป๋เหวิน นายวางแก้วเหล้าลง”

ขวดเหล้า ก้นบุหรี่ นี่เป็นงานชิ้นเอกของตู้โป๋เหวินในเช้านี้

“เธอมาได้อย่างไร?”

“ตู้โป๋เหวิน พวกเราคุยกันขาทนไม่ได้ที่จหน่อยเถอะ”

Bình Luận ()

0/255