พ่อฮะ หนูจับได้หม่ามี๊คนหนึ่ง

บทที่249 ขอให้คุณมีความสุข

บทที่249 ขอให้คุณมีความสุข

อายุมากแล้วหลายครั้งก็น่าเบื่อ มีเด็กมาอยู่ข้างๆชีวิตก็ร่าเริงขึ้นมาเยอะ

เสี่ยวจิ่นเป็นเด็ก แต่ว่าเรื่องของตัวเองสามารถทำด้วยตัวเองได้

ทุกคนต่างมองเสี่ยวจิ่น รอเขาตอบ

“ช่างเถอะครับ ตอนนี้ผมยังอยากอยู่กับคุณปู่”

เสี่ยวจิ่นขายดีมาก

ผู้ใหญ่เยอะไป อยู่ด้วยไม่ได้

“ถงถง คุณกับลี่เยี่ยมั่นคงแล้ว คิดเรื่องจะมีลูกยัง?”คนที่พูดคือเฉียวหย่วน

ในใจฉินลี่เยี่ยดีใจมาก

ถือว่าเฉียวหย่วนช่วยเขาขนาดใหญ่ เขามีแพลนแบบนี้จริงๆ กลับไม่รู้ว่าจะพูดยังไง

ตอนนี้ดีแล้ว มีคนช่วยพูดแล้ว

เฉียวอวี่ถงหน้าแดง

ปัญหานี้คือหล่อนกับฉินลี่เยี่ยไม่เคยพูดถึง

“ใช่ เสี่ยวจิ่นอยากมีน้องสาวนานแล้ว”

“ครับ ผมอยากมีน้องสาว”

หลายคนส่วนมากจะคิดเห็นกันแบบนี้ แต่ว่าก็มีฝ่ายที่คัดค้าน

ความเห็นของจิ่งห้านหมิงใช่ไหม ตอนนี้ไม่ต้องมีลูก

“เรื่องคลอดลูกยังไม่ต้องรีบร้อน พวกเขาไม่ใช่เด็กๆกันแล้ว ควรดิ้นรนก่อน

ถงถงมีความสามารถด้านการออกแบบเสื้อผ้า ไม่ได้ไปมิลานเพื่อพัฒนาน่าเสียใจอยู่แล้ว เพราะว่าเรื่องคลอดลูก และยอมทิ้งตัวตนของตัวเองมีผลประโยชน์มากกว่า”

คำพูดของเขาไม่ได้ไร้เหตุผล

เฉียวอวี่ถงควรจะมีงานของตัวเอง ถึงจะสามารถรักษาความสัมพันธ์ที่สมดุลที่กับฉินลี่เยี่ยได้

ไม่งั้นการจูงใจของข้างๆผู้ชายแบบฉินลี่เยี่ยคงไม่น้อย

“ให้พวกเขาตัดสินใจเองเถอะ เราแค่เสนอความเห็น”โล่ฉางหลี่พูดออกไปก็ได้ผลมาก

ก่อนมาจิ่งห้านหมิงกับปี่เต๋อพานปรึกษากันดีแล้ว

ตอนนีถึงเวลาของปี่เต๋อพานแล้ว

“ถงถง ช่วงนี้ฉันวางแผนจะเอายี่ห้อพัฒนาไปเมืองจิ่นเฉิง มีการต่อรองกันแล้ว สนใจไปด้วยกันไหม?”

ฉินลี่เยี่ยรู้สึกตื่นเต้นกับการมองการณ์ไกลของตัวเองมาก ไม่ให้ปี่เต๋อพานแย่งไปต่อหน้าตัวเองได้

“เมื่อวานฉันเพิ่งตัดสินใจกลับไปทำงานที่บริษัทออกแบบกอล์ฟเทค”เฉียวอวี่ถงไม่เปลี่ยนความคิดของตัวเอง

ปี่เต๋อพานไม่มีความสุข “มากับฉันสิ ฉันช่วยเธอทำยี่ห้อตัวเองได้ เรื่องอะไรก็ช่วยได้ ”

ฉินลี่เยี่ยต้องเอาคืนแล้ว

“พี่เขย อิทธิพลของบริษัทออกแบบกอล์ฟเทคไม่น้อยเลย อีกอย่างยังเป็นที่ทำงานของพวกเราเองด้วย ถงถงอยากทำอะไรสามารถให้ความร่วมมือได้หมด

ถ้าหล่อนไม่ชอบใช้รัศมีของบริษัทออกแบบกอล์ฟเทค ผมก็สามารถช่วยเขาเริ่มใหม่อีกครั้งได้”

“ไม่ต้องพูดกันแล้ว

เธอจะไม่คิดพื่อตัวเองไม่ได้นะ ความสามารถของเธอเราต่างเห็นกันแล้ว……”ปี่เต๋อพานพูดจากมุมมองตัวเอง หวังว่าเฉียวอวี่ถงจะยืนหยัดความฝันเรื่องการออกแบบต่อไป

เฉียวอวี่ถงไม่พูด

ครั้งนี้ที่เจอไม่มีความสุข

กินข้าวเสร็จทุกคนก็แยกกัน

เฉียวอวี่ถงอยากให้เสี่ยวจิ่นอยู่ต่อ

เฉียวอวี่ถงกับฉินลี่เยี่ยมองหน้ากันแล้วยิ้ม

ความวุ่นวายของเขาคือสงจื่อหยูน กระทบรุนแรงกับชีวิตเขา

“หึ!ฉันจะบอกคุณให้

ปี่เต๋อพานอึ้ง

“เอ่อ ขอให้คุณมีความสุข!”ปี่เต๋อพานมองตะโกนตามหลังสงจื่อหยูนไป“คุณเพอร์เฟคมาก”

จบลงแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องภาวนาขอพรให้ตัวเองอีกแล้ว

สงจื่อหยูนหันไปพูด!“เสแสร้ง!”

ก้อนหินก้อนใหญ่ในใจปี่เต๋อพานได้ออกไปแล้ว แต่กลับโหวงเหวง อาจจะเป็นเพราะว่าส่วนหนึ่งในชีวิตจู่ๆก็หายไป

ในตอนนี้คนในผับยังน้อยมากและก็เงียบ

ชีวิตยังต้องดำเนินต่อนะ ผู้หญิงยังมีอยู่ ลูกก็ด้วย”ปี่เต๋อพานเป็นคนที่แค่ในใจมีหลักธรรม

“ฉันกับนายต่างกัน!”

“นายไม่เข้าใจว่าความรักคืออะไรเลย!”ตู้โป๋เหวินรักเดียวใจเดียว แต่เขาเป็นความรักชั่วคราว“เห้อ……”

ปี่เต๋อพานทำตัวไม่ถูก“ฉันเข้าใจอยู่แล้ว ฉันมีความรับผิดชอบ นายเข้าใจไหม?”

ระหว่างพวกเขาเองเข้าใจกันดีมาก “นายก็ด้วยอยากช่วยเอาคืนหย้าเฉยๆ ตอนนี้กลับเอาตัวเองเข้าไปด้วย จะลำบากทำไม?”เรื่องนี้พูดถึงแล้วก็น่าขำจริงๆ

แปลกจริงๆ เรียกว่ากรรมตามสนองใช่ไหม?เรื่องของหย้าฉันต้องรับผิดชอบมากที่สุดไม่ใช่เหรอ?”กินเหล้าซะหน่อย

“ตอนดึกเดี๋ยวเพื่อนพาไปหาเรื่องสนุกๆทำเอง”

“ไปเองสิ ฉันไม่สนใจ

“แกคิดอะไรของแก?ร่าเริงหน่อยไม่ได้หรือไง?”ปี่เต๋อพานในฐานะเพื่อนรักมีบางอย่างต้องพูดออกมา “ถงถงแสดงออกว่ายังลืมฉินลี่เยี่ยไม่ได้ แกจะหมกหมุ่นไปก็ไม่มีประโยชน์ ถึงตอนนั้นกระทบต่อความรู้สึกพ่อเลี้ยงจะไม่คุ้มเสีย”

จิ่งห้านหมิงมีบุญคุณต่อพวกเขา เลี้ยงดูด้วยความรัก

เมื่อก่อนไม่รู้ก็ช่างมัน ตอนนี้รู้แล้วก็รีบคิดหาทางตัดไปซะ

“……”เจิ้งอี้เงียบอยู่นาน

ได้เจอคนที่ทำให้ใจเต้นได้ ไม่ง่ายเลย

เมื่อก่อนเคยพลาดไปแล้ว ดังนั้นตอนนี้จะไม่ยอมปล่อย

“แกนี่!”ปี่เต๋อพานไม่เคยจริงจังกับความรู้สึกและก็หลบหนีปัญหาของเจิ้งอี้ที่พบเจอ

“แปลกจัง

Bình Luận ()

0/255