บทที่180ลืมไม่ลง2

ฉินลี่เยี่ยพูดอย่างมีเหตุมีผล

ฟังดูแล้วก็มีเหตุผลอยู่หน่อยๆ

“เป็นอะไรไป?”ฉินลี่เยี่ยเบรกรถกะทันหัน เฉียวอวี่ถงถูกทำให้ตกใจ รับหันไปมองอาจิ่นที่นั่งอยู่ที่นั่งเด็ก ดีที่ยังหลับสนิท ไม่ถูกทำให้ตกใจตื่น

เฉียวอวี่ถงมองไปข้างหน้า

ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้ารถของพวกเขา ผมยาวคลุมไหล่ ร่างผอมบาง คุ้นมาก

“เฉาซวน?”

หลังจากฉินลี่เยี่ยพึมพรำแล้วก็ลงจากรถไปอย่างไม่ลังเล

เฉียวอวี่ถงมองทุกอย่างที่เกิดขึ้นข้างนอกอยู่ในรถ

ดึกแล้ว รถที่ผ่านมาก็ไม่มาก

“เธอบ้าไปแล้ว!”ฉินลี่เยี่ยจับข้อมือของเฉาซวน แต่เพราะเฉาซวนรู้สึกเจ็บเลยปล่อยทันที

ใบหน้าของเฉาซวนเจ็บปวด ที่แขนมีแผล

“เธอเป็นอะไร?”

ควรถ่อมตัวไม่คิดจะเป็นฉินลี่เยี่ย พอเห็นคนที่มาชัดเจนแล้วน้ำตาก็พรุ่งพรูลงมา พุงไปหาอ้อมแขนของฉินลี่เยี่ยอย่างธรรมชาติ

ทีแรกฉินลี่เยี่ยไม่ได้โต้ตอบ แต่อีกฝ่ายร้องไห้อย่างรุนแรง ในที่สุดเขาจึงยื่นมือไปลูบหลังเธอเบาๆ

“เกิดอะไรขึ้น?”

เฉาซวนสะอื้น “ลี่เยี่ย คุณว่าถ้าตอนแรกคนที่ฉันแต่งงานด้วยคือคุณ ตอนนี้พวกเราอาจจะมีความสุขกันมากเลยใช่ไหม?”

คำถามนี้ฉินลี่เยี่ยไม่ได้ตอบ

ฉากนอกหน้าต่างรถ เฉียวอวี่ถงมองเห็นอย่างชัดเจน

ผู้ชายที่เพิ่งจะพูดจาหวานซึ้งกับตัวเอง ตอนนี้จะเปลี่ยนก็เปลี่ยนเลย

ตอนนี้ในอ้อมแขนของเขากอดผู้หญิงอื่นอยู่

บ้าที่สุด

พักใหญ่ เฉาซวนระบายอารมณ์เกือบหมดแล้ว “ลี่เยี่ย ขอบคุณนะ”

“ฉันไปส่งเธอกลับละกัน”

“ไม่ต้องหรอก ฉันกลับเองได้”เฉาซวนหันกลับไปบนถนน แต่มีรถคันหนึ่งคับมาอย่างเร็วพอดี

ถ้าไม่ใช่ฉินลี่เยี่ยตาไวมือไว เฉาซวนต้องถูกชนไปแล้วแน่ๆ

“ฉันไปส่งเธอกลับ”ครั้งนี้เฉาซวนไม่ได้ขอความคิดเห็นแต่ฉินลี่เยี่ยช่วยตัดสินใจให้เธอเอง “ขึ้นรถ!”

ตอนนี้ดูเหมือนฉินลี่เยี่ยจะลืมว่าเฉียวอวี่ถงอยู่ด้วย หรืออาจจะไร้เดียงสาคิดว่าเฉียวอวี่ถงจะใจกว้างยอมให้ผู้ชายของตัวเองติดต่อกับแฟนเก่าได้ เขาลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับเฉียวอวี่ถงไปแล้ว บอกว่าตนกับเฉาซวนไม่เกี่ยวข้องอะไรกันแล้ว แม้แต่เพื่อนก็ไม่นับว่าเป็น

เฉาซวนยืนอยู่นอกประตูรถ “ลี่เยี่ย ฉันเมารถ”

ฉินลี่เยี่ยพยักหน้า “ถงถง เฉาซวนเมารถ ให้เธอนั้นข้างคนขับนะ พวกเราไปส่งเธอกลับบ้านก่อน”

เฉียวอวี่ถงนิ่งไป

สามวินาทีต่อมาจึงลงรถ เปิดประตูที่นั่งด้านหลัง

“ขอโทษจริงๆนะ รบกวนพวกคุณแล้ว”เฉาซวนร้องไห้เป็นสายฝน บนหน้ายังมีรอยน้ำตา เสียงแหบอยู่บ้าง “พาฉันไปโรงแรมใกล้ๆก็พอ”

ฉินลี่เยี่ยควรจะไม่สนใจ

“ทำไมไม่กลับบ้าน?”

“ฉันไม่อยากกลับบ้าน”เฉาซวนอ้อมแอ้มน้ำท่วมปาก

ตัวคนเดียว แล้วยังไม่กลับบ้าน กระตุ้นความสนใจของฉินลี่เยี่ยได้สำเร็จ เฉียวอวี่ถงมีสีหน้าเป็นห่วงเฉาซวน

“สามีเก่ากลับมาหาฉันแล้ว”

“หืม”

“เขาอยากคืนดีกับฉัน ฉันไม่ตกลง ก็เลย……” ก็เลยถูกทำร้าย อยากพูดเสียงค่อย

เฉียวอวี่ถงได้ยินแล้วก็อดโมโหไม่ได้ “ทำไมไม่แจ้งตำรวจล่ะ? คนชั่วแบบนี้มีแต่ตำรวจที่จะสั่งสอนได้!”

เธอพูดออกมากะทันหัน เฉาซวนทนไม่ไหวร้องไห้ออกมาอีก “ฉันไม่สามารถให้ตำรวจจับเขาได้ เขาเคยช่วยฉันไว้หลายอย่าง ฉันไม่สามารถลืมบุญคุณได้”

เฉียวอวี่ถงพบว่าคำพูดของตัวเองนั้นเกินไปจริงๆ “……” เขายังไม่แยแสเลย ตัวเองจะไปออกตัวส่งเดชอะไรเนี่ย!

ฉินลี่เยี่ยปลอบเฉาซวนอย่างอ่อนโยน เฉียวอวี่ถงเพิ่งจะพบว่าหลายครั้งที่ฉินลี่เยี่ยไม่ได้ทำดีกับเธอแค่คนเดียว เทียบกันแล้วเขาอ่อนโยนกับเฉาซวนมากกว่า บางทีอาจเป็นเพราะเฉาซวนบอบบางกว่า พวกเขาคบกันอยู่นานไม่ใช่เหรอ?

“ขอคุณนะ ลี่เยี่ย”เฉาซวนยิ้มลาฉินลี่เยี่ย

“ต่อไปถ้ามีเรื่องก็ติดต่อฉัน”ฉินลี่เยี่ยมองตามหลังเธอไป

ตอนนี้สีหน้าของเฉาซวนเปลี่ยนไป บนหน้ามีรอยยิ้มที่ร้ายกาจ

เธอรู้ว่าฉินลี่เยี่ยไม่มีทางลืมเธอได้หมด นี่ไม่ใช่ตัวอย่างที่ดีเหรอ ฉินลี่เยี่ยเห็นตัวเองมีปัญหาก็พุ่งออกมาทันที แถมยังดันภรรยาตัวเองไปอีกด้สน

ฉินลี่เยี่ยกลับมาที่รถอีกครั้งก็ไม่เห็นเฉียวอวี่ถงแล้ว

อาจิ่นหลับสนิท

ฉินลี่เยี่ยลนลานแล้ว

ถึงตอนนี้ถึงคิดได้ว่าการกระทำของตัวเองไม่ครู่ไม่เหมาะสม

เฉียวถึงลงรถไปนั่งหลังให้เฉาซวนนั่งหน้า เธอเองก็เจ็บปวด แต่ไม่สามารถแสดงออกในสถานการณ์นั้นได้ เธอต้องอดทนจนเฉาซวนจากไป

เวลาเที่ยงคืน โคมไฟบนถนนยังสว่างอยู่

ทำไมถึงมีความรู้สึกไหวหวั่นที่ตัวอย่างไม่สิ้นสุด

เมื่อก่อนคิดว่าตัวเองได้โลกทั้งใบ ตอนนี้เพิ่งจะค้นพบว่าเป็นเพียงวิมานในอากาศเท่านั้น ครู่เดียวก็สลายไป

 

Bình Luận ()

0/255