พ่อฮะ หนูจับได้หม่ามี๊คนหนึ่ง

บทที่166รู้จักความพอเพียงเป็นหนทางแห่งความสุข2

บทที่166รู้จักความพอเพียงเป็นหนทางแห่งความสุข2

“เอ๋ ฉันเปล่า ฉันตั้งใจจะพูดว่าคุณลู่ คุณลู่น่ะ” ฉินลี่เยี่ยยิ้มเจื่อนๆ ตอนนี้เฉียวอวี่ถงเป็นเหมือนกับระเบิด ไม่สามารถไปแตะต้องได้ ไม่แน่ว่าพูดแค่ประโยคเดียวก็อาจจะโกรธได้

จิตใจของเธอถูกเฉียวหย่วนรบกวน มีอะไรไม่ดีที่จะยอมรับ

ฉินลี่เยี่ยรู้ว่าภรรยาตัวเองเป็นคนอย่างไร

“คุณจะไปหรือไม่ไป!”

    ……

ถังจิงและตู้โป๋เหวินทั้งสองอยู่ด้วยกันในห้องทั้งวัน ตู้โป๋เหวินยังอยู่ในสภาพมอซอเหมือนตอนมา

เป็นครั้งแรกที่พวกเขาอยู่ด้วยกันนานขนาดนี้ และเป็นครั้งเเรกที่เห็นตู้โป๋เหวินหงอยเหงาอย่างนี้

ภายในห้องผู้ป่วยเงียบสนิทจนสามารถได้ยินเสียงเข็มหล่นได้อย่างชัดเจน

“มื้อเช้ากินอะไร?”

“อะไรก็ได้”ตู้โป๋เหวินอยู่ต่อหน้าเธอก็ไม่เลือกอาหารแล้ว แม้ว่าในใจจะอยากกินหม้อไฟที่คุยกับเถียนซินไว้

เรื่องออกจากโรงพยาบาลก็เลื่อนออกไปอีกหนึ่งวัน

“คุณอยากไปล้างเนื้อล้างตัวหน่อยไหม”ถึงอย่างไรก็ไม่มีเรื่องอะไร ทั้งสองนั่งอยู่เปล่าๆ

“อ่อ ขอโทษที”

ตู้โป๋เหวินให้ผู้ช่วยส่งเสื้อผ้าและของใช้ประจำวันมาให้ ตัวเองเข้าไปอยู่ในห้องน้ำ

สำหรับถังจิงเรื่องทั้งหมดนี่ล้วนกะทันหัน ท่าทางตอนตู้โป๋เหวินหมั้นกับเธอก็ไม่ได้ใส่ใจเหมือนกับตอนนี้

เสียงน้ำเปาะเเปะในห้องน้ำรบกวนความว้าวุ่นของถังจิงที่แต่เดินวุ่นวายอยู่แล้ว เหมือนเศษของแตก แต่ละชิ้นไม่สามารถต่อกันได้

หลังจากจัดการเสร็จแล้วตู้โป๋เหวินดูเหน็ดเหนื่อยอยู่เล็กน้อย โดยรวมยังดีอยู่……

“ฉันไปซื้อของกินให้นะ”ตู้โป๋เหวินเงอะงะอย่างเห็นได้ชัด สิ่งที่ผู้ชายที่ดีควรทำ สามีควรทำ สามีภรรยาควรทำเป็นอย่างไรนั้นเขาไม่ค่อยกระจ่าง หรือจะพูดได้ว่าตัวเองยังเผชิญหน้ากับความเป็นจริงไม่ได้

ถังจิงพยักหน้า

สุดท้ายคุณพ่อถังคุณแม่ถังก็อดไม่ได้ที่จะมาโรงพยาบาล

“ลูกสาว สองวันนี้ดีขึ้นหรือยัง?”

ถังจิงยิ้มเล็กน้อย “ดีขึ้นมากแล้วค่ะ คุณหมอบอกว่าออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”แต่เป็นเพราะการปรากฏตัวของตู้โป๋เหวินทำให้ล่าช้า

“เถียนซินล่ะ”เธอบอกว่ามาดูแลลูก? อยู่ไหนล่ะ?

เถียนซินไม่อยู่ที่บ้านไม่อยู่ที่โรงพยาบาลแล้วจะไปไหนได้?

“พี่สะใภ้คงไปบริษัทพี่ชายแล้วละมั้งคะ?”ช่วงนี้เหมือนเถียนซินจะคิดตกแล้ว จะมีธุระหรือไม่มีก็ตัวติดกับถังสิง ถังสิงชอบความรู้สึกแบบนี้มาก

“หืม?”เรื่องนี้คนในตระกูลถังไม่เคยคาดคิดมาก่อน ก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน “ตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองยิ่งนานยิ่งใกล้ชิดสนิทสนมกัน ไม่เลว ไม่เลวเลย”

ตอนที่กำลังคุณกันอยู่ ตู้โป๋เหวินก็กลับมาพอดี เข้ามาพร้อมกับความเยือกเย็น

ไม่คิดว่าคุณพ่อถังเเละคุณแม่ถังอยู่ด้วย จึงอดตกใจไม่ได้ “คุณลุง คุณป้า”

“อืม”

ตู้โป๋เหวินละเลยการดูเเลถังจิง คุณพ่อถังเลยยากที่ใจพอใจในตัวเขา

แต่เดิมความสัมพันธ์ระหว่างพ่อตาและแม่ยายก็ยากจะพูดให้เข้าใจ

ใครก็ไม่ชอบใจที่ลูกสาวที่ตัวเองเลี้ยงมายี่สิบกว่าปีอยู่กับผู้ชายคนอื่น……

คุณแม่ถังแม่ยายต้นแบบมองลูกเขย ยิ่งมองก็ยิ่งเจริญตา แน่นอนว่าก่อนหน้านี้เขาไม่รู้เรื่องราว “โป๋เหวินมาแล้ว ไม่เจอไม่กี่วันผอมลงไม่น้อยเลยนะ งานยุ่งเหรอ?

ถังจิงน่ะตัวเองยังดูแลตัวเองไม่ได้ ยิ่งไม่มีทางดูแลเธอได้ พวกเธอสองคนต้องดูแลกันเเละกันให้ดี ต่อไปอย่าให้ป่วย เดี๋ยวจะวุ่นวาย……”

โป๋เหวินพยักหน้าอย่างแรง

ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อดี

อย่างไรเสียตู้โป๋เหวินเป็นนักธุรกิจ ไม่ค่อยมีเรื่องร้ายเเรงเกิดขึ้น เจออุปสรรคมาแล้วมากมายไม่เคยพ่ายแพ้

ตอนนี้สถานการณ์กลับกันอย่างสิ้นเชิง

“พวกเธอสอง ไม่อย่างนั้นเอาแบบนี้ไหม ฉันจะให้ป้าหวังไปดูแลเรื่องอาหารการกินให้พวกเธอ แบบนี้สามารถแบ่งเบาเรื่องได้ไม่น้อย” ป้าหวังเป็นแม่บ้านที่ตระกูลถังจ้างมานานแล้ว ทำอาหารได้ดีมาก ซุปไก่ที่คุณนายถังเอามาวันนี้เธอก็เป็นคนทำ ถังจิงชอบกินอาหารที่เธอทำมาตั้งแต่เด็ก

“ครับ”

“ไม่ต้อง!”

ทั้งสองพูดพร้อมกัน อันแรกเป็นคนตู้โป๋เหวิน อันหลังเป็นของถังจิง

ตู้โป๋เหวินคิดว่าตอนนี้ถังจิงตั้งท้องแล้ว มีคนคอยดูแลย่อมเป็นเรื่องที่ดี

ถังจิงกลับมีท่าทางต่างไปโดยสิ้นเชิง ป้าหวังเป็นคนของบานตัวเอง ต่อเป็นเห็นสภาพของเธอและตู้โป๋เหวินต้องไปบอกพ่อแม่ของตัวเองแน่นอน ถึงเวลานั้นเรื่องราวจะยุ่งยาก ในเมื่อตู้โป๋เหวินไม่มีความรู้สึกต่อเธอเธอก็จะไม่ใช้กำลังภายนอกมาบังคับเขา

“เอ๋ โอเค พวกเธอปรึกษากันสักหน่อย! เรื่องนี้ไม่รีบร้อน รอพวกเธอตัดสินใจได้แล้วค่อยคุย”

ทั้งสองไม่รู้เรื่องตั้งท้อง ถังจิงคิดว่าจะปิดไว้สักพักหึ่ง หรือสัปดาห์หนึ่ง หรือเดือนหนึ่ง หรือจนกว่าจะเปิดไว้ไม่อยู่

คุณท่านถังพูดไม่กี่ประโยคด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นกับตู้โป๋เหวิน “การงานของผู้ชายเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ครอบครัวก็สำคัญ จัดการให้ดีด้วยตัวเอง! อย่างไรเสียตระกูลถังและตระกูลตู้ก็ไม่เดือดร้อนเรื่องเงิน ไม่จำเป็นต้องทำงานจนไม่สนใจดูเเลครอบครัว”

หลังจากที่พ่อแม่กลับแล้ว ถังจิงรีบดันซุปไก่ไปอีกทาง ได้กลิ่นแล้วรู้สึกไม่สบาย หลังจากตั้งท้องแล้วยากที่จะคาดคะเนรสชาติที่ถูกปาก หนึ่งวินาทีที่แล้วอยากกิน หนึ่งนาทีต่อมาอาจจะเห็นแล้วขยะแขยงก็ได้……

“รู้สึกไม่สบายเหรอ? เดี๋ยวฉันไปเรียกหมอ”

“ไม่ต้องหรอก เป็นปฏิกิริยาปกติเท่านั้นเอง”

“ฉันซื้อหม้อไฟหม่าล่ามา เธอกินไหม?”นี่คือสิ่งที่ถังจิงพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะไป แม้จะไม่ใช่หม้อไฟ แต่ในสถานการณ์ที่เงื่อนไขไม่เอื้ออำนวยก็ใช้ได้อยู่ “รอหลังจากเธอออกจากโรงพยาบาลแล้วพวกเราไปกันหม้อไฟกัน”

บรรยากาศที่กลัวน่ากลัวที่สุดเงียบสงบทันที

“ได้”พอใจแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเพราะลูกหรือเรื่องอื่นถังจิงก็พอใจมากๆแล้วที่ตู้โป๋เหวินทำได้ถึงขั้นนี้

……

“ฉินลี่เยี่ย?”

“อื้ม”

“แฟนเก่าคุณกลับมาตอนไหน?” ทั้งสองนอนอยู่บนเตียงในตอนกลางคืน เฉียวอวี่ถงเกิดความคิดแปลกๆขึ้นมากะทันหัน

ไม่พูดไม่ได้ว่าบางทีผู้หญิงก็ไม่มีเหตุไม่มีผล คิดอะไรขึ้นมาก็พูดถึงเลย

ฉินลี่เยี่ยหัวเราะอย่างเงียบๆไปอยู่ครู่ใหญ่ “ผมไม่รู้”

“เหอะ”

“……ไม่รู้จริงๆ”

เฉียอวี่ถงไม่พูด

ฉินลี่เยี่ยพูดต่อ “ผมรู้แค่ข่าวนี้ ชัดเจนว่าไม่เกี่ยวข้องกับผม ผมไม่มีทางโกหกคุณ! คุณต้องเชื่อใจผม โอเคไหม?

“เหอะ!”เฉียวอวี่ถงพลิกตัวนอนหันหลังให้ฉินลี่เยี่ย

แฟนเก่า แฟนเก่า ราวกับฝันร้าย

 

Bình Luận ()

0/255