พ่อฮะ หนูจับได้หม่ามี๊คนหนึ่ง

บทที่246 เมาแล้วพูดความจริง

บทที่246 เมาแล้วพูดความจริง

ตอนเย็นประมาณห้าโมงเฉียวอวี่ถงกับซือฉีแยกกัน เรียกรถไปบริษัทของฉินลี่เยี่ย ไม่ได้เข้าไปข้างในแต่นั่งรอที่ม้านั่งตรงลานกว้างข้างนอก

ก็แค่กลัวว่าตัวเองเข้าไปแล้วจะรบกวนฉินลี่เยี่ยที่ทำงานอยู่

รอมาครึ่งชั่วโมงแล้ว เลยเปิดเวยป๋อกับโมเม้นต์ดูไปเรื่อยๆ เวลาก็ผ่านไปไวมาก

ฉินลี่เยี่ยเลิกงานเตรียมไปรับเฉียวอวี่ถง โทรไปถึงรู้ว่าเฉียวอวี่ถงมารอเขาแล้ว

“มาแล้วทำไมไม่เข้าไปล่ะ?”ตอนนี้ด้านนอกเย็นนิดหน่อย โดยเฉพาะตอนเย็น ฉินลี่เยี่ยจับมือเฉียวอวี่ถง “มือเย็นขนาดนี้เชียว”

“ไม่ได้มานานแล้ว”หน้าขาวๆแดงขึ้นมาเพราะความอาย

เฉียวอวี่ถงเลี้ยง

หวินอี้ให้ทุกคนเลิกงานไวโดยเฉพาะแล้วก็ไปที่ร้านอาหารเลย

“เจ้าภาพมาแล้ว!”

เฉียวอวี่ถงเข้าไปก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น ความอบอุ่นที่ไม่ได้เจอมานานแล้ว

“ขอบคุณนะทุกคน!”

“ประธานฉินก็มา!ยินดีค่ะ ยินดี!”

“ทุกคนไม่ต้องเกรงใจ รีบนั่งเถอะ”เพื่อศักดิ์ศรีของพวกเขา ฉินลี่เยี่ย ไม่ต้องพูดก็รู้ “สั่งอาหารยัง?”

หวินอี้เยาะเย้ย“แน่นอนว่าต้องรอเจ้าภาพมาถึงก่อนถึงจะสั่งได้สิ”

เฉียวอวี่ถงที่ไม่ใช่คนที่เข้ากับคนง่ายอยู่แล้ว ดังนั้นปกติเลยรู้จักคนไม่เยอะเท่าไหร่

ตอนนี้คนที่คุยอย่างสนุกมีแค่โม่หวนกับซือฉี เพราะอายุของพวกเขาใกล้เคียงกัน

และยังมี Lilyที่ดีกับเขาเช่นกัน ตอนแรกเป็นความเข้าใจผิดเล็กๆน้อยๆ พอแก้ไขความเข้าใจผิดได้ก็คบกันอย่างมีความสุข

“ถงถง ตอนนี้ชื่อเสียงเธอนี่ไม่เบาเชียว ผู้ที่กลับมาจากงานแข่งขันระดับชาติเชียว ต่อไปเรามีปัญหาต้องพึ่งเธอแล้วแหละ”ดูๆแล้วมองปัญหาไม่ออก

แต่ปัญหาคือรับความคิดไม่ได้

“โธ่ ฉันไม่ขนาดนั้น ยังมีโม่หวนอยู่ หวินอี้ก็อยู่ อีกอย่างนะพวกเธอทุกคนต่างก็มีประสบการณ์มากกว่าฉัน ฉันไปถึงก็ต้องรบกวนพวกเธอด้วยแหละ”

เฉียวอวี่ถงตอบกลับได้ดี

“ฮ่าฮ่าฮ่า ก็ถูก โม่หวนได้เหรียญเงินเชียว เกือบจะลืมไปแล้วนะเนี่ย”

พูดไม่ออกทีเดียว ลืมได้ด้วยเหรอ?

การแข่งขันประกวดครั้งใหญ่ของนักออกแบบคือรางวัลระดับนานาชาติ ในตอนนี้โม่หวนเป็นบุคคลที่ได้รับการฝึกเป็นพิเศษของบริษัทออกแบบกอล์ฟเทค ผลงานของเขาต้องพิเศษในระดับนึงอยู่แล้ว

แน่นอนว่าต้องมีคนไม่พอใจ แอบรู้สึกอยู่ลับๆแต่ก็ไม่สามารถวิจารณ์ได้

ฉินลี่เยี่ยนั่งลง ต่างคนต่างอึดอัด

“โอ้ย!”ตอนนั้นเอง อาหารก็หกลงที่เสื้อของซือฉี

“ไม่เป็นไรใช่ไหม?ฉันไปช่วยเธอล้างที่ห้องน้ำไหม?”เฉียวอวี่ถงนั่งข้างหล่อน ลุกขึ้นสะดวก

“ขอโทษด้วยค่ะ เชิญคุยกันก่อนเลย”

พอออกมาซือฉีก็เกือบจะย่ำเท้า “ถงถง พวกเขายังเล่นงานเธออยู่!น่าโมโหจริงๆ!”อารมณ์ของซือฉีพลุ่งพล่านมาก แต่แยกแยะสถานการณ์ออกว่าที่ไหนโจมตีได้ ที่ไหนไม่ควรทำ ตัวเองรู้ดี

เฉียวอวี่ถงปลอบ“ไม่เป็นไร พวกเขาก็แค่พูดไปเรื่อย เสียดายเสื้อผ้าเธอน่ะสิ”

“เสื้อผ้าไม่ดีอยู่แล้วเราเป็นนนักออกแบบไม่ขาดเสื้อผ้าหรอก”ซือฉีเอาทิชชู่เปียกมาเช็ดไปก็ตอบไปอย่างขำๆ “คนพวกนั้นขี้อิจฉาริษยา หึงหวง เธอแต่งงานได้ดี มีฝีมือออกแบบ ขยันด้วย ฉันยังอิจฉา”

เฉียวอวี่ถงไม่คิดว่าตัวเองเก่งอะไร……

“เอ๋?ฉันว่าสามีเธอไม่เหมือนเดิมนะ”ซือฉีจริงจัง

เฉียวอวี่ถงอึดอัดขึ้นมา“พูดว่า อะไร?”

“หล่อกว่าเดิม มีเสน่ห์มากขึ้น!”รู้สึกว่าพอใกล้ชิดกับฉินลี่เยี่ยมากขึ้นก็เกิดความรู้สึกแบบนี้

เฉียวอวี่ถงรู้สึกอยากจะตีหล่อน

“ดีหรือยัง?”

ตอนกลับมาทุกคนต่างถือแก้วเหล้ากันแล้ว

“อือ”

“ถงถง เธอก็ควรดื่มบ้างนะ ทุกคนต่างมาเพื่อต้อนรับเธอ”ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มชง

ฉินลี่เยี่ยไม่ช่วยหล่อน

ควรดื่มสักนิด

ดื่มไปแก้วนึงเฉียวอวี่ถงก็หน้าแดงแล้ว แต่ว่าสมองยังพยายามมีสติอยู่

มีแก้วเหล้าเข้ามาไม่ขาดสาย

“จัดการให้ทุกคนกลับไปเถอะ

ฉินลี่เยี่ยคือเจ้าของบริษัทออกแบบกอล์ฟเทค

ซือฉีกับโม่หวนก็ไม่เคยพูด ตอนนี้เลยยังเป็นความลับ

เฉียวอวี่ถงที่อยู่บนรถถือว่าซื่อมาก

“ลี่เยี่ย

“แต่ว่าฉันก็ช่วยไม่ได้ ถ้าคุณสามารถหาผู้หญิงแข็งแกร่งได้ก็ดี ไปช่วยคุณที่บริษัทได้”

“หึ!บริษัทคุณวิกฤตก็จะหย่ากับฉัน คุณคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ต้องการเงินคุณหรือไง?”

“หวังว่าคุณจะเป็นแค่คนทำความสะอาดธรรมดาจริงๆ

คำพูดของเฉียวอวี่ถง ฉินลี่เยี่ยจำไว้ในใจอย่างจริงจัง

ที่แท้ความคิดของหล่อน เขาไม่เคยรับรู้มาก่อน

“แต่ว่าอะไร?”

ฉินลี่เยี่ยมีความรู้สึกผิดต่อเฉียวอวี่ถง แต่ว่านี่เป็นครั้งแรกที่เฉียวอวี่ถงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน

อยู่ในอ้อมกอดชายหนุ่มแน่นๆ เอาหัวหล่อนเอนที่ไหล่ตัวเอง

ฉินลี่เยี่ยทำใจให้สงบ จะรังแกหล่อนไมได้

เพราะว่าเฉียวอวี่ถงมีเรื่องที่เก็บไว้ในใจเยอะมาก ก็เลยเปลี่ยนไปหน่อย

ทุกเรื่องจะนึกถึงความรู้สึกหลายๆด้านถึงจะตัดสินใจ

คืนนั้น

เช้าตรู่

เฉียวอวี่ถงลืมตา

พระอาทิตย์แยงเข้าตา

เพราะว่าเฉียวอวี่ถงตกตะลึง บนหน้าผากมีเหงื่อออกมา

น่าจะได้ยินเสียงเคลื่อนไหวที่ห้องนอน

เมื่อก่อนเฉียวอวี่ถงตื่นเช้าได้

“วันนี้อยู่บ้านกับคุณ”

“ฉันไม่เป็นไร คุณรีบไปบริษัทเถอะ

“ไม่ต้องรีบ วันนี้ผมไม่มีอะไร”ฉินลี่เยี่ยจับไหล่เฉียวอวี่ถงไว้ “เก็บของแล้วออกไปกินข้าวเถอะ”

Bình Luận ()

0/255