พ่อฮะ หนูจับได้หม่ามี๊คนหนึ่ง

บทที่181 คุณตั้งท้องแล้ว

บทที่181 คุณตั้งท้องแล้ว

เดินไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าตัวเองจะเดินไปที่ไหน

หวังว่าฉินลี่เยี่ยจะหาเธอเจอแล้วก็ไม่อยากถูกฉินลี่เยี่ยหาเจอ ในใจนั้นย้อนแย้งกันอย่างมาก

“ฮ่าฮ่าฮ่า ความสุขไม่ใช่ของเธอ……”

ตอนนี้ฉินลี่เยี่ยกำลังค้นหาเฉียวอวี่ถงจนเหงื่อตก

“ป่าปี๊ พวกเรายังไม่ถึงบ้านเหรอครับ?”เสี่ยวจิ่นตื่นนอนแล้ว

ฉินลี่เยี่ยโทรหาเฉียวอวี่ถงแต่โทรศัพท์ของเธออยู่บนรถ ไม่ได้เอาไปด้วย

“หม่ามี๊หายตัวไป พวกเราต้องไปหาเธอนะ”

เพราะเสี่ยวจิ่นเพิ่งตื่นสมองเลยยังมึนๆ “หม่ามี๊หายตัวไปได้อย่างไรครับ?”ตอนที่ตัวเองหลับอยู่เกิดอะไรขึ้น?

ความเงียบคำตอบที่เสี่ยวจิ่นได้รับ

เพื่อไม่ให้ฉินลี่เยี่ยโกรธเสี่ยวจิ่นจึงไม่ได้ถามต่อ

ฉินลี่เยี่ยไปตามทางที่พวกเขามาอยู่นานสองนาน

เสี่ยวจิ่นมองนอกหน้าต่างอย่างจดจ่อ หวังว่าจะเห็นเฉียวอวี่ถงเร็วๆ

แต่หาไปรอบหนึ่งก็ไม่เห็นเงาของเฉียวอวี่ถง……

ที่ตัวเฉียวอวี่ถงไม่มีเงิน ขนาดโอกาสที่จะไปอยู่ที่ผับยังไม่มีเลย

และก็ไม่สามารถไปอยู่กับเพื่อนได้ ตู้โป๋เหวินมีคู่ชีวิตแล้วหรือแม้แต่ลูกก็มีแล้ว จะรบกวนชีวิตของพวกเขาไม่ได้

สงจื่อหยูนอยู่ที่บ้านตัวเองไปต้องถูกสงจื่อจิงเห็นเข้าแน่ๆ

คำพูดที่เคยพูดไว้กลายเป็นจริงแล้ว

เธอมีแต่ฉินลี่เยี่ยแล้ว แต่ข้างกายของฉินลี่เยี่ยกลับมีคนมากมาย

เดินตรงไป เดินตรงไป เดินจนมาถึงสุสานอย่างไม่คาดคิด

ตอนนี้ขนาดนายเวรก็พักก่อนแล้ว

เฉียวอวี่ถงนั่งอยู่ที่ประตู อากาศหนาวไปหน่อย เอาคางเกยเข่าห่มเสื้อคลุมอยู่บนตัว

ทั้งเหนื่อยทั้งง่วงหลับไปทั้งแบบนี้

ฉินลี่เยี่ยและเสี่ยวจิ่นวิ่งวุ่นกันตั้งแต่กลางคืนจนเช้า

“ลี่เยี่ย นายช่วยมารับเสี่ยวจิ่นหน่อย”

ฉินลี่หยางยังไม่ตื่นนอนก็เจอกับคำสั่งของพี่ชายที่ไม่ทำตามไม่ได้

“พี่ ผมมาแล้ว”

“นี่กุญแจบ้านฉัน ดูแลเสี่ยวจิ่นให้พักผ่อนสักพัก แล้วนายก็รออยู่ที่บ้านถ้าพี่สะใภ้กลับมาโทรหาฉันด้วย”

ฉินลี่เยี่ยไม่รอให้ฉินลี่หยางบ่นขึ้นรถได้ก็ไปเลย

“เสี่ยวจิ่น บอกอาหน่อยสิว่าป่าปี๊กับหม่ามี๊หนูเป็นอะไร?”

“หนูก็ไม่รู้เมื่อคืนตอนค่ำหนูหลับอยู่บนรถตลอดเลย ตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นหม่ามี๊แล้ว”เสี่ยวจิ่นก็อยากรู้เหตุผลเหมือนกัน เขาถือว่าเฉียวอวี่ถงเป็นหม่ามี๊ของตัวเอง

“กลับบ้านไปก่อน”

“ลี่เยี่ย เกิดอะไรขึ้น เมื่อคืนไม่ใช่ว่ายังดีๆอยู่เหรอ นี่ยังไม่ถึงสิบชั่วโมง……” หวินอี้ไม่มีทางเชื่อเรื่องที่เกิดขึ้น “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ถึงทำให้เธอหนีจากนายไป?”

ฉินลี่เยี่ยตอบตามความจริง

“ฉันละนับถือนายจริงๆ!”

“นายคือคนที่แต่งงานแล้วนะ! ยังไปทำกลุ้มกริ่มกับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าภรรยา ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าผู้ชายแบบนายนี่มีภรรยาได้อย่างไร!”

“พอแล้ว เขาน่าจะรู้ตัวว่าผิดแล้วล่ะ! พวกเรารีบช่วยเขาหาเถอะ!”

“นายจำไว้นะ ต่อไปห้ามเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกเด็ดขาด ผู้หญิงแบกรับได้ไม่มาก อย่าไปให้ถึงฟางเส้นสุดท้ายของพวกเธอ”

ฉินลี่เยี่ยยอมรับคำแนะนำของคนอื่นๆทั้งหมด ตัวเองก็ด่าตัวเองอยู่ในใจเป็นร้อยรอบ

พวกเขาเหล่าเพื่อนรักไม่กี่คนรวมทัพกับเพื่อเรื่องของฉินลี่เยี่ย

ความรู้สึกพวกนี้ไม่ง่ายเลยที่แค่คิดก็จะรู้ได้……

เฉียวอวี่ถงถูกเรียกให้ตื่น

“คุณผู้หญิง คุณมาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย โอ้โห หลับที่นี่ได้อย่างไร”ลุงคนทำความสะอาดตื่นมาเปิดประตูก็เห็นเฉียวอวี่ถง “รีบลุกขึ้นเถอะ!”

ลืมตาขึ้นมาฟ้าก็สว่างแล้ว

เช้ามืดหนาวมาก

“คุณลุง ฉันอยากไปหาคุณแม่ของฉัน”

“อ่า ไปสิ ไปเถอะ”คุณลุงหยิบเสื้อคลุมที่ตัวเองเปลี่ยนตัวหนึ่งออกมาจากห้องทำความสะอาด “ใส่นี่ให้อุ่นๆก่อนเถอะ!”

“ขอบคุณค่ะคุณลุง”

“แม่ไม่อยู่แล้วก็ต้องดูแลตัวเองดีๆ รักษารู้คุณค่าชีวิตตอนนี้ไว้”

มาหาแม่มือเปล่า

“หาอิฐสักก้อนนั่งบนนั้น”ความอบอุ่นจากเสื้อคลุมทำให้เธอไม่ต้องหนาวสั่น

“แม่คะ หนูแต่งงานแล้วนะแต่ก็เหมือนยังไม่ได้แต่ง”

สะเพร่าไปตกลงแต่งงานกับฉินลี่เยี่ยเพื่อธุรกิจ

คิดว่าโชคดี ยิ่งนานกลับยิ่งพบว่าเป็นปัญหา

“งานแต่งงานของพวกเราจะจัดในสุดสัปดาห์ งานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่คงมีคนเยอะ แต่หนูกลับไม่เฝ้ารอเลย……”

เฉียวอวี่ถงพิงอยู่ที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง หัวเราเบาๆ คำพูดของเธอไม่ได้รับการตอบกลับในใจคงปวดร้าวมาก

“ถงถง?”

เฉียวอวี่ถงได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

ตู้โป๋เหวินและถังจิงยืนอยู่ไม่ไกล

พวกเขาทำตัวไม่ถูกอยู่นิดหน่อยที่เห็นเฉียวอวี่ถง

เธอกลัว กลัวว่าตู้โป๋เหวินจะพุ่งมาข้างๆตัวเอง เธอไม่อยากให้ถังจิงเสียใจ ยิ่งกว่านั้นที่ตัวเองเสียใจอยู่ก็เป็นเพราะเหตุนี้

“พวกเธอมาหาคุณป้าด้วยกันเหรอ?”

ถังจิงรู้ว่าตู้โป๋เหวินอยากไปดูว่าเฉียวอวี่ถงเป็นอะไร? ไปดูแลปลอบใจเธอตัวเองกลับกลายเป็นก้างขวางคอของเขา

“พี่สะใภ้ ทำไมมาอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ?” ถังจิงทำในสิ่งที่ตู้โป๋เหวินอยากจะทำ แบบนี้ตู้โป๋เหวินสามารถอาศัยจังหวะถามเรื่องต่อไปได้

“ฉันมาเยี่ยมแม่ฉันน่ะ”

“แต่สีหน้าเธอไม่ดีเอาเสียเลยนะ ไม่อย่างนั้นอีกครู่หนึ่งพวกเราไปส่งเธอที่บ้านไหม?”ในความสัมพันธ์ของตู้โป๋เหวินและเธอ เฉียวอวี่ถงไม่เคยทำเรื่องที่ผิดต่อใครมาก่อน เรื่องนี้เป็นสิ่งที่แน่นอน

“ไม่ต้องหรอก ฉันอยากจะอยู่อีกสักพัก”

คนในสุสานค่อยๆเยอะขึ้น

ตู้โป๋เหวินกังวล

ถังจิงทำเป็นว่ามองไม่เห็น ช่วงนี้ตู้โป๋เหวินอยู่กับเธอเยอะ พวกเขาให้เกียรติซึ่งกันและกัน บางครั้งเขาก็จะเล่าเรื่องราวในอดีตให้ถังจิงฟัง

วันนี้เขาตัดสินใจพาเธอมาเยี่ยมแม่ของเขา ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอเฉียวอวี่ถง

“ถงถง เธอไม่เป็นอะไรจริงๆเหรอ? พวกเราจะไปแล้ว ไปกับพวกเราไหม?

เฉียวอวี่ถงส่ายหัว

นอกจากที่นี่เธอก็ไม่รู้ว่าจะไปไหน

“พี่สะใภ้ พวกเราไปนะ”

“อื้ม โป๋เหวิน ดูแลถังจิงให้ดีนะ”

พวกเขาเดินออกมาไม่กี่ก้าวก็มีคนตะโกน

“มีคนเป็นลม!”

“ถังจิง ขอโทษนะ”ตู้โป๋เหวินอุ้มเฉียวอวี่ถงที่หมดสติเดินออกไป

ถังจิงไม่ได้คิดมากขนาดนั้น ไม่ว่าคนที่เป็นลมจะเป็นใครเธอก็สนับสนุนการกระทำตู้โป๋เหวิน เธอก็ไม่อยากให้ตัวเองดูเป็นคนไร้น้ำใจ!

“เธอโทรหาฉินลี่เยี่ยหน่อยสิ”

“โอเค”

ฉินลี่เยี่ยไปโรงพยาบาลอย่างเร็วที่สุด

“ถงถงอยู่ไหน”

ตู้โป๋เหวินและถังจิงอยู่หน้าประตูห้องฉุกเฉิน

“ฉินลี่เยี่ย นายทำอะไรกันแน่?”ตู้โป๋เหวินโกรธแล้ว! ไม่กี่ครั้งก่อนหน้านี้ที่เฉียวอวี่ถงได้รับบาดเจ็บเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ อย่างนั้นครั้งนี้เป็นเพราะเรื่องอะไรกัน? ทำไม่คนที่เธอชอบคนที่เธอเลือกถึงมักจะทำให้เธอบาดเจ็บ! “ฉันหวังว่านายจะสามารถมีคำอธิบายให้ฉันนะ!”

ถังจิงอธิบาย “คืออย่างนี้นะคะพี่ลี่เยี่ย ตอนเช้าวันนี้พวกเราไปที่สุสานแล้วเจอพี่สะใภ้ดูท่าทางไม่ดีเลย และก็ไม่บอกพวกเราด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น สุดท้ายพอพวกเราจะออกมาเธอก็เป็นลมไป”

ฉินลี่เยี่ยก็โทษตัวเอง

“ฉันผิดเอง ไว้ถงถงฟื้น ฉันจะขอโทษเธอ”

“เหอะ!”ตู้โป๋เหวินไปยืนข้างถังจิง จูงมือเธอ “ฉันจะไปตรวจครรภ์เป็นเพื่อนถังจิง นายอยู่เฝ้าเถอะ”

คำพูดของตู้โป๋เหวินทำให้ถังจิงซาบซึ้งมาก ตอนนี้ตัวเองมีพื้นที่อยู่ในใจเขาบ้างแล้ว

……

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น? พี่สะใภ้เข้าโรงพยาบาล”ฉินลี่หยางอ้าปากกว้าง เปิดเผยเรื่องที่เฉียวอวี่ถงเข้าโรงพยาบาล

“ใช่”

“ฉันโกรธจะตายอยู่แล้ว ลี่เยี่ยทำอะไรเนี่ย?”นี่จะจัดงานแต่งอยู่แล้ว ให้พวกเขาพักผ่อนให้ร่างกายแข็งแรง ผลสุดท้ายไปอยู่โรงพยาบาลแล้ว “เธอดูแลเสี่ยวจิ่นให้ดี ฉันกับพ่อเธอจะไปดูที่โรงพยาบาล”

“เห้อ”

“คุณปู่คุณย่าโกรธแล้ว”ฉินลี่หยางวางสาย มองตากับเสี่ยวจิ่นอย่างไม่มีทางเลือก “คราวนี้พ่อเธอน่าจะโดนด่าแล้วล่ะ”

เสี่ยวจิ่นพยักหน้า

ไม่ตอบกลับ

พักใหญ่

“คุณลุง หนูหิวแล้ว”

เที่ยงแล้ว ข้าวเช้ายังไม่ได้กินเลย

เวลาฉินลี่หยางไม่อยู่ที่บ้านก็ล้วนอาศัยพวกเดลิเวอร์รี่ประทังชีวิตไป

“โอเค!”

เขาสั่งอาหารเก่งมากต่างจากฉินลี่เยี่ยโดยสิ้นชิง

……

คุณพ่อฉินคุณแม่ฉินมาถึงโรงพยาบาลด้วยความเกรี้ยวกราด

“มันเรื่องอะไรกันแน่!”คุณแม่ฉินพุ่งไปตรงหน้าฉินลี่เยี่ย นี่ไม่เหมือนกับการคุยกับลูกชายดูเหมือนมาเผชิญหน้ากับศัตรู!

“ผมผิดไปแล้ว!”ฉินลี่เยี่ยไม่อธิบาย ไม่แก้ตัว ท่าทางสำนึกผิดเป็นอย่างมาก

คุณแม่ฉินอึกอัก

“พวกเราถามว่าทำไม?”คุณพ่อฉินออกหน้า “ตอนนี้ที่เธอตอบไม่ใช่ประเด็นของคำถาม”

“เมื่อคืนบังเอิญไปเจอเฉาซวน ผมแสดงออกเกินไป ถงถงโกรธ เมื่อคืนมหาเธอไม่เจอทั้งคืน……”

คุณแม่ฉินยกมือขึ้น สุดท้ายคิดไปคิดมาได้แค่วางลงบนบ่าของฉินลี่เยี่ย “เธอรีบจัดการปัญหาของเธอให้เร็วที่สุด! พวกเราตระกูลฉินไม่ยอมรับผู้ชายใจโลเล”

เฉียวอวี่ถงไข้ขึ้นสูง หมอตรวจอย่างละเอียด แล้วให้น้ำเกลือ

“ร่างกายของคนไข้อ่อนแอ ต้องฟื้นฟูให้ดีหน่อย ไข้ลดก็ดีแล้วครับ” พยาบาลออกไปหลังจากพูดไม่กี่ประโยค

ตระกูลฉินเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย

“ฉินลี่เยี่ยนายไปหาที่คิดทบทวนสักหน่อยเถอะ ที่นี่ฉันดูแลได้ เธอคิดได้แล้วค่อยกลับมา!”

ฉินลี่เยี่ยไม่ชอบใจกับการจัดแจงเช่นนี้ “แม่ ผม……”

การต่อต้านไม่เป็นผล

“คุณป้าฉิน พี่ลี่เยี่ยล่ะคะ?”พวกถังจิงกลับมาอีกรอบก็มีเพียงคุณแม่ฉินอยู่ข้างๆเฉียวอวี่ถง

“ฉันให้เขาไปคิดทบทวนแล้ว!”คุณแม่ฉินโมโหขึ้นมาเมื่อพูดถึงฉินลี่เยี่ย แต่ก็ยิ้มเมื่อมองเห็นผู้ชายข้างๆถังจิง “นี่เป็นคู่หมั้นของเธอสินะ? ดูมีความสามารถ”

ถังจิงแนะนำทั้งสองให้รู้จักกัน และพูดถึงความสัมพันธ์ของตู้โป๋เหวินและเฉียวอวี่ถง

“ถงถงเป็นเด็กดี ฉันจะไม่ยอมให้ลี่เยี่ยทำเรื่องที่ผิดต่อเธอเด็ดขาด เธอวางใจเถอะนะ”

ผู้ใหญ่ออกปาก ไม่ว่าในใจจะเป็นอย่างไรก็ต้องตอบรับตามมารยาท

“ถังจิง เธอท้องเหรอ?”เพราะตอนนี้กระดาษที่ถังจิงถืออยู่ในมือมีตัวอักษรใหญ่ๆไม่กี่ตัวอยู่ “ยินดีกับพวกเธอจริงๆ!”

ในบรรดาเพื่อนที่โตมาด้วยกันกับฉินลี่เยี่ยมีแค่ฉินลี่เยี่ยที่มีลูก และยังเป็นการอุปการะมา ถังจิงถือว่าตั้งครรภ์เร็ว

ที่สุดในบรรดารุ่นเดียวกันแล้ว ย่อมต้องได้รับการให้ความสำคัญเป็นธรรมดา

ถังจิงยิ้มเจื่อนๆ

ตอนนี้คนที่รู้ว่าตัวเองตั้งท้องมีไม่มาก คิดไม่ถึงว่าจะถูกคุณแม่ฉินรู้เข้าแล้ว

“คุณป้าคะ เรื่องนี้หนูยังไม่ได้บอกคุณพ่อคุณแม่ คุณป้าช่วยเก็บเป็นความลับก่อนนะคะ”ถังจิงใช้น้ำเสียงเชิงปรึกษา

Bình Luận ()

0/255