พ่อฮะ หนูจับได้หม่ามี๊คนหนึ่ง

บทที่175 สิ้นสุดการแข่งขัน1

บทที่175สิ้นสุดการแข่งขัน1

ในใจของทุกคนต่างชัดเจนมาก คนที่ถูกถามนั้นเป็นการแสดงให้เห็นว่าผู้ชมมีความสนใจในตัวเขา มีโอกาสมากที่จะให้คะแนนสูง แต่คนที่ไม่ถูกถามล่ะ? โอกาสก็น้อยเป็นธรรมดา

พูดไปแล้วก็เป็นความบังเอิญมาก โม่หวนถูกถาม และต้องตอบคำถามแบบเดียวกับเฉินเหม่ยลี่ที่ทะเลาะกันตอนเจอวันนี้

“ขอถามว่าบนตัวนักออกแบบทั้งสามท่านมีองค์ประกอบไหนที่มาจากตอนวัยเยาว์ไหม?”ลำดับการตอบคำถามคือลำดับตามที่พวกเขาขึ้นเวที

เฉินเหม่ยลี่อยู่ก่อนโม่หวนในการตอบคำถาม

เฉียวอวี่ถงจ้องมองเฉินเหม่ยลี่ ความเป็นวัยเยาว์ไม่ค่อยชัดเจน แต่ความสามารถในการออกแบบมีเพียงพอ ไม่รู้ว่าพวกผู้ชมคิดอย่างไร เธอตอบอย่างมั่นใจมาก ลื่นไหลมาก แต่นอกจากพวกนั้นแล้ว ใจความสำคัญของคำถามนั้นจับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

อีกคนก็เป็นนักออกแบบหญิง

“การออกแบบของฉันชัดเจนมาก ตรงไปตรงมา นี่เป็นลักษณะตอนวัยเยาว์ของฉัน ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจการปิดบังความสามารถ ไม่เข้าใจการติดต่อกับคนอื่น ตอนนั้นความตรงไปตรงมา ไม่พิจารณาคือลักษณะของฉัน

ขอบคุณผู้ชมทุกท่านค่ะ”

ตอนนี้โลกกลมมาก บนเวทีมีโอกาสวันความสามารถ เป็นธรรมดาที่โม่หวนจะไม่ปล่อยโอกาสที่ดีอย่างนี้ไป   

เขาไม่สามารถไม่พูดถึงน้ำใจของผู้ชม แต่คิดว่าตัวเองภาพรวมของตัวเองต้องดีกว่าเฉินเหม่ยลี่มาก

คนจำนวนมากล้วนถูกถาม ใจของเฉียวอวี่ถงร้อนรน

เหลือแค่ผู้ชมคนสุดท้าย

ในที่สุดก็ไม่ได้ยินหมายเลขของตัวเองถูกอ่านออกมา

“ขอขอบคุณความคิดเห็นจากท่านผู้ชมนะครับ ขอบคุณนักออกแบบทุกท่านที่แสดงออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม รอบที่สองเริ่มขึ้น ณ บัดนี้ครับ”

ผลตอบรับในรอบแรกทำให้เฉียวอวี่ถงผิดหวังนิดหน่อย

“ถงถง อะไรผ่านไปแล้วก็ผ่านไปเถอะ พวกเราเตรียมตัวรอบที่สองให้ดี”

ตอนนี้เป็นการแข่งขัน ไม่มีใครมีแก่ใจหรือเวลามากปลอบคนอื่นมากนัก อย่างไรเสียเวลามีน้อยงานมีเยอะ พวกเขาต้อง

แต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยภายในสิบกว่านาทีเพื่อขึ้นเวทีอีกครั้ง

“ทุกคนสู้ๆนะ!”

จนถึงรอบสองสิ้นสุดลงเฉียวอวี่ถงใจแป้ว

ถ้าจำไม่ผิด นอกจากเธอเองนักออกแบบคนอื่นล้วนได้รับความคิดเห็นทั้งดีและร้ายจากผู้ชม เช่นนี้ตัวเองไม่ได้มาตรฐาน มีความรู้สึกว่าเป็นมนุษย์ล่องหน ดูเหมือนทุกคนจะมองไม่เห็นเธอ

“เห้อ……” การถอนหายใจของเฉียวอวี่ถงครั้งนี้อดกลั้นมานานแล้ว

หวินอี้ก็มาที่หลังเวทีแล้ว

ไม่ว่าจะด้วยความรู้สึกหรือเหตุผล เธอก็ต้องให้พลังบวกกับเฉียวอวี่ถงสักหน่อย อย่างไรเสียเขาก็ยอมรับในความสามารถของเฉียวอวี่ถง และเขาก็รู้สึกว่าสองชุดนี้ออกแบบได้ไม่เลวเลยและเฉียวอวี่ถงก็เป็นภรรยาของฉินลี่เยี่ยด้วย ถ้าไม่ดูแลเธอให้ดี ฉินลี่เยี่ยต้องโมโห งานของตัวเองยังต้องมีอยู่

“เสี่ยวเฉียว เธอแสดงออกมาได้ไม่เลวเลย!”

เฉียวอวี่ถงจนใจ “……ผู้อำนวยการ คุณไม่ต้องปลอบฉันหรอกค่ะ”

“ไม่ได้ปลอบ ที่ฉันพูดเป็นความจริง เธอต้องเชื่อสายตาผู้เชี่ยวชาญอย่างฉัน และในคำถามของสิ่งที่ถนัดฉันไม่พูดเล่นอย่างเด็ดขาด”ก็เหมือนทีแรกที่เฉียวอวี่ถงยืนยันจะออกจากซ่างซื่อจี้ หวินอี้ก็เอาการงานของตัวเองมาพูด “ผู้ชมไม่พูดถึงเธอไม่ได้แสดงว่าในใจของพวกเขาไม่มีความประทับใจต่อเธอ และตอนนี้ก็ไม่ใช่รอบสุดท้าย ยังมีอีกหนึ่งรอบ สำคัญเท่ากับสองรอบแรก ฉันหวังว่าเธอจะสามารถให้ความสำคัญและมีความสุขกับมันนะ”

เฉียวอวี่ถงพึมพำ

หวินอี้คุยกับเพื่อนร่วมงานสักครู่ก็กลับไปในงาน

“ถงถง เวลาไม่มากแล้ว รีบเตรียมตัวเข้า!”ซือฉีและโม่หวนดึงเฉียวอวี่ถงขึ้น “รีบเร็ว!”

การแข่งขันรอบที่สามเริ่มต้น

ความสุข

ตอนนี้เฉียวอวี่ถงมีความสุขมาก

ครอบครัวสามคนที่สุขสันต์

เธอออกแบบชุดครอบครัว

สีขาว สีแดงนวล และสีดำผสมกัน

“ถงถง อบอุ่นดีจัง”เปลี่ยนชุดเสร็จแล้วเฉียวอวี่ถงเป็นเหมือนพระอาทิตย์ดวงหนึ่ง

“แดงไปไหม?”เสื้อไหมพรมเป็นสีแดงทั้งตัว มีแค่ส่วนเล็กๆที่เป็นสีขาว “ดูโอ้อวดเกินไปไหม?”ส่องกระจกอยู่นานสองนาน รอบนี้แต่งหน้าบางๆตัดกับสีหน้าที่เปล่งประกาย

“ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอทำชุดอื่นนี่?”ชุดที่เฉียวอวี่ถงทำที่โม่หวนประทับใจยังมีชุดอื่นอีก? แต่การแข่งขันจะจบแล้วยังไม่เห็นเลย

เฉียวอวี่ถงเขินอาย “ฉันทำให้สามีและลูกน่ะ”

ก่อนการแข่งขันจะเริ่ม พวกเขาเจอกันอย่างเร่งรีบ ตอนนี้พวกเขายังอยู่ในหอประชุม

“อ่อ……” เพราะรักถึงได้ไม่เหมือนกัน

พวกเรามักพูดถึงรสชาติของความสุข สีสันของความสุข แท้จริงแล้วความสุขนั้นเรียบง่ายมาก

การประชันรอบสุดท้ายมีความเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย หลังจากทุกคนออกไปแสดงจะมีผู้ชมแสดงคนเห็นเดี่ยวๆ ดังนั้นรอบนี้เฉียวอวี่ถงไม่สามารถถูกละเลยได้

“สวัสดี คุณเฉียว ฉันชอบงานออกแบบของคุณมาก”

“ขอบคุณค่ะอาจารย์”เฉียวอวี่ถงคิดไม่ถึงว่าความสุขจะมากะทันหันแบบนี้ ไม่ไม่ไม่ ตอนนี้ที่ต้องแสดงออกคือความสุข

อาจารย์ผู้ชมไม่เพียงพูดถึงชุดในรอบที่สาม แต่วิจารณ์ชุดในสองรอบก่อนหน้าด้วย

หลังจากเฉียวอวี่ถงเดินบนเวทีเสร็จแล้ว ยังอยู่คุยกับผู้ชมในงานไม่กี่คนอีกสิบห้านาที

แม้กระทั่งมีอาจารย์Maxนักออกแบบที่เฉียวอวี่ถงชื่นชอบคนหนึ่งบอกว่าอยากเชิญเธอไปงานเปิดตัวเสื้อผ้าของเขา นักออกแบบหน้าใหม่ที่ได้ไปงานเปิดตัวของปรมาจารย์นั้นง่ายที่จะได้รับความสนใจ ถ้าโชคดีอาจจะดังได้เลย

“ขอบคุณค่ะ!”เฉียวอวี่ถงโค้งคำนับแล้วกลับหลังเวที

ตอนนี้อารมณ์ดีสุดๆ ความรู้สึกว่าได้รับการยอมรับแบบนี้สุดยอดจริงๆ

การแสดงของทุกคนจบลงแล้ว

นักออกแบบทุกคนล้วนอยู่บนเวที

“การแข่งขันของพวกเราสิ้นสุดลง ณ ที่นี้ครับ ผมอยากให้อาจารผู้ชมทุกท่านมีคนที่เลือกให้เข้าไปในรอบตัดสินไว้ในใจแล้วนะครับ”

Bình Luận ()

0/255