บทที่248 หนีไม่ได้

“เรามาดูพระอาทิตย์ตกกันเหรอ?”ปฏิกิริยาของเฉียวอวี่ถงไวมาก

“ใช่”ฉินลี่เยี่ยหมุนตัวประชันหน้ากับ“เป็นไงบ้าง?”

สายตาของเฉียวอวี่ถงแสดงออกทุกอย่างแล้ว

“งั้นก็รีบไปเถอะ”เหมือนเฉียวอวี่ถงจะกระฉับกระเฉงขึ้นมาหน่อย เดินไปตรงหน้าฉินลี่เยี่ย

หล่อนไม่ได้จะให้ฉินลี่เยี่ยแบกหล่อน ตั้งห้าสิบโลแหนะ ฉินลี่เยี่ยเหนื่อยตายหล่อนจะสงสารได้ ……

มีเป้าหมาย เวลาที่ไปถึงยอดเขาก็สั้นลงมาก

“รู้สึกเหมือนสัมผัสพระอาทิตย์ได้เลย!”เฉียวอวี่ถงตื่นเต้นมาก

สำหรับหล่อนที่ไม่ค่อยได้ทำกิจกรรมนอกสถานที่ก็เห็นทิวทัศน์สวยๆได้น้อยมาก

พวกเขาหาก้อนหินแล้วนั่งลงไป

“คิดไม่ถึงว่าคุณจะมีอารมณ์ขนาดนี้?”รู้จักกันนานแล้ว แต่การรู้จักฉินลี่เยี่ยกลับมีมาใหม่เรื่อยๆตลอด เฉียวอวี่ถงคิดไม่ถึงจริงๆว่าผู้ชายตัวใหญ่แบบเขาจะมีมุมที่เป็นคนมีอารมณ์สบายๆแบบนี้ อีกอย่างเขายังเป็นประธานและยังต้องเลี้ยงลูกอีก

ฉินลี่เยี่ยยิ้มเบาๆ“มาครั้งแรก”

“จริงป่ะเนี่ย?”เฉียวอวี่ถงถึงจะเชื่อ“เมื่อก่อนต้องมากับสาวคนไหนแน่ๆ พูดมาเถอะ ใช้ทริคนี้มากี่ครั้งแล้ว?ได้ผลมากใช่ไหม?”

เรื่องนี้หล่อนคาดหวังฉินลี่เยี่ย

ใช้ที่แบบนี้จีบสาวไม่เคย แต่ว่าต่างเป็นเรื่องที่หวินอี้ทำ เขาไม่เคยทำ

รู้สถานที่นี้ก็เพราะหวินอี้แนะนำด้วย

“แต่ว่าพอพระอาทิตย์ตกที่เขาก็จะมืด”

“คุณกลัว?”

“แน่นอนว่าไม่……”เฉียวอวี่ถงกลับไม่อยากโดนฉินลี่เยี่ยจับได้“ฉันแค่พูดเฉยๆ”

ฉินลี่เยี่ยเตรียมมา

กระเป๋าเป้ที่แพ็คมาเตรียม ไฟฉายและก็อาหารหน่อยๆโดยเฉพาะ

“เอ๋?พวกนี้คุณเตรียมมาเมื่อไหร่เนี่ย ทำไมฉันไม่รู้ล่ะ?”เฉียวอวี่ถงตะลึง“อธิบายมาเลย!”

“ก็ตอนที่คุณไม่ทันสังเกต”ฉินลี่เยี่ยดูภูมิใจ“รู้สึกว่าสามีคุณเก่งวิเศษไหม?”

แน่นอนว่าของที่เขาเตรียมมาล้วนแล้วแต่ต้องใช้

“คุณจะกินขนมเลยเหรอ!”

“มีปัญหาไหม?”

“นี่มันเป็นขนมไม่มีประโยชน์!”เมื่อก่อนฉินลี่เยี่ยพูดแบบนี้ตลอด ทุกครั้งเสี่ยวจิ่นกับเฉียวอวี่ถงโดยห้าม“คุณไม่ได้บอกว่าไม่ดีเหรอ?”

ตอนที่ฉินลี่เยี่ยอยู่กองทัพ ชีวิตที่แข็งแรงเป็นการเพ้อฝัน ตอนนั้นต่างก็ทำเพื่อรักษาชีวิต กินข้าวให้อิ่ม มีชีวิตต่อไป

สายตานั้น เฉียวอวี่ถงก็เงียบลง “ฮ่าฮ่า คุณกินเถอะ กินเยอะๆ”

มีแค่เวลาที่ผ่อนคลายของทั้งสองคน

……

พวกเขากลับไปในเมืองก็สองทุ่มกว่าแล้ว

“กินอะไร?”

“แถวนี้มีอะไรก็กิน!”หิวสุดๆ“แต่ว่าฉันก็อยากกินข้าว”

ฉินลี่เยี่ยจอดรถที่หน้าร้านอาหารจีน

“หึ!”เฉียวอวี่ถงเดินก้าวเท้าใหญ่เข้าไป

เงินของเขาก็คือเงินของหล่อน

“ลุงหยวน”เฉียวอวี่ถงหยุดเท้าลง มาเจอคนรู้จักได้

คุณพ่อหยวน เฉียวอวี่ถงเคยเจอแค่ครั้งเดียว ตอนที่ฉลองงานวันเกิดตัวเอง

บังเอิญจริงๆ

“ค่ะ”

โอเค พูดก็พูดนะ คนหนุ่มสาวมีเรื่องอะไรบ้างที่ผ่านไปไม่ได้”คุณพ่อหยวนพยักหน้าอย่างพอใจ

ในใจของคุณพ่อหยวนไม่ค่อยสมดุลเท่าไหร่ กลับไปต้องเร่งหยวนโป๋ให้หาแฟนได้แล้ว

การพบกันของพวกเขาวันนี้ไม่กระทบความสัมพันธ์ของคนสองคน

กลับไปโดนว่าแน่

หลายเรื่องล้วนแต่เป็นโรคติดต่อ ถ้าเมื่อก่อนตอนที่พวกเขาเพื่อนรักโสดกัน คุณพ่อหยวนคงไม่ว่าอะไรเรื่องนี้

หยวนโป๋คิดมาตลอดว่าตัวเองได้เจอพ่อแม่ที่ยังไม่ตรัสรู้ทางโลกซะที

“ไม่มี”ตอนนี้ที่เฉียวอวี่ถงทำได้ก็คือรอไปทำงานสัปดาห์หน้า

“พรุ่งนี้นัดพ่อตากินข้าวไหม?เรายังไม่เจอกันอย่างเป็นทางการเลย”ควรจะจัดการ

ช่วงนี้ไม่ใช่ว่าเจิ้งอี้ไม่ได้ติดต่อหล่อน

“ภรรยา พ่อแม่ผมไม่เคยเจอพ่อคุณ งั้นเราให้ผู้ใหญ่มาเจอกันดีกว่า

ตอนแรกฉินลี่เยี่ยไม่มีพ่อตา ตอนนี้มีสองคนแล้ว

ฉินลี่เยี่ยจะมองความวิตกกังวลของเฉียวอวี่ถงไม่ออกได้ไง“ภรรยา อย่างกังวลเลย

ตอนนี้เฉียวอวี่ถงอยู่ข้างๆเขา เขาต้องการแค่คุยกับผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่ควรจะเห็นการเปิดเผยความสัมพันธ์ของเขากับเฉาซวนจริงๆ ไม่ทำให้เขาลำบาก

ให้โล่ฉางหลี่ออกมานั่งฟัง

จิ่งห้านหมิงกับเฉียวหย่วนมีเฉียวอวี่ถงไปเชิญ

ตระกูลฉินกับโล่ฉางหลี่ได้ฉินลี่เยี่ยจัดการ

เสี่ยวจิ่นตะลึง“ผมจะได้เจอป่าปี๊กับหม่ามี๊ไหม?”

ช่วงนี้เฉียวอวี่ถงกับฉินลี่เยี่ยยุ่งอยู่กับการกระชับความสัมพันธ์

เสี่ยวจิ่นก็เข้าใจ เพราะว่าพวกผู้ใหญ่อธิบายว่าตอนนี้ป่าปี๊ หม่ามี๊กำลังพัฒนาความรู้สึกเพื่อเตรียมพร้อมมีน้องสาว

เขาในฐานะพี่ชายก็ต้องมีอะไรมารับขวัญน้องที่จะเกิดมา

ไม่รบกวนพวกเขาก็เพราะเขาจะได้แสดงออกมาได้ดีที่สุด

“หม่ามี๊!”เสี่ยวิจ่นเห็นเฉียวอวี่ถงก็รีบพุ่งเข้าไป“หม่ามี๊ คิดถึงผมไหม?”

บางครั้งเฉียวอวี่ถงรู้สึกว่าพวกเขาไม่ใช่พ่อแม่ที่มีความรับผิดชอบ

“เย้!”เสี่ยวจิ่นแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้โดนทิ้งก็ดีใจมาก

ฉินลี่เยี่ยกลับโดนเมินเอง

แอบถอนหายใจ ทำไมนะ?

“ตาครับ เดี๋ยวจะได้เจอพ่อตาผมแล้วท่านช่วยพูดให้ผมดีๆด้วย……”จิ่งห้านหมิงน่าจะเป็นคนที่ไม่ควรเล่นด้วย

เฉียวหย่วนพวกเขาติดต่อกันบ่อย

“เรื่องของตัวเองแกก็จัดการเองสิ!โตขนาดนี้แล้ว

“ตาครับ……”ฉินลี่เยี่ยออดอ้อนไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ทุกคนนิ่งไป

Bình Luận ()

0/255