บทที่179 ลืมไม่ลง1

เรื่องจบลงได้อย่างนี้

เฉียวอวี่ถงเองก็ตกใจ  เธอหาวิธีแก้ที่ดีไม่ไม่ได้ ฉินลี่เยี่ยทำแบบนี้ก้าวร้าวเกินไปจริงๆ

มองหน้าเฉินเหม่ยลี่อีกครั้ง ถูกโกรธจนหน้าเขียวแล้ว “พวกแก แจ้งตำรวจ!”

ตำรวจจะต้องให้ความยุติธรรมกับเธอแน่!

ฉินลี่เยี่ยหัวเราะเบาๆ “เงินคุณก็รับไปแล้ว ตอนนี้เสื้อผ้ารองเท้าบนตัวคุณล้วนเป็นของผมแล้ว ลูกผมอยากเล่นคุณมีสิทธ์อะไรมาออกความเห็น”มีเงิน แต่เงินก็ต้องใช้อย่างคุ้มค่า!

เมื่อครู่ตั้งใจจะแกล้งเฉียวอวี่ถง รับปากว่าจะช่วยเธอทวงคืนความยุติธรรม อย่างนั้นก็เล่นให้ไปสักครั้งให้เธอมีความสุข

เฉินเหม่ยลี่ย่อยยับไปหมด “พวกแกทำเกินไปแล้ว!”

“เธอให้พวกเราชดใช้เงิน พวกเราก็ทำตามที่เธอบอกแล้วไม่ใช่เหรอ?”

เฉียวอวี่ถงดีใจอยู่หน่อยๆ มีผู้ชายคอยสนับสนุนตัวเองนี่รู้สึกดีจริงๆ

ยืดตัวขึ้นอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

เหตุการณ์บานปลายไม่ได้รับการควบคุม ร้อนถึงผู้จัดการ

เกิดเรื่องในงานเลี้ยงแบบนี้ ต้องให้ผู้รับผิดชอบของโรงแรมออกหน้าแก้ไขปัญหา อย่างไรเสียคนที่เข้าร่วมงานเลี้ยงก็ล้วนแต่เป็นผู้ที่ถูกเชิญ ทางผู้จัดงานไม่เหมะที่จะพูดอะไร

“ทุกคนใจเย็นๆครับ”

“ขอโทษครับ ขออนุญาตถาม เกิดอะไรขึ้นครับ? พวกเราไปคุยกันที่ห้องรับรองเถอะครับ”ธุรกิจบริการถือการปฏิบัติต่อลูกค้าเป็นสำคัญ

“ฉันจะพูดกับคุณ! ต้องให้พวกเขาขอโทษฉัน!”เพื่อนเฉินเหม่ยลี่คนหนึ่งเอาใจเธอ อีกคนทวงความยุติธรรมอย่างมั่นใจ “มีสิทธิ์อะไรเหรอ?”

ผู้จัดการหันไป เผชิญหน้ากับฉินลี่เยี่ย “เอ๋ ประธานฉิน ทำไมวันนี้คุณถึงมีเวลามาล่ะครับ?”

รู้จัก?

ฉินลี่เยี่ยรู้จักคนเยอะ

“อื้ม”

“นี่คือ?”ผู้จัดการมองเฉินเหม่ยลี่ แล้วมองฉินลี่เยี่ย สีหน้าลำบากใจ ถ้าเป็นคนทั่วไปก็ยังดี แต่นี่ฉินลี่เยี่ยอยู่ด้วย เรื่องนี้ตัวเองไม่มีอำนาจ “ประธานฉิน คุณว่าเรื่องนี้ควรจัดการอย่างไรดีครับ?”

“คุณจัดการดูสิ”

สิ่งที่ตัวเองควรจะทำก็ทำไปแล้ว ทิ้งที่เหลือไว้ให้ผู้จัดการ ดูุความสามารถในการจัดการของเขาด้วย

“ครับครับครับ”ผู้จัดการถูมือที่เย็นเฉียบ

“คุณผู้หญิง เชิญครับ”

เฉินเหม่ยลี่จ้องไปที่ผู้จัดการ “พวกคุณเกี่ยวข้องกันอย่างไร! นี่ต้องการให้ฉันอะลุ่มอล่วย! พวกคุณสมรู้ร่วมคิดกันใช่ไหม?”

“ใช่แล้ว! มีเรื่องอะไรก็จัดการกันที่นี่สิ! พวกเราไม่ใช่พวกอ่อนหัด รังแกไม่ได้ง่ายๆ”เพื่อนู้ชายของเฉินเหม่ยลี่รนหาที่ตาย

ฉินลี่เยี่ยพูดเสียงเย็นชา “ไปเอาวิดีโอบันทึกภาพมา ส่งให้ตำรวจดูสิว่าจะเป็นปัญหาของใคร!”

หวินอี้และMaxที่ยืนอยู่อีกด้านดูแล้วก็เกือบจะอดกลั้นไม่ไหว

นี่ไม่ใช่รถสองคนชนกันบนถนน ที่จะต้องไปเอาภาพบันทึกมาหาคนรับผิดชอบ

“เมาแล้วจริงๆ ฉินลี่เยี่ยเปลี่ยนไปมาก ไม่เหมือนผู้ชายวัยใกล้สามสิบแม้แต่นิดเดียว ดูอย่างกับเด็กกะโหลกกะลา”Maxถอนใจด้วยใจจริง

หวินอี้พยักหน้า “นายดูเถอะ”

“ประธานฉินครับ ดูเหมือนตำรวจจะไม่รับจัดการปัญหาประเภทนี้”

“อย่างนั้นก็ไปหาทนาย!”

“……” ผู้จัดการนิ่งไป ไม่ต้องเล่นอย่างนี้ได้ไหม ตัวเองคิดว่าถ้าเรื่องนี้ถึงศาลจะไม่ดีกับทุกคน

เอาแต่ใจ แต่ก็อย่าลากเขาไปด้วยสิ

เหตุการณ์ถึงทางตัน ผู้จัดการใช้สมองคิดหาวิธีที่จะพลิกแพลงเหตุการณ์อย่างสุดความสามารถ

เขามองไปรอบทิศ เห็นหวินอี้จึงค่อยๆส่งสายตาขอความช่วยเหลือ

หวินอี้ส่ายหน้า ตัวเองไม่มีความสามารถ

“เห้อ……” Maxถอนหายใจอย่างหนัก “ไปลองหน่อยไป”

แม้Maxไม่รู้จักกับเฉินเหม่ยลี่ สภาพของเธอตอนนี้ดูไม่เหมาะที่จะทำความรู้จักกับใคร

“คุณเฉิน? นี่เกิดอะไรขึ้นเหรอ?ตอนแข่งขันยังมีความประทับใจต่อเฉินเหม่ยลี่ ดังนั้นเลยเรียกชื่อเธอออกมาได้ “มีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่า? เมื่อครู่ผมได้ยินว่าสถานีตำรวจ ศาลอะไรสักอย่าง”

ทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว

“อาจารย์Max เป็นความเข้าใจผิดจริงๆค่ะ เป็นความเข้าใจผิด”เฉินเหม่ยลี่ไม่อยากให้การแข่งขันของตัวเองได้รับผลกระทบ ‘การออกแบบสวยสง่าของพวกเขาฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่เธอ บริษัทจะสามารถพลิกล็อกได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับผลการแข่งขันของเธอด้วย

“อย่างนั้นก็ดี อย่างไรเสียผู้เข้าร่วมการแข่งขันของเรามีเรื่องฟ้องร้องคงไม่ดีเท่าไร ผมยังคาดหวังกับผลงานของคุณมาก!”Maxและหวินอี้ทั้งสองมีความคล้ายกันอย่างหนึ่ง คือการจัดการปัญหาด้วยความนุ่มนวล สามารถแก้ปัญหาได้อย่างสันติไร้การทะเลาะเบาะแว้ง “รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ งานเลี้ยงเพิ่งจะเริ่ม”

พวกเฉินเหม่ยลี่ไปแล้ว ก่อนไปยังมองเฉียวอวี่ถงอย่างดุดัน

“ประธานฉิน ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ”ผู้จัดการรีบออกไปสุดชีวิต ที่นี่ไม่เหมาะกับเขา

เขาเพิ่งจะเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ฉินลี่เยี่ยก็เรียกให้กลับมาอีก “เดี๋ยวก่อน!”

“ประธานฉิน”

ฉินลี่เยี่ยยื่นมือไปโอบเอวเฉียวอวี่ถง “แนะนำสักหน่อย นี่คือคุณหญิงประธาน”

“คุณหญิงฉินสวัสดีครับ”

เฉียวอวี่ถงมีมารยาทไม่เพียงยิ้มรับอย่างเดียว “สวัสดีค่ะ!”

“ไม่มีอะไรแล้ว คุณไปทำงานเถอะ!”

เขาไปแล้ว มีไม่กี่คนมองมาทางฉินลี่เยี่ย

“มองฉันทำไม!”

“คิดไม่ถึงจริงๆว่านายจะมีด้านนี้”Maxพูดพลางหัวเราะ “น้องสะใภ้นี่ประมาทไม่ได้เลย”

พวกเขาเป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์แล้ว

……

ระหว่างทางกลับบ้าน

อาจิ่นหลับแล้ว

“ฉินลี่เยี่ย วันนี้คุณเห็นฉันถูกรังแกแล้วก็ไม่มาช่วยฉันเลย”ตอนนี้เฉียวอวี่ถงคิดออกแล้ว ฉินลี่เยี่ยรู้เรื่องที่ตัวเองทะเลาะกับเฉินเหม่ยลี่มาตลอด แต่รอให้ตัวเองไปขอความช่วยเหลือถึงจะมาช่วย “อื้ม”

“คุณต้องฝึกนิสัย ไม่ใช่ว่าผมเห็นแล้วผมเข้าไป ถึงแม้ผมไม่เห็นคุณก็ควรจะบอกผมแต่แรก เพราะผมคือสามีของคุณ คุณถูกรังแก คนแรกที่ควรจะคิดถึงคือผม”

Bình Luận ()

0/255