บทที่ 3

เมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก (Saint Petersburg, St.Petersburg) ซึ่งเป็นเมืองใหญ่อันดับสองของรัสเซีย และเป็นมรดกโลกขององค์กรยูเนสโก คือเป้าหมายที่นักท่องเที่ยวสาวทั้งสี่คนจากประเทศไทย ได้วางแผนมาท่องเที่ยวเป็นเมืองแรกสำหรับการมาเที่ยวประเทศรัสเซียในครั้งนี้

“ฉันนัดให้ทางโรงแรมมารับพวกเราแล้ว ป่านเขาคงมารออยู่ตรงจุดนัดพบแล้วแหละ” น่านน้ำบอกกับเพื่อนๆ หลังจากทุกคนผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองในสนามบินและรับกระเป๋าเดินทางเรียบร้อยแล้ว

“รีบไปกันเถอะ ฉันเหนื่อย อยากนอนพักจะแย่แล้ว”

ชาลิสาบ่นกับเพื่อนๆ เพราะไม่เคยนั่งเครื่องบินเป็นเวลานานนับสิบชั่วโมง กอปรกับสุขภาพไม่ดีสักเท่าไรจึงทำให้หญิงสาวเหนื่อยล้ากว่าคนอื่นๆ

น่านน้ำพยักหน้ารับก่อนจะช่วยเหลือเพื่อนสาวด้วยการลากกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ให้ด้วย เพื่อให้ชาลิสาเดินตัวปลิวได้สบายๆ และเมื่อเดินออกมาถึงจุดนัดพบ สาวๆ ทั้งสี่คนก็ช่วยกันกวาดสายตามองหาพนักงานของโรงแรมที่จะมารับพวกเธอ

“น่านน้ำ ใช่คนนั้นไหม เขาถือป้ายที่เขียนชื่อเล่นของลิซ่าด้วย” อรุณีสะกิดบอก หลังจากช่วยกันมองหาพนักงานของโรงแรมอยู่นานหลายนาที

น่านน้ำและชาลิสารวมทั้งพรพรรณได้มองตามที่อรุณีเอ่ยบอก และไม่ทันมีใครได้พูดอะไรออกมา ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลาซะยิ่งกว่านายแบบ ได้เดินตรงมาหากลุ่มของพวกเธอพร้อมกับคลี่ยิ้มให้ด้วย

“คุณลิซ่าใช่ไหมครับ”

น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลที่เอ่ยทักทายเป็นภาษาอังกฤษ แถมยังจงใจยิ้มกว้างและทอด

สายตามองที่ตัวเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น ทำเอาชาลิสาแทบใจละลาย หญิงสาวยืนนิ่งขึง ต้องมนต์สะกดของผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าจนพูดอะไรไม่ออกหลายนาที

“คุณลิซ่าจ้องหน้าผมแบบนี้ ผมเขินนะครับ” เอ่ยสัพยอกยังไม่พอ ยังยิ้มกว้างและส่งสายตาเชิญชวนให้กับชาลิสาด้วย

“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันชื่อลิซ่า”

ชาลิสาเอ่ยถาม ยังไม่รู้จักผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่ยอมรับว่ารอยยิ้มและน้ำเสียงของเขาทำให้หัวใจของเธอสั่นรัวได้เป็นอย่างมาก

“หัวใจของผมบอกครับ”

หยอดคำหวานให้สาวๆ หลงในคารมแล้ว ก็ถึงเวลาแนะนำตัวให้ทุกคนได้รู้จักตัวเขา

“ผมชื่อวาเนียครับ เป็นลูกชายของโรงแรมที่คุณลิซ่าได้จองไว้ครับ”

อรุณีร้องออกมาขณะเบิกตาโตกับเพื่อนๆ อีกสองคน

“หล่อและรวย เหมาะสมกับลิซ่าที่สุด”

น่านน้ำจับคู่ให้กับเพื่อนสาวเสร็จสรรพ แต่ก็มีเสียงของพรพรรณค้านออกมาอย่างไม่จริงจังนัก

“ทำไมต้องจับคู่เขากับลิซ่าด้วย ทำไมไม่เป็นฉัน”

“ก็เพราะว่าสายตาของผู้ชายคนนี้จ้องมองลิซ่าแค่เพียงคนเดียวยังไงละ”

น่านน้ำให้ความกระจ่างกับพรพรรณ จากนั้นขยับกายเข้าใกล้ชาลิสาแล้วกระซิบบอกจากทางด้านหลังว่า

“ดูเหมือนคุณวาเนียจะชอบลิซ่าเข้าให้แล้ว เล่นกับเขาเลย อย่าปล่อยให้เขาหลุดมือ”

ชาลิสาไม่เอ่ยตอบ นอกจากหันมาคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับเพื่อนสาวทั้งสามคน จากนั้นก็เอ่ยพูดกับวาเนียต่อ

“เป็นเกียรติมากที่คุณวาเนียสละเวลามารับพวกเราด้วยตัวเอง”

“อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ผมต่างหากที่รู้สึกเป็นเกียรติและดีใจมากที่สุภาพสตรีสวยงามดุจนางฟ้าอย่างคุณลิซ่ามาพักในโรงแรมกระจอกๆ ของผม”

ชาลิสายิ้นเขินอายกับคำพูดของวาเนียที่ยกย่องให้เธอเป็นนางฟ้าคนงาม “ลิซ่าอยากเห็นโรงแรมของคุณวาเนียแล้ว พาพวกเราไปสิค่ะ”

“เชิญคุณผู้หญิงทุกท่านเลยครับ”

Bình Luận ()

0/255