พ่อฮะ หนูจับได้หม่ามี๊คนหนึ่ง

บทที่267ศาลยากที่จะตัดสิน​เรื่อง​ครอบครัว​

ตอน267ศาลยากทีจะตัดสินเรื่อง​ครอบครัว

“สามารถ​บอกเหตุผล​ให้ผมได้ไหม​คับ” ตู้โป๋เหวินถึงตอนนี้​ก็ยังไม่ทราบเหตุผลการหย่าของเฉียวอวี่ถงคืออะไร

“ไม่มีบุญวาสนามั่งค่ะ หลากหลาย​พันคำสรุป​เพียงสั่น​ๆคำเดียว​ หลังจากเกิดเรื่องราว เฉี่ยาอวี่ถงเป็นคนเย็นชา

ตู้โป๋เหวินไม่ได้ถามต่อ

“หลังหย่าคิดวาง​แผนจะทำไง​ เคยคิดไหมครับ”

“เปลี่ยน​เมือง​ใหม่​ เริ่มต้น​ใหม่​” ไป​ไปมามาก็เหมือน​ชีวิต​เดิมๆ​ แต่ตอนนี้​ไม่เหมือนที่เคยผ่านมาเพราะมีลูก​สุดที่รัก​เพิ่มขึ้น​มา​คนหนึ่ง​ “ไปเรียนออก​แบบ​ดีไซน์​ ทำสิ่งที่ตัวเองชอบค่ะ”

“แต่คุณเลี้ยง​ลูก​คนเดียว​มันลำบากนะครับ” ปัญหา​พวกนี้ไม่คิดก็ไม่ได้

ไม่เป็นไรค่ะ ​ฉันไม่กลัวทนลำบากค่ะ” เฉี่ยวอวี่ถงทำท่าแข็งแกร่ง​ “มีอะไรบ้าน ​ที่ฉันไม่เคยผ่า

“​วันข้างหน้าอาจไม่เลวร้าย​ไปกว่าที่ผ่านแล้วมั่งค่ะ”

ในเวลา​สั้นๆแค่ปีเดียว

โลกของเขาเปลี่ยนไป​เยอะมาก

สองคนก็โตเป็นผู้ใหญ่​แล้ว จากที่ผ่านมาไม่มีอะไรไม่พูด แต่ตอนนี้​ต่างคน​ต่าง​อยู่​ในโลกส่วนตัว

พวกเขา​โตเป็นผู้ใหญ่​แล้ว

เรื่องบางเรื่องเหมาะที่จะเก็บ​ไว้​ใน​ใจ เป็น​ความลับของ​รู้​เอง

“ใช่ครับ​ คุณเก่งที่สุดครับ​” ตู้โป๋เหวิน​ให้กำลัง​ใจ​เธอ!

“มีอะไรให้ที่ผมช่วยคุณได้บ้าง​ครับ” ตู้โป๋เหวินใช้สายตา​กวาดรอบห้อง​ “ก่อนจาก​ไปถามว่าจะอยู่นี่ตลอดหรือคับ”

“ไม่แน่นอนค่ะ” ถ้าหากฉีนลี่เยี่ยกับเจิ้งอี้หาเจอ เธอต้องเปลี่ยนที่อยู่​ใหม่​ “พักชั่วคราวก่อนค่ะ”

“โอเคครับ​” ตู้โป๋เหวินใช้นิ้ว​แตะบนโต้ะ​ “ถือว่ายังสะอาด​ดีครับ

“คุณพูดว่าอะไรค่ะ​ ฉันก็เป็น​ผู้หญิงคนหนึ่งนะ ดูเธอพูดเหมือนฉันเป็น​ผู้หญิง​เลอะเทอะ​งั้น​แหละ​” ความจู้จี้​ขี้บ่นของ​ตู้โป๋เหวินไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง​เลย

“ผมแค่พูดงั้น​แหละครับ​ ไม่ได้ว่าเธอเลอะเทอะ​ วันหลังเป็นแม่คนเต็ม​ตัว​แล้ว​ ต้องระวัง​ทุกด้านนะครับ​ ไม่ได้เพียงตัวคนเดียวแล้วนะ​” คำเตือน​ของตู้โป๋เหวินเป็นสิ่งจำเป็น​ และต้องเป็นเช่นนั้นด้วย

ฉินลี่เยี่ยยิ้มแล้วพูดว่า

“ความหมาย​ของ​เธอแตกต่าง​มาก​ วางใจได้เลยค่ะ ​ฉันมีประสบการณ์​การเป็นแม่คนอยู่ค่ะ​ เรื่องแค่นี้​ไม่สามารถ​ล้มฉันได้​” โดยบุญ​บารมีของฉินลี่เยี่​ย​ เคยมีประสบการณ์เลี้ยงลูกมาแล้ว

เมื่อก่อนไม่มีประสบการณ์​ แต่สามารถทำให้เสี่ยวจิ่นพึงพอใจ​

แต่เฉียวอวี่ถงละเลย​ไปว่า การดูแลเลี้ยง​ดูที่ดี กับทำให้คนอื่น​พึงพอใจนั้นไม่ใช่เรื่องเดียวกัน​ หรือถ้าฉินลี่เยี่ยไม่อยู่​ เขาจะเลี้ยงลูกโดยการต้มมาม่าให้กินทุกวันใช่ไหม

“ขอให้ทำเธอสำเร็จครับ

“ทำได้แนะนอนค่ะ” เฉียวอวี่ถงมีความเชื่อมันในอนาคตตัวเอง​มาก

ตู้โป๋เหวินเดินรอบบ้านเฉียวอวี่ถงรอบหนึ่ง ​“บ้านคุณตอนนี้ไม่มีอะไรเลยครับ?”

“เอ่อค่ะ…..” ใช่อยู่ค่ะ​เพราะบ้าน​นี่​ไม่มีคนมาพักอาศัยนานแล้ว​ “ไม่เป็นไรค่ะ​ ฉันสามารถไปกินข้าวนอกบ้านได้ค่ะ ​ใช่โอกาส​ไปเดินเล่นเดินเล่น​ ออกกำลังกายไปในตัว”

“ไฮ...​ไม่มีใครดูแล​ไม่ได้เลยครับ

“อายะ ฉันยังไม่ถึงขั้นนั้น? ท้องโตจนขยับ​ไม่ได้นีค่ะ”ตัวเองมีมือมีขา อย่างน้อย​ตอนนี้เขายังไม่ต้องมีคนดูแล​ เขาไม่ได้เป็น​คนอ่อนแอ​

“มีคนเคาะประตูค่ะ”

เฉียวอวี่ถงนั่งลง​แล้วไม่อย่าจะลุกขึ้น​เ ตู้โป๋เหวินไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนขี้เกียจ​ขนาดนี้​จะออกไปกินข้าว​ข้างนอก​ไกลๆได้ ​ น่าเป็นห่วงเขาจริงๆ

แต่ตอนนี้​หมดห่วงแล้ว​ เพราะ​เห็น​คนที่อยู่​ข้างนอกบ้าน รู้เลยว่าความห่วงใยของตัวเอง​นั้น​เป็นส่วนเกิน​

“ถงถงอยู่ข้างในบ้านครับ”

“ครับ”

ฉินลี่เยี่ยไม่พูดอะไรมาก​ อ้อมตู้โป๋เหวินที่ยืน​หน้าประตู​เข้าไปในห้องรับแขก​โดยตรง

เขาเตรียม​ความพร้อมมาอย่างดี ถือ​อาหารสองถุงใหญ่​มา

ทีนี้หมดปัญหาเรื่องอาหาร

ผู้หญิง​ตัวคนเดียว​เลี้ยงลูก​ลำมันเหนื่อยมาก

ถงถงไม่จำเป็นต้องลงไปกินข้าว​แล้วครับ” ตู้โป๋เหวินอยาก​ให้​สองคนนั้น​ได้อยู่ด้วยกัน “​เอ๊ย​ วันนี้​ฉันกับถังจิงต้องไปเรียน ​ผมขอกลับก่อนครับ คุณ​ฉิน ฝากถงถงไว้กับคุณแล้วนะครับ”

ฉินลี่เยี่ยพยักหน้า​ “เกรงใจ​เกินไปแล้ว ขอบคุณ​มาก​ครับ​”

ตู้โป๋เหวินตบไหล่​ของฉินลี่เยี่​ย​

เฉียวอวี่ถงมองสองคนสลับ​ไปมา

เธอคิดว่าตู้โป๋เหวินจะช่วยเธอ…..

“โป๋หวินคุณเป็นเพื่อนใครกันแน่ค่ะ”

ถงถง​ ​ผม​นึกได้​ว่าผมมีงานที่ต้องทำขอตัวไปก่อนครับ

เฉียวอวี่ถง​ “....”

อยู่​ไหนก็ไม่ปลอดภัย​

คุณไปพักผ่อน​แป๊บหนึ่งก่อนครับ”

“ถึงแม้​เธอโกรธผมอยู่

ฉินลี่เยี่ยไม่เพียงทำอาหาร​ยังเก็บกวาดห้องครัวเป็นอย่างดี

……

“ขอบคุณ​ค่ะ คุณกลับได้เลยค่ะ

​ก็ไล่​ให้​ไป​ รู้สึกอึดอัด​อย่างมาก​ “ถงถง คุณกินข้าว​เสร็จ​ ผมเก็บกวาดเสร็จ​ค่อยไปครับ”

เฉียวอวี่ถงปล่อยวาง “ตามสบายเลยค่ะ”ะ

​ฝีมือ​การทำอาหารของฉินลี่เยี่​ย​ดีกว่า ต้มบะหมี่​กึ่ง​สำเร็จมากิน

เฉี่ยว​อวี่ถงตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเดียว ฉินลี่เยี่ยเป็นคนโปร่งใส

ยังไม่ได้กินอะไร ว่าไม่หิวข้าวก็คงไม่ใช่​

ส่งข้อความมาให้เขา บอก

“ถงๆ”

เฉียวอวี่ถงไม่อย่าดกจะโกรธ “กินไม่ลงพูดไม่ออกนอนไม่หลับ คุณไม่รู้​หรือค่ะ

“….. “

คำพูดที่จะพูดไงดี? “อ่อ”

“เสร็จแล้ว คุณเก็บกวาดเสร็จ​ออกไป​ ยังมีอีกอย่าง กุญแจของบ้านฉันถ้าคุณมีเอาออกไว้​ด้วย คนแปลกหน้า​เข้าออกบ้านฉันนั้น​ไม่ได้” เฉียวอวี่ถงกินเสร็จ​ก็ทำร้ายงฉินลี่เยี่ยทางที่

ฉินลี่เยี่อยากอธิบาย ​แต่ไม่รู้จะเริ่มจากไหน​

“แต่ผมต้องช่วยเธอทำอาหารนี” ฉินลี่เยี่ยหาข้ออ้างที่ชัดเจน​กับฐาน​ะตัวเอง

“คุณทำอาหารไม่เป็น การทำอาหารก็เหนื่อย​มากด้วยครับ”

​ฉินลี่เยี่ ที่นี่​ไม่เรื่องคุณแล้ว​ ออกไป​ออกไป

“ผมไม่ไปครับ”

“ฉันจะแจ้งความ​”

คำพูดของฉินลี่เยี่ยพริกผันไวมาก​ “เรื่องครอบครัว​ของเรา​อย่า​ไป​รบกวนลุง​ตำรวจเลยครับ​

เฉียวอวี่ถงโกรธ​จัด

“แต่ผมยังไม่เห็นด้วย เรายังเป็นฉันสามีภรรยา​อยู่​”

​คุณจะเอาอย่างไงกันแน่” เฉียวอวี่ถงมองหน้าฉินลี่เยี่​ย​ ชี้หน้าเขา​ “ให้คุณรู้ไว้เลยนะ

ฉินลี่เยี่​ย​ “….. ไม่ว่า​ถึงศาลผมไม่ยอมหย่า”

“ถ้างั้นฉันจะไปเอาลูกออก!” เฉียวอวี่ถงนิ่ง​ไปครู่​ใหญ่ๆ​จึงพูดคำตอบออกมาว่า “คุณ​​แค่อยากมีลูกไม่ใช่​หรือ!”

ในใจจะไม่รู้​สึกเจ็บปวด​ แต่ประยุกต์​ครึ่งหลัง​ทำร้ายเขามาก

ทุกอย่างเป็น​เพราะ​เฉียวอวี่ถง​ ไม่มีเหตุผลอื่น............

Bình Luận ()

0/255