พ่อฮะ หนูจับได้หม่ามี๊คนหนึ่ง

บทที่254ผู้หญิงร้ายๆนั้นเลี้ยงยาก

บทที่254ผู้หญิงร้ายๆนั้นเลี้ยงยาก

สงจื่อหยูนจามตลอดทางที่กลับบ้าน น่าจะเป็นเพราะที่Kevinนินทา เธอยังไม่รู้ว่าหลังจากที่ตัวเองออกไปแล้วจะเกิดเรื่องเยอะขนาดนี้ จนวันจันทร์ ซือหยู่เห็นKevinที่ทำงาน

“นายเป็นอะไร?” หน้าเขาหายบวมแล้ว แต่ยังช้ำๆอยู่

“Kevin นายกับจื่อหยู่เป็นไงบ้าง”

พอKevinได้ยินชื่อของสงจื่หยู่ ก็ทำสีหน้าท่าทีไม่พอใจออกมา จะพูดแต่ก็หยุดไป เหตุผลส่วนนึงคือสิ่งที่เขาพูดมันแย่มากจริงๆ อีกอย่างถ้าพูดออกมาไม่ดี จะมีผลไม่ดีกับตัวเขาในสายตาของหัวหน้า

“Kevin แกสองคนคุยกันไม่ถูกคอหรอ? หรือรู้สึกไม่ค่อยเหมาะสมกัน?”

แย่สุดก็ได้แค่นี้แหละ ซือหยู่ไม่รู้สึกว่าจะมีปัญหาใหญ่อะไร เพราะก่อนหน้านี้สงจื่อจินก็บอกไว้ก่อนแล้ว

“พี่หยู่ เห้อ...” Kevinอือๆอ้าๆ

“เรื่องมันยาว”

Kevin ได้บอกเรื่องนี้กับเธอไปคร่าวๆ ระหว่างนั้นก็มีประโยค “ที่จริงผมก็เข้าใจ” “ผมไม่ถือสาหรอก”

“ผมคาดไม่ถึงจริงๆ”แทรกเข้ามาเรื่อยๆ

ทำทีท่าว่าตัวเองเป็นคนเสียเปรียบ แถมยังได้แผลกลับมา น่าสงสารเหลือเกิน ตอนแรกที่ซือหยู่แนะนำก็บอกแค่ว่าเธอเป็นน้องสาวของเพื่อน ไม่ได้แนะนำตระกูลของสงจื่อหยูน ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างเธอสองคนก็แค่บอกไปคร่าวๆ Kevinก็ไม่ได้คิดมากอะไร เพราะคิดว่าเป็นแค่เพื่อนธรรมดาๆ คาดว่าเธอจะสงสารตัวเอง

“นี่แกพูดจริงหรอ?”

“พี่หยู่ คุณก็รู้จักผมดี ผมจะพูดโกหกได้ไง?” สมน้ำหน้าที่Kevinโดนแบบนี้ สุดท้ายเขาก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองผิดตรงไหน

“ผมคิดว่า สงจื่อหยูนกับผู้ชายที่ต่อยหน้าผมเขามีความสัมพันธ์กันอยู่แล้ว พอเขาเห็นผมมานัดบอร์ดกับเธอ เขาเลยไม่พอใจ ไหนๆก็จะใส่ร้ายเขา งั้นก็ ยิ่งเยอะยิ่งดี

ซือหยู่พยักหน้า “นายไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันไปถามดู”

“พี่หยู่ ผมว่าแล้วไปเถอะ ถึงยังไงก็...” ถ้าเกิดโดนต่อยอีกรอบ เขาต้องไม่ไหวแน่ๆ

“ผมเองก็ไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยอะไร ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเถอะ ไม่ต้องพูดถึงมันอีกจะดีกว่า”

“ได้ไงหล่ะ นายโดนรังแกขนาดนี้ จะปล่อยผ่านได้ยังไง” พี่หยู่พูดพร้อมหัวเสียเล็กน้อย

“เห้อ ตอนแรก็หวังดี อยากแนะนำแฟนให้ ไม่คิดลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้”

“เดี๋ยวฉันไปสืบดูก่อน ต้องให้พวกเขามาขอโทษคุณ”

Kevinแอบยิ้มเล็กน้อย

พอซือหยู่กลับไปที่ห้องทำงานก็ตื่นเต้นมาก รีบโทรหาสงจื่อจินก่อนเป็นอันดับแรก

“ฉันได้ข่าวสำคัญมา”

“ข่าวอะไร?”

“เหมือนจะมีคนชอบจื่อหยูน”

สงจื่อจินมึนไปหมดแล้ว ข่าวนี้มาได้กะทันหันเกินไป

“แกหมายความว่า ที่นัดบอร์ดวันนั้นสำเร็จแล้ว?”

เขาก็ควรแสดงท่าทีแบบนั้นอยู่แล้ว แต่ถ้ารู้ความจริงว่าKevinโกหกเมื่อไหร่ล่ะก็ เจอดีแน่ อยู่ดีๆก็โดนต่อย ผีที่ไหนจะเชื่อ?

“ฉันไม่คุยกับแกละ เดี๋ยวฉันโทรถามจื่อหยูนก่อน”

แล้วสงจื่อจินรู้อะไรจากการคุยครั้งนี้บ้างไหมเนี่ย?แค่โทรมาบอกให้อยากรู้ แล้วก็จากไปงี้หรอ?

เมื่อคืนทำงานเพลินจนดึกเลย จนตอนนี้สงจื่อหยูนก็ยังหลับอยู่

“ฮาโหล.....” เสียงเอื่อยๆดังขึ้นที่หูของซือหยู่

“นี่แกคงไม่ได้เพิ่งตื่นใช่ไหม?”

“ฉันมีไรจะถาม วันอาทิตย์ที่แกไปนัดบอร์ดกับKevin แล้วยังเจอใครอีกรึป่าว?”

“อื้อ เจอสิ” เสียงยังคงเอื่อยๆ

แต่สงจื่อหยูนอยากจะวางสายใจจะขาดแล้ว เธอจะได้นอนต่อสักที

“พวกแกเป็นไรกันหรอ?”

“เขาคือปี่เต๋อพาน เราไม่ได้เป็นไรกัน”

“เป็นไปไม่ได้ จื่อหยูน เขาต่อยคนอื่นเพื่อเธอเลยนะ”

แต่จีบไม่ติดสักที เธอก็เลยยอมแพ้” สงจื่อหยูนทำไรไม่ได้

เขาต่อยคนอื่นเพื่อแกเลยนะ

ต่อยใคร? อะไรนะ?” ในที่สุด

“เกิดไรขึ้น ปี่เต๋อพานโดนต่อยหรอ?”

อย่าตื่นเต้นสิ เขาหน่ะต่อยKevin” ซื่อหยู่พูดด้วยน้ำเสียงแซวๆ

“แกคงไม่ต้องให้ฉันช่วยหาแฟนแล้วมั้ง แกจัดการเองได้แล้วหนิ”

เพื่ออะไร? เธอไม่รู้และไม่เข้าใจ เธอยืนลังเลอยู่หน้าประตูอยู่นาน

เธอมองว่าปี่เต๋อพานเป็นเจ้าชายของเธอมาตลอด

เธอทำการบ้านมาพร้อมมาก

“อยู่ข้างในค่ะ”

สงจื่อหยูนเดินตรงไปที่ห้องทำงานของปี่เต๋อพาน เธอตื่นเต้นเกินจนลืมเคาะประตู ปี่เต๋อพานกำลังคุยงานกับลูกน้องอยู่พอดี

สงจื่อหยูนตกใจมาก “ขอโทษค่ะ พวกคุณยุ่งกันไปก่อนก็ได้ค่ะ”

ไม่เห็นคุณมาที่นี่นานมาก” ถึงแม้จะจีบปี่เต๋อพานไม่ติด แต่เธอซื้อใจพนักงานในออฟฟิศไปหมดแล้ว

“พวกเราไม่ชินเลยที่คุณหายไปตั้งนาน”

“ฮ่าๆๆ ไม่มีตัวตลกให้ดูหล่ะสิ?”

เธอต้องเชื่อมั่นว่า ถ้าเราตั้งใจจริงๆ

พอพวกเขาเป็นคนพูด เรื่องมันก็ดูง่ายไปเลย

ฉันรู้สึกว่าจีบไม่ติดแน่ๆ ช่วงนี้มีอะไรสนุกๆรึป่าว ไหนเอามาเม้าหน่อย” ถึงแม่จะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย สงจื่อหยูนก็รับมือได้ง่ายๆ

“สองสามวันก่อนมีผู้หญิงคนนึงมาหาปี่เต๋อถึงที่ บอกว่าปี่เต๋อต้องพูดให้ชัด ว่าจะเอายังไง”

จื่อหยูนระวังตัวหน่อยละกัน” พูดๆไปก็มีคนเอาโทรศัพท์ออกมา

“ฉันรู้สึกว่าเขาสู้เธอไม่ได้เลย”

แต่จริงๆปี่เต๋อพานไม่ได้ชอบใครหรอก ผู้หญิงพวกนี้ไม่มีผลกระทบต่ออนาคตของเขา

ก็มีบางคนที่จริงจังจนเขาไม่กล้ายุ่งด้วย สงจื่อหยูนเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่เขาไม่กล้ายุ่งด้วย

แค่มองก็รู้ละว่าไม่ใช่ผู้หญิงดีๆอะไร รสนิยมของปี่เต๋อเป็นอะไรไป ผู้หญิงแบบนี้ยังไปเล่นด้วย” แค่เล่นๆหรอ

ในที่สุด ประตูห้องทำงานก็เปิด

“คุณมีธุระอะไรรึป่าว?”

สงจื่อหยูนรีบวิ่งไปหาเขา “ฉันมาถามนายว่า นายต่อยKevinหรอ?”

” ปี่เต๋อพานตอบอย่างเฉยชา ฉันต่อยใคร ฉันมีเหตุผลของฉัน

“ถ้าจะมาเพื่อเอาคืน ก็กลับไปเถอะ”

“ไม่ใช่ๆ ฉันเองก็รู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนดีอะไร”

ปี่เต๋อพานอึ้งเล็กน้อย “หมายความว่ายังไง?”

Bình Luận ()

0/255