พ่อฮะ หนูจับได้หม่ามี๊คนหนึ่ง

บทที่271 สมดั่งปรารถนา

บทที่271 สมดั่งปรารถนา

“ไปแล้วค่อยคิดก็แล้วกัน” ได้อยู่กับปี่เต๋อพานแล้ว สงจื่อหยูนสุขใจอย่างยิ่ง “ไม่อย่างนั้นเห็นว่าที่ใดสนุกก็หยุดพักที่นั่น”

“อื้อ” ปี่เต๋อพานก็คิดไม่ออกว่าจะไปที่ไหนดี อีกอย่างเรื่องแบบนี้ก็ต้องให้ความสำคัญกับผู้หญิงแล้วแต่เธอ

ที่จริงแล้ว ระหว่างทางที่ปี่เต๋อพานผ่านนั้นถนนก็คึกคัก รถเคลื่อนตัวไปได้อย่างเชื่องช้า

“ดีเลย ถ้าอย่างนั้นเราไปห้างไหนกันสักแห่งก็แล้วกัน ฉันอยากซื้อเสื้อผ้าสักสองชุด” สงจื่อหยูนชี้ไปยังอาคารสูงทางด้านขวาของถนน “ได้ยินว่าที่นี่สุดยอดมาก มีเวลาพอดี เยี่ยมไปเลย”

ปี่เต๋อพานไม่ได้ว่าอย่างไร

แค่ไปช้อปปิ้งเป็นเพื่อนผู้หญิงมันยากตรงไหน

เดี๋ยวนะ สภาพจิตใจตอนนี้ของเขาก็คือต้องฝืนยิ้มกล้ำกลืนไปอย่างนั้นรึ

“เอ๊ะ มีงานแสดงของเจ้าไข่แดงพอดีเลย” ไม่รู้ว่าสงจื่อหยูนเห็นอะไรเข้า เธอถึงได้อุทานออกมา “นี่ช่างเป็นบุพเพสันนิวาส”

“บ้าบออะไรกัน” ปี่เต๋อพานผู้ชายอกสามศอกเขานึกไม่ออกว่าเจ้าไข่แดงน่าตื่นเต้นตรงไหน

“เอ่อ เอ่อ”

ขบวนสีเหลือง เรียกซะตุมิตะมิน่ารักขนาดนั้น

“อ้อ ไอ้นั่นผมเคยเห็น ก็แค่อิโมจิไม่ใช่รึไง”

“ไม่ใช่แน่นอน” สงจื่อหยูนโบกไม้โบกมือพยายามช่วยอธิบายให้ปี่เต๋อพานฟัง

ในที่สุดก็พูดจบ ตอนท้ายปี่เต๋อพานถามอย่างอ่อนแรง “คุณชอบรึ”

เธอพยักหน้าเหมือนกระเทียมถูกทุบ “แน่นอนสิ ฉันว่า วันนี้ช้อปที่นี่แหละ”

เกิดเป็นลูกผู้ชาย ปี่เต๋อพานต้องรู้จักปล่อยวาง

สงจื่อหยูนลูกผู้ชายอกสามศอก มีความสุขเสียเหลือเกิน ต้องยืนกรานความต้องการให้ถึงที่สุด “ฉันต้องเอาทั้งคอลเล็คชั่นกลับบ้านให้ได้!”

“คุณชอบก็ดี” คาดไม่ถึงว่าปี่เต๋อพานจะไม่ต่อต้าน แถมยังส่งเสริมเธออีก

….

เหมือนกับที่จิ่งห้านหมิงกล่าวไว้ เฉียวอวี่ถงและพวกเขาติดต่อกันแล้ว

และยิ่งนัดเจอพวกเขาแล้วด้วย

เฉียวอวี่ถงต้องอธิบายให้เหล่าบรรดาผู้อาวุโสฟังถึงการเตรียมการสำหรับตัวเธอในลำดับต่อไป ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป

“ถงถง ทำไมนัดข้างนอกล่ะ เรามีเรื่องอะไรไว้กลับบ้านค่อยคุยกันก็ได้” จิ่งห้านหมิงคาดหวังว่าลูกสาวจะอยู่ข้างกายเขา ใจเขามีความคิดเช่นนี้อยู่แล้วแต่แรก

วันนี้เฉียวอวี่ถงอยู่ข้างนอกคนเดียว คิดได้แล้วก็ควรที่จะกลับมา

“เหมือนกันแหละ เหมือนกันแหละ” เฉียวอวี่ถงไม่ได้คิดอะไรมาก

สิ่งที่เธอต้องการก็คือให้ทุกคนรู้ว่าเธอคิดเช่นไร ไม่ว่าอย่างไรก็ตัดสินใจไปแล้ว

แค่เพียงหาสถานที่ หาข้ออ้างก็เท่านั้น

จิ่งห้านหมิง เจิ้งอี้ สงจื่อหยูนและปี่เต๋อพานก็อยู่

ดูแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างสงจื่อหยูนและปี่เต๋อพานกำลังพัฒนา พวกเขาทั้งคู่มาปรากฏตัว มันก็น่าจะใช่แหละ

จื่อหยูน ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไปมิลาน ฉันไปเองคนเดียวก็ได้ ฉันต้องพึ่งความสามารถของตัวเอง” เธอคิดเงียบเงียบ

ท้ายที่สุดแล้วอนาคตมีลูกรักเกิดมา ทุกการกระทำของตนลูกน้อยก็จะเห็นเป็นประจักษ์ตา เขาจะเรียนรู้และทำตามได้

ไปคนเดียวไม่ปลอดภัย

“พ่อ หนูตัดสินใจแล้ว หนูจะดูแลตัวเองให้ดี หนูจะดูแลตัวเองให้ดีให้ได้”

ไม่ต้องสงสัย ไม่มีใครเห็นด้วยแน่

“ไปมิลานหรือว่าไปที่ไหนก็ได้ แต่ว่าต้องมีพวกเราไปกับเธอด้วย ช่วยเธอลงหลักปักฐาน”

ที่ไปไหนจะต้องคอยมีผู้ปกครองไปด้วย” เฉียวอวี่ถงไม่คิดว่าการตัดสินใจของตนเองจะมีความเสี่ยงเช่นใด “ก็แค่เปลี่ยนที่ใช้ชีวิตเท่านั้น

เจิ้งอี้จิ่งห้านหมิงมองหน้ากัน

เมื่อก่อนนี้พวกเขาไม่อยู่ ตอนนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงชีวิตของเฉียวอวี่ถงได้ แต่ว่าตอนนี้ไม่เหมือนกัน…

‘ความเป็นกลาง’เอาไว้ “พ่อบุญธรรม เจิ้งอี้

เฉียวอวี่ถงเมื่อไม่ได้ถูกวิพากษ์วิจารณ์ ในที่สุดเธอก็ไม่ได้เถียงอย่างหัวเสียอีกต่อไป

“แต่ว่า…” ปี่เต๋อพานค่อยๆกลับลำช้าๆ

เฉียวอวี่ถงมองเขาด้วยความแตกตื่น เห็นๆว่าพวกเขารวมหัวกัน

พ่อบุญธรรมและเจิ้งอี้เป็นห่วงคุณ จะว่าไป

ปี่เต๋อพานพูดตามความสัตย์จริง อย่างไรเสียสงจื่อหยูนก็อยู่ที่นั่น เธอจะทำอย่างไรได้ เป็นประเด็นที่ยังไม่ได้รับการพิจารณา

“ถ้าอย่างนั้นพวกคุณก็กลับไปยังประเทศที่พวกคุณคุ้นเคยก็แล้วกัน ฉันอย่างไรก็ได้”

กลัวว่าพอแยกกับเฉียวอวี่ถงแล้ว อยากจะพบกันอีกจะเป็นเรื่องยาก “เห็นว่าเธอปลอดภัยดี

เถียงกันอยู่ไปมา ไม่เหลือช่องให้เฉียวอวี่ถงได้เอ่ยปาก

“ก็ตามนั้นนะ ถงถง คุณคิดว่าจะไปเมื่อไหร่” จิ่งห้านหมิงต้องการคว้าโอกาสไว้ให้มั่น

“ฉันจองตั๋วไว้สำหรับวันมะรืนนี้” พรุ่งนี้เฉียวอวี่ถงอยากไปเยี่ยมคุณยายเฉียวและเฉียวหย่วน จะได้ไม่ต้องกังวลในภายหลัง

“เร็วขนาดนั้นเลย”

ฉันจะไปก่อน

ทุกคนก็มีเรื่องของตัวเองที่จะต้องทำ บอกไปก็ไปเลยนั้นเป็นไปไม่ได้ อย่างไรก็ตามเวลาที่จะไปก็ยังไม่ได้ระบุแน่ชัด

เจิ้งอี้ยังไม่ยอมปล่อยวาง ขอแค่ได้รู้ว่าเฉียวอวี่ถงอยู่ที่ไหน นั่นหมายความว่าก็มีโอกาสที่จะได้เจอกันมากยิ่งขึ้น หนทางยาวไกล

ตกลงกันตามนี้แล้ว เฉียวอวี่ถงก็บอกลาเพื่อนฝูงทีละคน

หลังจากที่สงจื่อหยูนรู้ เรื่องก็ไปถึงหูฉินลี่เยี่ยอย่างรวดเร็ว

สงจื่อจินยังรอดูฉินลี่เยี่ยที่จะโมโหจนหน้าแดง แต่ฉินลี่เยี่ยกลับนิ่งเฉยไม่เดือดไม่ร้อน “คนท้องอยู่ แล้วยังจะเดินทางไปต่างแดน แปลกบ้านต่างเมือง

ฉินลี่เยี่ยก้มลงดูข้อมูลในมือ แน่นอน ว่าเขาไม่ได้แสดงท่าทีอะไรต่อคำพูดของสงจื่อจิน แต่ใจกลับดิ้นพล่าน

“หล่อนมีชีวิตของตัวเอง หล่อนจะไป แน่นอนว่าหล่อนคงคิดรอบคอบดีแล้ว เราจะไปร้อนรนเรื่องของคนอื่นทำไมกัน”

คำพูดไม่ตรงกับใจ ทำเอาสงจื่อจินยิ่งท้อใจ “เรื่องของตัวเองคุณก็ยังไม่สน แล้วจะให้พวกเราทำอย่างไรได้!”

ฉินลี่เยี่ยไม่ตอบอะไร

ไปซะก็ดี พอไปแล้ว พวกเขาจะได้เกี่ยวข้องกันน้อยลง บางทีความเจ็บปวดนี้อาจจะลดจางลงไปบ้าง

ฉินลี่เยี่ยถึงแม้ว่าจะดูสงบนิ่ง แต่ว่าสงจื่อจินก็ยังแจ้งเที่ยวบินของเฉียวอวี่ถงให้ในโทรศัพท์เขา เขาเชื่อว่าฉินลี่เยี่ยจะต้องดูแน่

ฉินลี่เยี่ยจ้องดูอยู่นาน

ตอนนี้คงจะสมใจแล้วสินะ” ครั้งก่อนเพราะว่าการขัดขวางของเขา แผนชีวิตที่วางไว้จึงหยุดชะงัก

ไปๆมาๆก็หวนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นได้อีกครั้ง

“ขอให้คุณโชคดี” ฉินลี่เยี่ยกระซิบเสียงเบาๆ

เขาคงจะไม่ไปหาเธอ….

“ลี่เยี่ย ให้เสี่ยวจิ่นอยู่กับพวกเราเถอะ คุณคนเดียวคงดูแลเขาไม่ไหว” คุณแม่ฉินพูดตามความเป็นจริง

“ได้” ฉินลี่เยี่ยพยักหน้า “งั้นก็ให้เขาอยู่ต่ออีกสองสามวัน”

คุณแม่ฉินไม่รู้จะหาคำพูดไหนที่เหมาะจะมาปลอบใจฉินลี่เยี่ย “ลี่เยี่ย ไม่ต้องห่วง เรื่องทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ด้วยดี”

“อื้อ”

“คุณยังติดต่อกับถงถงรึ”

เพิ่งจะหย่ากันได้สามวัน แต่ให้ความรู้สึกเหมือนว่าหย่ากันมาแล้วนานนับปี

“เปล่า หล่อนจะไปมิลานนี่” ฉินลี่เยี่ยทำไม่รู้ไม่ชี้ ทำเป็นพูดอย่างกับไม่สนใจไยดี

Bình Luận ()

0/255