พ่อฮะ หนูจับได้หม่ามี๊คนหนึ่ง

บทที่278 พ่อลูกเลือดทหาร

บทที่278 พ่อลูกเลือดทหาร

“รับไว้เถอะ หนูโตขึ้นค่อยเอามาใส่ก็ได้” เจียงเมิ่งไม่คิดยอมแพ้เพราะว่าประโยคที่ฟังแล้วจับใจผู้คนพวกนั้น “อย่างไรก็เตรียมไว้ให้หนูแล้ว เผื่อมีโอกาสได้ใช้”

เสี่ยวจิ่นส่ายหัว “อาอี๊เจียงเมิ่ง ผมขอขอบคุณในความกรุณา แต่ว่าของขวัญมูลค่าแพงเช่นนี้ผมรับไว้ไม่ได้จริงๆ”

เรื่องนี้ เสี่ยวจิ่นตัดสินใจแล้ว คนอื่นก็ไม่สามารถเปลี่ยนความคิดเขาได้

คนที่ต้องการมอบของขวัญให้เสี่ยวจิ่นมีไม่น้อย ส่วนมากก็เพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดี เสี่ยวจิ่นมีความสามารถดูคนออก

“ใช่แล้ว ป้าเฉิน เมื่อวานนี้ป้าบอกว่าจะเอาคุ้กกี้ที่ป้าทำมาให้ผมทานใช่ไหมครับ” ของบางอย่างที่รับได้

ป้าเฉินคือรองผู้จัดการของฝ่ายบุคคล ลูกของเธอและเสี่ยวจิ่นนั้นอายุไล่เลี่ยกัน นั่นรับประกันได้ว่าป้าเฉินไม่ได้วัตถุประสงค์เคลือบแคลงใดกับฉินลี่เยี่ยแน่ เสี่ยวจิ่นจะได้เสพสุขกับของอร่อยได้อย่างสบายใจ

“โอ๊ย ป้าเกือบลืมเอาให้หนูเลย” ป้าเฉินเข้าไปในห้องทำงานตัวเองถือออมาหนึ่งห่อ “นี่ คราวนี้เป็นรสมัจฉะบลูเบอรี่ด้วย”

“ขอบคุณครับ ป้าเฉิน”

ทุกคนชินซะแล้ว เสี่ยวจิ่นสนิทกับป้าเฉินมาก

แต่ว่าเกิดช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างเจียงเมิ่ง นาฬิกาของเธอเรือนนี้สามารถออกรถได้ทั้งคันเลยนะ! ยังถูกปฏิเสธได้อีก!

“พวกคุณทำงานเถอะ ผมกลับไปก่อนนะครับ”

เสี่ยวจิ่นออกจากประตูไป

เจียงเมิ่งลดเสียงลง “เสี่ยวจิ่นทำไมถึงไม่รับความรักของฉัน นี่เป็นนาฬิกาGucciคอลเล็คชั่นใหม่ล่าสุดเลยนะ หรือว่ายังไม่ถูกใจ”

“อย่าเสียใจไปเลย เสี่ยวจิ่นอาจจะปฏิเสธเพราะว่ามันอาจจะแพงไปหน่อย เขาถึงได้ไม่กล้ารับ” เพื่อนร่วมงานพูดปลอบใจ “ขนาดตัวเสี่ยวจิ่นเองยังไม่ใส่เสื้อผ้ายี่ห้อดังๆเลย”

“ถึงเขาจะเป็นถึงเจ้านายน้อย บ้านก็ออกจะมีเงิน แต่ก็แต่งตัวธรรมดาเหมือนคนทั่วไปรึ ช่างไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย” เจียงเมิ่งพูดเยอะมาก “ได้ยินว่าเสี่ยวจิ่นไม่ใช่ลูกแท้ๆของประธานฉิน นั่นเลยเป็นสาเหตุให้ปฏิบัติต่อเขาอย่างต่างต่างรึเปล่า เสี่ยวจิ่นถึงได้ดูโทรมขนาดนี้ แค่Gucciแค่นี้ยังคิดว่าแพง”

ทุกคนพากันเงียบกริบ

เจียงเมิ่งพูดต่อไปอีก “ช่างเถอะ เด็กน้อยจะเอาไปทำอะไรได้”

คำพูดพวกนี้เธอคิดเอาเองว่าเสี่ยวจิ่นคงจะไม่ได้ยิน แต่ว่าจริงๆแล้วเสี่ยวจิ่นไม่ได้เดินไปไหน เขายืนรอฟังอยู่ที่หน้าประตู

“ไม่คู่ควรจริงๆ” เสี่ยวจิ่นกระซิบออกมา

“ปาปี๊ผมสนับสนุนป่าปี๊!”

ฉินลี่เยี่ยเข้าใจในทันที เสี่ยวจิ่นไปดูมาแล้ว

“หน้าตาก็ใช้ได้ แต่จิตใจไม่ค่อยดี แสร้งทำเป็นหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ ที่แท้ก็ไม่มีคุณสมบัติเลยสักนิด” เสี่ยวจิ่นบ่นออกมาเต็มปากเต็มคำ

“เกิดเรื่องอะไรรึ เจอกันแค่ครั้งเดียวถึงได้สรุปออกมาได้มากมายขนาดนี้”

“...” เสี่ยวจิ่นถอนหายใจ จากนั้นก็ค่อยๆอธิบายเรื่องราวทั้งหมด “ผมว่านะ ผู้หญิงคนนี้ชอบตัดสินคนจากความรวยจน ใช้ไม่ได้ ผมไม่อยากมีแม่เลี้ยงแบบนี้ จิตใจสกปรก”

ฉินลี่เยี่ยพูดยิ้มๆ “ถ้าอย่างนั้นวันหลังเวลาย่าของลูกพูดขึ้นมาลูกจะช่วยพ่อรึเปล่าล่ะ”

“ช่วยแน่”

เสี่ยวจิ่นพูดจบก็เดินไปยังโต๊ะทำงานเล็กๆของตัวเองและทานคุ้กกี้บลูเบอรี่

ไปส่งฉันหน่อยได้ไหมคะ”

ฉินลี่เยี่ยยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสี่ยวจิ่นก็โผล่หัวออกไปนอกรถ

“อาอี๊เจียงเมิ่ง ขอโทษด้วยนะครับ ผมกับป่าปี๊รีบมาก ไปส่งคุณน้าไม่ได้”

“...” ฉินลี่เยี่ยทำหน้าขอโทษขอโพย “ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนคุณเจียงเรียกแท็กซี่กลับแล้วล่ะครับ”

เสี่ยวจิ่นสุขใจเป็นอย่างยิ่ง “พ่อเห็นท่าทางหล่อนเมื่อครู่นี้รึเปล่า ต้องโมโหผมมากแน่ๆ!”

“เสี่ยวจิ่น พูดกับพ่อให้มันจริงจังหน่อย”

“ป่าปี๊

ฉินลี่เยี่ยอ้อมค้อมมาพอแล้ว “ลูกรู้ไหมวันหลังอย่าตื่นเต้นเกินไป จัดการให้มันแนบเนียนหน่อย”

“นี่ป่าปี๊หรอ พ่อไม่ได้ป่วยหนักระยะสุดท้ายใช่มั๊ย”

“ลูกดูละครทีวีมากไปรึเปล่า” ฉินลี่เยี่ยหมดหนทางจะเข้าใจความคิดของเสี่ยวจิ่น เส้นทางนองเลือดเช่นนี้ ทำไมเขาถึงคิดออกมาได้

“ถ้างั้นนี่มันเรื่องอะไรกัน นอกจากความเป็นความตายแล้วยังมีเรื่องอะไรใหญ่โตอีก”

ฉินลี่เยี่ยกลัวว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปอีกไม่กี่ปีเสี่ยวจิ่นคงจะได้หนีออกจากบ้านไปออกบวชแล้วละมั๊ง

เสี่ยวจิ่นพยักหน้า สีหน้าจริงจัง

“หม่ามี๊ของเธอกำลังจะกลับมาเมืองจิ่นเฉิงแล้ว”

“อ๊ะ!” เสี่ยวจิ่นสะกดกลั้นเสียงกรีดร้องเอาไว้อยู่นาน “สุดยอดไปเลย!”

ความจริงเสี่ยวจิ่นก็ไม่ได้มีภาระหรือว่าแรงกดดันใดๆ ไม่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเฉียวอวี่ถงและฉินลี่เยี่ยจะเปลี่ยนไปอย่างไร อย่างไรเขาก็เป็นลูกของเฉียวอวี่ถง เรื่องนี้ไม่ว่าใครก็ไม่อาจเปลี่ยนได้

แต่ฉินลี่เยี่ยกลับรู้สึกถึงแรงกดดันอันใหญ่หลวง “ดังนั้นลูกรู้ไหมว่าควรจะทำอย่างไร”

เสี่ยวจิ่นส่ายหัว “หมายความว่าอย่างไร ผมควรทำอย่างไร”

“ทำไมโง่อย่างนี้ พ่อไปลงเรียนกวดวิชาให้แกสักหน่อยดีไหม”

ผมเข้าใจ

“โอ๊ย อย่าเพิ่ง ต้องดูสถานการณ์ก่อน” ฉินลี่เยี่ยยังไม่ค่อยแน่ใจวิธีของตัวเองเท่าไหร่นัก

“ป่าปี๊ รักก็ต้องพูดออกมาดังๆ!” เสี่ยวจิ่นสนับสนุนฉินลี่เยี่ยเต็มที่

ฉินลี่เยี่ยเองที่ไม่รู้สึกมั่นใจในตัวเองเลยสักนิด

ซวงซวง อีกสองวันเราก็จะไปเมืองจิ่นเฉิงแล้ว

“ค่ะ/ครับ หม่ามี๊”

“เด็กดี”

มิตรภาพของเด็กๆต้องรักษาเอาไว้ ดังนั้นเฉียวอวี่ถงจึงเตือนเด็กๆให้บอกลา “นี่เป็นของขวัญที่แม่เตรียมไว้ให้พวกหนู เอาไปแจกเพื่อนๆ”

“ขอบคุณค่ะ/ครับหม่ามี๊!” เด็กทั้งสองประสานเสียงกัน เสียงอันนุ่มนวลเหมือนขี้ผึ้ง ได้ยินแล้วก็เบิกบานใจ

เฉียวอวี่ถงขับรถไปเก็บของที่บริษัท จากนั้นก็ประชุมต่อ

เรื่องกิจวัตรประจำวันก็ให้Kellจัดการ”

“พีบี พวกเราเตรียมจัดงานเลี้ยงส่งเอาไว้ให้ ให้คุณและเพื่อนร่วมงานอีกหลายท่าน”

“หืม” เฉียวอวี่ถงพูดยิ้มๆ “ขอบคุณทุกคนมาก”

ถ้าหากว่าผมไปคนเดียวล่ะก็ คงไม่มีงานเลี้ยงอะไรทั้งนั้น”

ฉันสวยขนาดนี้ จะไม่ได้มาบริษัทอีกพักใหญ่

“ฮ่าฮ่าฮ่า”

บรรยากาศในห้องทำงานก็อึกทึกขึ้นในทันที

“เฮ้! Jackaคุณก็อยู่รึ”

“ใช่สิ พวกคุณนี่มันอะไรกัน”

“พีบีพวกเขาจะไปเมืองจิ่นเฉิงกันพักหนึ่ง พวกเราก็เลยจัดงานเลี้ยงส่งให้” หนุ่มหล่อมีคำถาม ทุกคนก็พร้อมที่จะตอบเขาด้วยความเต็มใจ

“ห๊ะ พีบี พวกคุณจะไปแล้วรึ”

“ใช่สิ”

อีกไม่นานผมก็จะไปเมืองจิ่นเฉิง คุณเป็นคนเมืองจิ่นเฉิง

“ได้สิ” เฉียวอวี่ถงยิ้มและตอบตามมารยาท

Bình Luận ()

0/255