บทที่282 ซื้อใจคน

“ความต้องการของพี่มากเกินไปหรือเปล่า”ซวงซวงพูดความจริง “น้องรู้สึกว่าแดดดี๊หล่อมาก และมีนิสัยเฉพาะตัว”

“รู้อยู่แล้วว่าน้องต้องโดนครอบงำ หากเป็นแบบนี้ พี่คิดว่าหม่ามี๊จะแต่งงานกับใครน้องก็พอใจอย่างนั้นเหรอ? ไม่มีหลักธรรมเลย! เหอะ!” ยียีมีความหวังมากว่าพ่อตนเองจะกลับมา

แถมหม่ามี๊ของตนเองนั้นก็ดีเลิศมาก จะเหมาะสมกับคนธรรมดาทั่วไปได้อย่างไร

“แต่น้องรู้สึกว่าลุงเจิ้งอี้ก็ดีนะ แต่เสียดายที่หม่ามี๊ไม่ชอบ”

“นั่นก็แสดงให้เห็นชัดแล้วว่าลุงเจิ้งอี้ไม่ได้มีดีอะไร น้องต้องเชื่อสายตาของหม่ามี๊”

“ก็ได้” ซวงซวงฟังยียีเป็นเพราะว่าทุกครั้งที่ยียีพูดนั้นมักจะจริงเสมอ “แล้วเราควรจะทำอย่างไรกันดีล่ะ? ถึงจะทำให้หม่ามี๊หาแดดดี๊ให้เราได้”

“พวกเราก็ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เดี๋ยวก็มีคนมาหาเราเอง”

“ถ้าอย่างนั้นเรานอนกันเถอะ พรุ่งนี้หม่ามี๊จะพาพวกเราไปเที่ยวกันแล้ว”

จากนั้นเด็ก ๆ ก็ปิดไฟ ดูทั้งสองค่อนข้างที่จะเหนื่อย แค่ปิดตาก็หลับลงแล้ว

ทางด้านเฉียวอวี่ถงนั้นยังคงนอนไม่หลับ นอนพลิกไปพลิกมา จากนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมาเปิดเวยป๋อดูอีกครั้ง

น่าเบื่อจนจะต้องนับดาวแล้ว……

ทางด้านฉินลี่เยี่ยก็นอนไม่หลับเหมือนกัน

เขาเป็นกังวลมาก และการที่ไปมาหาสู่กับเฉียวอวี่ถงนั้นต้องใช้ความกล้าหาญเป็นอย่างมาก เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะต้องเริ่มต้นยังไง?

เขานอนไม่หลับ นอนพลิกไปพลิกมาเปิดดูข้อมูลของเฉียวอวี่ถง

เขาย้อนคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาของเธอ

การตั้งครรภ์ไม่ใช่เรื่องง่าย การสร้างธุรกิจก็เป็นเรื่องที่ยากมาก ยิ่งต้องเลี้ยงดูลูกด้วยยิ่งเป็นเรื่องที่ลำบาก

“เป็นความผิดของผมเอง ผมทำให้คุณลำบาก”

“คุณจะให้โอกาสให้ผมได้ชดเชยได้ไหม? ”

เขาบ่นพึมพำคนเดียวในค่ำคืนที่เงียบสงัด จะมีใครได้ยินเสียงในใจเขาบ้างไหม?

……

เฉียวอวี่ถงมาถึงเมืองจิ่นเฉิงเป็นวันที่สาม และได้เข้าร่วมกับROYและพวก

“พีบีพวกเราอยู่ที่เมืองจิ่นเฉิงมาสองวันแล้ว และเดินเที่ยวที่ห้างมาสองวันแล้ว ตั้งใจเลือกทำเลที่เหมาะสมสองสามจุดเพื่อเปิดเคาน์เตอร์ คุณดูว่าคุ้นเคยหรือไม่”

ROYและพวกกำลังตั้งใจทำงานอย่างแข็งขัน

“โอเค”

“พวกเราจ้องรีบหาห้องทำงานอีกห้องหนึ่ง” ตอนนี้พวกเขาเจอกันที่บ้าน ไม่เป็นระบบ และระเบียบเลยแม้แต่น้อย

“วางใจเถอะ ฉันได้เตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว อาทิตย์หน้าพวกเราก็สามารถใช้งานได้แล้ว เมื่อถึงเวลาเราจำเป็นต้องสรรหาเพื่อนร่วมงานใหม่สองสามคนที่คุ้นเคยกับการตลาดเข้ามาร่วมทีมด้วย”

“ก็จัดการได้ตามที่คุณบอกได้เลย”

“ทำไมดูเหมือนไม่มีชีวิตชีวาเลย มาเมืองจิ่นเฉิงกะทันหันไม่มีเวลาพักผ่อนเหรอ? ”

“อาจจะเป็นเพราะไม่คุ้นชินมั้งคะ” หลังจากที่เฉียวอวี่ถงมาถึงเมืองจิ่นเฉิงก็ไม่ได้นอนหลับดี ๆ เลย ความกังวลใจทำให้เธอนอนไม่หลับ “พวกคุณยังดีอยู่ใช่ไหม ถ้าหากก็ยังไม่คุ้นชินก็สามารถยืดเวลาออกไปสักสองวันก่อนก็ได้เพื่อปรับตัว”

เฉียวอวี่ถงเป็นเจ้านายที่มีความรับผิดชอบต่อพนักงานเป็นอย่างมาก

ROYยิ้มและพูดว่า “พวกเราทำงานนอกสถานที่กันบ่อยจนชินแล้วล่ะ”

“……”

พวกเขาพูดคุยกันที่ห้องหนังสือ ลูกทั้งสองคนออกไปเธอก็ไม่รู้

“พี่ เราจะไปไหนกัน? ”

ๆ” ก่อนที่พวกเขาจะเดินออกมานั้นทั้งสองได้ทักทายจิ่งห้านหมิงก่อนหน้านี้แล้ว ด้วยสติปัญญาของทั้งสอง

พวกเขารับประกันความปลอดภัย

นิสัยของเด็ก ๆ ยากที่จะเปลี่ยน

ซวงซวงไม่ได้สงสัยอะไรในยียีเลย ในเมื่อพี่ชายตนเองบอกว่าได้นั่นก็คือได้แน่นอน

……

นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ป่าปี๊คิดจะทำยังไงต่อ ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอครับ?

”ฉินลี่เยี่ยก็แค่ยังไม่ได้ไปหาเฉียวอวี่ถงก็แค่นั้น จริง ๆ

เสี่ยวจิ่นร้อนใจเป็นอย่างมาก “หากป่าปี๊ไม่สนใจแล้วอะไรแล้วล่ะก็ผมจะไปหาหม่ามี๊แล้วนะ? ”

“ไปเถอะ ไปเถอะ”

“……อยากจะให้ผมช่วยอะไรไหม? ”

ไม่ต้องสนใจฉันหรอก” ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉินลี่เยี่ยกำลังคิดอะไรอยู่

เสี่ยวจิ่นเข้าใจแล้ว “เหอะ ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้อะไรเลย” เขาก็เป็นคนสำคัญในความสัมพันธ์ของพวกเขาเช่นกัน!

ฉินลี่เยี่ยยิ้มเล็กน้อย “ผลลัพธ์สำคัญที่สุด อย่าไปทำให้เสียเรื่องล่ะ”

โอกาสมีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว หากผิดพลาดไปแล้วล่ะก็น่าเสียดายอย่างแน่นอน

ฉินลี่เยี่ยพยักหน้า

ครั้งก่อนน้อง

ฮ่า ฮ่า กำไรแล้ว” ปกติแล้วเสี่ยวจิ่นควบคุมการใช้จ่ายอย่างเข้มงวด

แต่ก็ไม่เท่าไหร่

ฉินลี่เยี่ยแกว่งมือไปมาเพื่อบอกให้เขารีบไป

เสี่ยวจิ่นเพิ่งจะอายุสิบขวบ เวลาออกไปข้างนอกฉินลี่เยี่ยก็สามารถวางใจได้

ไอคิวของเขาสูงทำให้ผู้ใหญ่สบายใจได้

ขณะที่เฉียวอวี่ถงกำลังประชุมอยู่นั้นเธอก็ได้รับสายของเสี่ยวจิ่น เสี่ยวจิ่นบอกว่าตนนั้นได้กลับมาที่บ้านแล้ว ตอนนี้อยู่ที่หน้าประตูบ้าน

จิ่งห้านหมิงออกไปรับเขาเข้ามา “สวัสดีครับคุณตา! ”

“เสี่ยวจิ่น มาคนเดียวเหรอ? ”

เสี่ยวจิ่นมักจะทำให้จิ่งห้านหมิงรู้สึกเป็นห่วงอยู่บ่อยครั้ง “ผมออกจากบ้านคนเดียวบ่อย ๆ

หากพูดตามหลักเหตุผล เด็กอายุสิบขวบไม่ใช่ว่าควรจะเล่นของเล่นเสมอไป ให้เดินตามหลังผู้ใหญ่อย่างนี้เหรอ? เด็กแบบนี้หาได้ยาก

“คราวหน้าถ้ามาก็โทรมาบอก ตาจะได้ไปรับ”

“ไม่ต้องหรอกครับคุณตา ผมมาเองได้ จะได้ไม่ต้องรบกวนคุณตาด้วย”

จิ่งห้านหมิงถามวกไปวนมา ส่วนมากก็จะถามเกี่ยวกับฉินลี่เยี่ย

แน่นอนว่าเพื่อรักษาหน้าตาตัวเองไว้จึงไม่สามารถพูดอย่างตรงไปตรงมาได้

“หลายปีที่ผ่านมานี้ป่าปี๊ดีกับหนูไหม? ”

“ดีมากครับ แถมยังสอนผมอีกเยอะแยะเลยครับ ตอนนี้ป่าปี๊ทำงานอยู่ที่บริษัท”

” หลังจากที่จิ่งห้านหมิงปลอบใจเสร็จ เขาก็ยังมีคำถามอีก

ดังนั้นผู้หญิงคนอื่น ๆ จึงไม่ได้อยู่ในสายตาของป่าปี๊เลยแม้แต่น้อย เฮ้อ

คำพูดของเด็กเขาไม่ถือสา

จิ่งห้านหมิงไม่สามารถตัดสินใจเองได้ หากเป็นไปได้เขาก็อยากจะเป็นเหมือนคุณแม่ฉิน ช่วยหาคู่ใหม่ให้เฉียวอวี่ถง

จะว่าไปตอนนี้มีเจิ้งอี้ก็ไม่เลวนะ เข้ากันได้ดีเลย

เขาก็มีความคิดแบบนี้อยู่ไม่น้อย แต่เฉียวอวี่ถงกลับไม่ตอบรับเลย

“คุณตา คุณตาคิดว่ายังไงครับ? คุณตาคิดว่าป่าปี๊กับหม่ามี๊ผมจะกลับมาอยู่ด้วยกันได้อีกไหมครับ?” ใบหน้าของเสี่ยวจิ่นรอคอยอย่างมีความหวัง

จิ่งห้านหมิงจะตอบยังไงล่ะ? ถึงอย่างไรเด็กก็ยังสับสนอยู่คิดว่าสิ่งที่คิดในใจจะเป็นความจริงได้ทั้งหมด

“อันนี้พวกเราไม่สามารถตัดสินใจได้ ต้องดูการแสดงออกของป่าปี๊ของหนูนะ และยังต้องดูอารมณ์ และความรู้สึกของหม่ามี๊ด้วย”

“หม่ามี๊กำลังยุ่งอยู่เหรอครับ? ”

“อือ”

“แล้วน้อง ๆ ล่ะครับ? ”

“พวกเขาออกไปเดินเล่นกัน”

“ครับ……”

สองตาหลานเล่นโกโมกุกันเพื่อฆ่าเวลา

“พีบีไปทานข้าวด้วยกันนะ” ROYเสนอ

“ไว้โอกาสหน้าดีกว่าค่ะ

ฮ่า

“โอเค กลับกันดีล่ะ”

สองตาหลานเล่นโกโมกุกันอย่างใจจดใจจ่อ เฉียวอวี่ถงเดินเข้ามาพวกเขาก็ไม่ทันได้สังเกต

Bình Luận ()

0/255