พ่อฮะ หนูจับได้หม่ามี๊คนหนึ่ง

บทที่250 ได้รับการยอมรับ

บทที่250 ได้รับการยอมรับ

พนักงานสาวอีกคนพูดว่า “เธอก็หยุดได้แล้ว ประธานเขามีหน้ามีตานะ”

“ก็แค่พูดไม่ได้เหรอไง?ไม่ง่ายเลยที่จะไม่อยู่ ได้ชื่นชมบรรยากาศดีๆแบบนี้”

เฉียวอวี่ถงเข้าใจ พนักงานหลายคนของฉินลี่เยี่ยต่างปั้นหน้าใส่เขา……

“เห้อ ก็ถูก หล่อนกับประธานยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็แค่จองหองมาก ถ้าไม่รู้ก็จะนึกว่าหล่อนคือภรรยาของประธาน”

“ไม่ใช่ ตอนที่เพิ่งมาก็คิดว่าไม่เลว คิดไม่ถึงว่าจะยโสมากขึ้นเรื่อยๆ”

เฉียวอวี่ถงเข้าใจท่าทีของเฉาซวนตอนอยู่บริษัทแล้ว

แต่ว่าผู้หญิงมีเรื่องมากมาย นินทาบ้างเป็นเรื่องปกติ อิจฉาริษยารายวัน

หล่อนมีลางสังหรณ์ แป๊บนึงตัวเองก็จะถูกพูดถึง

ควรจะเข้าใจตั้งนานแล้วว่าเป็นภรรยาของฉินลี่เยี่ยนี่ไม่ใช่ง่ายๆ

การพูดคุยของพวกเขายังดำเนินต่อไป “เห้อ ประธานน่าจะอยู่กับภรรยาแหละ”สายตาของพนักงานหญิงหม่นลง

สายตาของเฉียวอวี่ถงมองไปที่ใบหน้าฉินลี่เยี่ย

ใบหน้านี้ไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงปัญหาที่มีอยู่ เพราะว่าใบหน้านี้เพียงพอที่จะเปลี่ยนเป็นขนมปัง ถ้าขายฉินลี่เยี่ยไป บั้นปลายชีวิตของหล่อนกับเสี่ยวจิ่นไม่ต้องกังวลแล้ว หล่อนลองพิจารณาดูไหม?

ฉินลี่เยี่ยที่รู้สึกผิดปกติ ใช้สายตาตอบไปว่า“ไม่ให้เปลี่ยนความตั้งใจ”

การสื่อสารทางสายตาไม่มีอุปสรรค สามารถมองเห็นความสงบนิ่ง

“เห้อ……”

“ไม่ต้องกังวล ฉันเคยได้ยินคุณกู้พูดว่าคุณหญิงของประธานกับประธานตอนที่รู้จักก็คิดว่าประธานทำงานเป็นคนทำความสะอาดล่ะ”

เฉียวอวี่ถงคิดไม่ถึงว่าเรื่องน่าอายของตัวเองเมื่อก่อนยังถูกพูดถึงได้ ตอนนั้นตัวเองเหมือนจะมั่นใจมาก

เห็นฉินลี่เยี่ยอยู่คนเดียวพาลูกมาด้วยแต่ไม่ดูแล ก็นึกว่าเป็นคนไม่ค่อยมีเงิน ใครจะไปรู้ว่าเสี่ยวจิ่นฉลาดมาก ส่วนฉินลี่เยี่ยก็ติดดิน ส่วนตัวเองก็โง่มาก

“ท่านประธานยังพาลูกมา ที่จริงถ้าเป็นพวกเราที่เจอแบบนี้ก็คงไม่แต่งด้วยหรอก”คนที่พูดอายุมากแล้ว หลายเรื่องดูออก และก็รู้ว่าน่าจะพิจารณาจากตัวเอง วิเคราะห์ปัญหา “ฉันได้ยินว่าคุณหญิงของท่านประธานเข้าร่วมการแข่งขัน และก็ได้คะแนนดีมาก”

“คนโง่ก็ซื่อจริงๆ”

ใครว่าเฉียวอวี่ถงไม่สนใจ หล่อนสนใจก็คือคำนี้ หล่อนโง่หรือเปล่า?

“แฮ่มแฮ่มแฮ่ม……”เพื่อเลี่ยงความวุ่นวายต่อจากนี้ ก็ให้ทุกคนหยุดก่อนดีกว่า

“สวัสดีค่ะประธาน!”

“สวัสดีค่ะคุณหญิง!”

ไม่รู้ก็คงคิดว่าเคยผ่านการอบรมมา ท่าทางเรียบร้อยกันมาก

“ทุกคนอารมณ์ดีใช่ไหม”ใบหน้าฉินลี่เยี่ยราบเรียบ ทุกคนหวาดกลัวกันมาก เพิ่งจะคุยเรื่องส่วนตัวของบอสไป งานจะยังมีอยู่ไหมคงต้องดูอารมณ์เขาแล้วล่ะ “คุณหญิงจะเลี้ยงชาทุกคน เสี่ยวเวินช่วยจัดการให้หน่อยนะ?”

ชัดเจนมาก ฉินลี่เยี่ยพูดออกมา ความเครียดในสมองของทุกคนผ่อนคลายลง ไม่ถูกด่าต่างเป็นผลลัพธ์ที่ดี ตอนนี้ยังสามารถไปกินชาได้อีก?

เฉียวอวี่ถงถูกฉินลี่เยี่ยดันไปที่พวกเขาวิจารณ์กันสนุกปากเมื่อกี้

หญิงสาวคนนึงเข้ามา “คุณหญิง นี่คือเมนูขนมหวานของร้านค่ะ ดูสิคะ”

ถูกเรียกแบบไม่ค่อยอึดอัด เลยรู้สึกอายุห่างกันมาก

“เรียกชื่อฉันก็พอแล้ว”

พวกเฉียวอวี่ถงนั่งที่โซนชา

ภารกิจของฉินลี่เยี่ยสำเร็จแล้ว

ความสามารถในการสื่อสารของเฉียวอวี่ถงและความสัมพันธ์ ทุกคนต่างเข้าใจหล่อนดี ความสัมพันธ์ก็ใกล้ชิดขึ้น……

เฉียวอวี่ถงกับสาวน้อยที่เป็นเลขาเลือกชาด้วยกัน

“หน่วนหน่วน

“ฉันชอบเครปเค้กชาเขียวร้านเขาที่สุดค่ะ”เลขาคือคนหน้ากลมๆเล็กๆนั่น รูปร่างอวบๆน่ารัก ดูเหมือนว่าจะต้านทานของหวานไม่ไหว ……

“งั้นก็เอาเยอะหน่อยละกัน”เฉียวอวี่ถงเพิ่มจำนวนหลังชื่อลงไป สำนักงานอธิการมีสิบกว่าคน จะต้องรับประกันว่าทุกคนจะได้กินขนมหวานที่ตัวเองชอบ“คนอื่นล่ะ?เธอเคยสังเหตุไหม?”เฉียวอวี่ถงถามเสียงต่ำ

เวินหน่วนหน่วนพูดไปต่างเป็นขนมที่ทุกคนปกติชอบ

สุดท้ายเฉียวอวี่ถงก็ต้องการเค้กก้อนใหญ่ก้อนนึงด้วยให้ทุกคนกินด้วยกัน เพื่อเป็นรางวัลที่ช่วงนี้ทุกคนทำงานหนัก

ปลายสายกลับพูดว่าเพราะพนักงานร้านเกิดเรื่องกะทันหันทำงาน

“ฉันไปกับเธอเอง”ของไม่น้อยเลย

เวินหน่วนหน่วนไม่มีปฏิกิริยากลับมา

ทำไม่ไหวก็แค่ยืมรถเข็นเล็กๆของร้านมาก็ได้ ยังไงก็มีลิฟท์ หล่อนก็เคยชินเรื่องพวกนี้แล้วด้วย

“ฉันก็ไม่เป็นไรเหมือนกัน

เฉียวอวี่ถงแย่งของที่ต้องลงไปรับมา ทำให้ทุกคนต่างประทับใจมาก

ประตูห้องฉินลี่เยี่ยล็อคแน่นมาก

เห็นเฉียวอวี่ถงกับเวินหน่วนหน่วนออกไปก็บ่นส่งเสียงเล็กๆน้อยๆขึ้นมา

“ว้าว คิดไม่ถึงจริงๆ

“ช่างเถอะ ช่างเถอะ

“สรุปคุณหญิงประธานช่างดีจริงๆ”

การพูดคุยของทุกคนคือการคาดหวังของฉินลี่เยี่ย พนักงานของตัวเองก็ไม่เลว

เฉียวอวี่ถงกับเวินหน่วนหน่วนลงไป

เดินไปคุยไป

ผู้หญิงนี่ คุยไม่กี่คำก็สามารถเป็นเพื่อนกันได้แล้ว“พี่ถงถง

ความแปลกใจของเฉียวอวี่ถงถูกดึงดูด

ในเมื่อไม่สามารถได้คำตอบ งั้นก็เลยเดา “หรือว่าคิดว่าฉันน่าจะหยิ่งๆเข้าถึงยากหน่อย

“ฮ่าฮ่าฮ่า……”การหัวเราะของเวินหน่วนหน่วนบอกทุกอย่าง

“ปกติมาก

“ฮ่าฮ่า

เฉียวอวี่ถงถูกชมจนหน้าแดง“สายตาเขาดี

อีกอย่างตอนบ่าย เฉียวอวี่ถงอยู่บริษัทก็ไม่รู้สึกเบื่อ

ทุกคนกินไปคุยไป เวลาผ่านไปไวมาก

ฉินลี่เยี่ยจัดการเอกสารที่ห้องทำงาน เฉียวอวี่ถงก็เอาเค้กแบล็คฟอร์เรสชิ้นเล็กๆกับลาเต้แก้วนึงให้เขาและก็ไม่รบกวนเขาอีก ……

“ถงถง

“ใช่

มาบริษัทฉินลี่เยี่ยก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่หล่อนคิด

นี่มันดีมาก ได้รู้จักคนกลุ่มนึงมากขึ้น พูดคุยกับพวกเขา

คุยถึงเรื่องที่ค่อนข้างมีความสุข ทุกคนก็กลายเป็นปากไม่มีหูรูด

“ผู้หญิงคนนั้นแย่มากจริงๆ

เฉียวอวี่ถงไม่ตอบ หล่อนไม่สนใจเรื่องเกี่ยวกับเฉาซวนทั้งนั้น

Bình Luận ()

0/255