บทที่171 แพงเป็นพิเศษ1

 ตอนนั้นฉินลี่เยี่ยแค่ไม่เปิดเผยตัวตนก็เท่านั้น แต่ก็ไม่ได้พยายามปกปิดมากมายอะไร ถูกแฟนสาวที่คบกันมาหลายปีเข้าใจผิดว่าเป็นยาจก บางครั้งพวกเขายังหัวเราะกันเรื่องที่เขาเป็นคนจน เพียงแต่หลังจากพวกเขาเลิกกันก็ไม่กล้าพูดถึงแล้ว

เฉียวอวี่ถงกับเฉาซวนเป็นทางตรงข้ามกัน

เธอไม่รังเกียจที่เขาไม่มีอะไรเลย ไม่รังเกียจแม้กระทั่งที่เขาพาลูกติดมาอยู่บ้านของตัวเอง

ฉินลี่เยี่ยได้มาพบกับเฉียวอวี่ถง พวกเขาล้วนดีใจกับเขามาก

“พี่คะ พี่ว่าที่ผู้หญิงคนนั้นกลับมาเพราะอยากกลับมาคืนดีกับลี่เยี่ยหรือเปล่า หลังจากนั้นผู้หญิงคนนั้นไปไหนเสียล่ะ?”สงจื่อหยูนดึงสงจื่อจินไว้ จำเป็นต้องถามเรื่องอื่นๆอีก!

“ฉันก็ไม่รู้ เรื่องนี้เหมือนจะมีแต่คนที่อยู่ในเหตุการณ์ที่รู้”

สงจื่อหยูนจำต้องถอดใจ

    ……

“ที่เรียกพวกเธอกลับมาวันนี้เพราะอยากจะปรึกษากับพวกเธอเรื่องงานแต่ง ฉันกับแม่เธอคิดว่าวันที่สิบสองเดือนสามตามปฏิทินจันทรคติเป็นฤกษ์ที่ดีมาก พวกเธอคิดเห็นอย่างไร?”

เฉียวอวี่ถงกับฉินลี่เยี่ยสบตากัน

“อย่างนั้นไม่ใช่อาทิตย์หน้าแล้วเหรอครับ?”ฉินลี่เยี่ยคำนวณเทียบปฏิทินจันทรคติกับสุริยคติไว้ก่อนแล้ว “เร็วไปหรือเปล่าครับ เร่งรีบจัง”

“ฉันกับแม่เธอเตรียมสิ่งที่ควรเตรียมไว้หมดแล้ว ขอเพียงพวกเธอสองคนอยู่ งานแต่งจะจัดเมื่อไรก็ไม่เร่งรีบ”ตอนนี้คุณพ่อฉินถูกสงสัยในความสามารถในการจัดการ ด้านนี้ไม่สามารถยอมถอยได้แม้แต่นิดเดียว

“ได้ครับ อย่างนั้นก็อาทิตย์หน้า”

“วันเสาร์สัปดาห์หน้าพวกเธอสองคนไม่ต้องไปทำงาน ตระเตรียมเรื่องงานแต่งให้ดี มีความสุข อยู่ในสภาพที่ดี”สิ่งที่คุณแม่ฉินพูดไม่ผิด

แต่การแข่งขันรอบรองชนะเลิศที่เฉียวอวี่ถงเข้าร่วมคือสัปดาห์หน้า ไม่ไปทำงานการแข่งขันก็ต้องล่าช้า

“คุณแม่ครับ! เรื่องพวกนี้คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะจัดการทั้งหมดให้ดี”เป็นธรรมดาที่ฉินลี่เยี่ยต้องการจะสนับสนุนเฉียวอวี่ถงที่เตรียมการแข่งขันมานาน

“อันที่จริงครั้งนี้เป็นพิธีการ พวกเธอไม่ต้องเครียดนะ แค่เชิญเพื่อนสนิทมารวมตัวกัน……”

“ฮ่าฮ่าฮ่า พวกเราไม่ได้เครียดครับ”คนที่เครียดคือพวกเขาเองหรือเปล่า? ฟังฉินลี่หยางพูดแล้ว รายละเอียดการ์ดของพวกเขาล้วนต้องให้นักออกแบบแก้ตั้งหลายครั้ง

“อย่างนั้นก็ดี อย่างนั้นก็ดี”

“อาจิ่น หนูเป็นเด็กโปรยดอกไม้นะ”

“ได้ครับ”เด็กโปรกดอกไม้คืออะไรเธอไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ฟังดูแล้วดูเท่มากๆ “หนูคนเดียวเหรอครับ”

“ยังมีสาวน้อยแสนสวยอีกหนึ่งคน”

“ว้าว”อาจิ่นชื่นชอบสาวสวยมาก

“อาจิ่นสู้ๆนะ มัดใจสาวสวยให้อยู่หมัด”

ฉินลี่เยี่ย “……”

ป็อปปี้เลิฟเร็วเกินไปหรือเปล่า

คณะเพื่อนเจ้าบ่าวของฉินลี่เยี่ยไม่มีปัญหาอะไร ก็เป็นพวกเพื่อนสนิทไม่กี่คนของเขา

กู้เจอ๋ออวี่ ถังสิง สงจื่อจิง หยวนโป๋ สี่คน

คณะเพื่อนเจ้าสาวที่กำหนดได้แล้วมีแค่สงจื่อหยูน คนอื่นเธอไม่มีความคิดอะไรเลย……

นับหลูฉิงได้อีกคน ถังจิงตั้งท้องอยู่ยังไม่เหมาะสม เธอกับเถียนซินก็ไม่คุ้นเคยกันเท่าไร

“เธอกังวลอะไร มีฉันอยู่นะ!”ฉินลี่เยี่ยโอบเอวเฉียวอวี่ถง “ชวนซือฉีมาได้นะ ฉันดูแล้วช่วงนี้พวกเธอสนิทกันดี”

ยังขาดอีกหนึ่งคน

“เธอยังยังมีเพื่อนนักเรียนที่สนิทอีกไหม?”ฉินลี่เยียช่วยเธอจัดการอย่างสุดความสามารถ ดังนั้นเลยมีแต่คนที่เขาคุ้นเคย

เฉียวอวี่ถงไม่ได้สนิทกับพวกเขา เธออาจจะอึดอัด “ชวนมาได้อีกคน”

เพื่อนของเฉียวอวี่ถงมีน้อยมาก

ตอนมหาลัยไม่ค่อยได้พบปะกับเพื่อนในเอกเท่าไร กับนักศึกษาในคณะการออกแบบก็ติดต่อกันน้อย

“ฉันคิดก่อนนะ”ตอนนี้เฉียวอวี่ถงรู้สึกอ้างว้างเหลือเกิน ถึงตอนนี้ขนาดจะหาเพื่อนเจ้าสาวยังยากนัก “ฉินลี่เยี่ย ฉันเพื่อนน้อย ต่อไปคงติดต่อกันตู้โป๋เหวินน้อยลงมาก ฉันมีเพียงแค่คุณแล้ว……”

ฉินลี่เยี่ยยิ้มอย่างอบอุ่น ทำให้เฉียวอวี่ถงอบอุ่น และก็ทำให้ตัวเองอบอุ่นด้วย

“พวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป เพื่อนน่ะแค่คน่านมา แต่ฉันน่ะเป็นนิรันดร์”

    ……

“งานแต่งงาน?”เจิ้งอี้ได้รับการ์ดงานแต่งของฉินลี่เยี่ยและเฉียวอวี่ถง “ก็ดี”เขาถือการ์ดไว้ในมืออยู่นาน

พลางหยิบโทรศัพท์ออกมา “โอกาสมาแล้ว คุณทำตามที่ผมบอก”

“ดี แต่อย่าลืมเรื่องที่รับปากกับผมไว้ล่ะ”ปลายสายแน่วแน่

“วางใจ”

วางสายแล้วเจิ้งอี้หยิบกรอบรูปบานหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก

ในรูปคือหญิงสาวผมสั้น มีสง่าราศรี คิ้วโค้งเรียวเหมือนดาบ ดวงตาเหมือนดวงดาว เต็มไปด้วยชีวิตชีวา เธอสวมชุดลำลอง ท้องป่องออกมาเล็กน้อย ดูไปแล้วเหมือนคนท้องสักห้าเดือน

“หย้า เธอเห็นแล้วใช่ไหม? ฉันจะช่วยเธอแก้แค้น……” เจิ้งอี้กระซิบเสียงต่ำ ทำให้คนในรูปหวาดกลัว

    ……

“การแข่งขันของฉันสัปดาห์หน้าไปได้หรือเปล่า?” ได้ข่าวว่าผู้ชมล้วนเป็นปรมจารย์ระดับประเทศ ตัวเองและพวกเขาไม่ได้ต่างกันแค่ระดับเดียว ถ้าบอกว่าไม่ประหม่าก็โกหกแล้ว

“แน่นอนอยู่แล้ว ฉันกับอาจิ่นจะไปดูความเก่งของเธอด้วยกัน” โอกาสแบบนี้ไม่มีมากนัก “จะว่าไปแล้วฉันไม่เคยดูแบบงานออกแบบของเธอเลย ห้ามบอกฉันอย่างเด็ดขาด ฉันอยากจะเอาไว้เซอร์ไพรส์วันนั้น”เขาดูเหมือนประธานบริษัทตรงไหนกัน?

ระบบการแข่งขันประกวดการออกแบบเสื้อผ้าสากลค่อนข้างน่าสนใจ

โจทย์ของรอบรองชนะเลิศคือ “ฉันก็คือฉัน”

นักออกแบบต้องออกแบบชุดสามชุดตามโจทย์ย่อย วัยเยาว์ การต่อสู้ดิ้นรน ความสุข

สำหรับกฎของการแข่งขัน ทุกคนแบ่งออกเป็นสองส่วน

บ้างว่าไม่ยุติธรรม เพราะเงื่อนไขของแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่บ้างก็ว่าแบบนี้ดีมาก แต่ละคนต่างมีจุดเด่นของตัวเอง พวกคนที่พูดว่าไม่ยุติธรรมนั้นน้อยเนื้อต่ำใจนั่นเอง……

Bình Luận ()

0/255