บทที่ 4

อาคารผู้โดยสารขาเข้าชั้นสอง สนามบินสุวรรณภูมิ...

คิวาเดินทางมาถึงสนามบิน ก่อนเวลาที่เครื่องบินจะลงจอดถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม ตลอดเวลาที่น้องสาวไปเที่ยวในประเทศรัสเซีย เขาเป็นห่วงแทบทุกนาที กลัวว่าน้องสาวปรับสภาพร่างกายไม่ได้เมื่อต้องเจออากาศหนาวเย็นเข้าขั้นติดลบตัวเลขถึงสองตัว หวาดหวั่นสารพัดว่าน้องสาวอาจจะไม่สบาย อีกทั้งไม่ยอมกินยาโรคหัวใจที่พกติดตัวไปด้วย

และขณะนั่งรอก็หลุบสายตามองเวลาอยู่เรื่อยๆ อยากให้น้องสาวเดินทางมาถึงโดยเร็ว

ในที่สุดป้ายบอร์ดด้านหน้าจุดนัดพบก็บอกให้ทราบว่า เครื่องบินที่ชาลิสาได้โดยสารมาจากเมืองมอสโค ประเทศรัสเซียได้ลงจอดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

คิวารอไม่นานก็เห็นน้องสาวเดินลากกระเป๋าเดินทางมากับกลุ่มเพื่อนอีกสามคน ชายหนุ่มรอให้น้องสาวได้ล่ำลากับเพื่อนๆ จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปหา พร้อมกับเอ่ยถามถึงการไปท่องเที่ยวต่างแดนในครั้งนี้

“เป็นยังไงบ้างน้องสาวของพี่ ไปเที่ยวรัสเซียสนุกไหมครับ”

“สนุกค่ะ สนุกที่สุดและลิซ่าก็มีความสุขมากด้วยค่ะ”

คนที่กำลังตกอยู่ในห้วงของความรัก อะไรๆ ก็ดูมีความสุข โลกกลายเป็นสีชมพูไปหมด

คิวาเห็นน้องสาวยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายก็พลอยมีความสุขไปด้วย

“พี่ดีใจที่ได้ยินแบบนี้ ดีใจที่เห็นลิซ่ามีความสุข”

“กลับบ้านเถอะค่ะ พี่คิวา”

เอ่ยบอกพี่ชายแล้วชาลิสาก็เดินตัวปลิวออกจากอาคารสนามบิน ปล่อยให้พี่ชายทำหน้าที่ไม่ต่างจากเด็กรับใช้ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ให้กับเธอ ส่วนตัวเธอนั้นใจจดใจจ่ออยู่กับการส่งข้อความหาวาเนีย รายงานให้อีกฝ่ายทราบว่าเธอเดินทางมาถึงประเทศไทยโดยสวัสดิภาพ...

“บ้าชะมัด ทำไมติดต่อเขาไม่ได้สักที”

โครม! เพล้ง!

สิ้นเสียงสบถหยาบคาย แก้วน้ำที่อยู่ใกล้มือก็ถูกคว้ามาขว้างใส่ผนังห้องเต็มแรงตามอารมณ์หงุดหงิดของชาลิสา หญิงสาวกำลังโมโหที่ไม่สามารถติดต่อกับวาเนียได้

ข้อความก็ไม่อ่าน โทร.ไปก็ไม่รับสาย

สัปดาห์แรกที่เดินทางมาถึงประเทศไทย เธอโทรวิดีโอคอลหาชายหนุ่มทุกคืน และเขาก็รับสายของเธอในทุกครั้ง ต่างก็พูดคุยป้อนคำหวานใส่กันและกันจนเกือบรุ่งสางเป็นเช่นนี้ในทุกๆ

ชายหนุ่มก็รับบ้าง ไม่รับบ้าง หากรับสาย

เธอโทรวิดีโอคอลไปหา วาเนียไม่รับสายของเธอเลย พอส่งข้อความไปหา

โทรหาทั้งแบบปกติและผ่านวิดีโอคอลก็ไม่สามารถโทร.เข้ามือถือของวาเนียได้ เธอพยายามโทร.หาวาเนียทั้งคืนกระทั่งล่วงเข้าสู่เช้าของวันใหม่แล้ว แต่ก็ยังคว้าน้ำเหลว

เพล้ง!

เสียงข้าวของที่แตกกระจายดังเล็ดลอดออกมานอกห้อง ทำให้คนที่กำลังจะเดินผ่านห้องนอนของน้องสาวต้องสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ และรีบเคาะประตูห้องเรียกน้องสาวรัวเร็ว

เป็นอะไรหรือเปล่า พี่ได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรตกแตก เปิดประตูให้พี่หน่อยสิ”

“ลิซ่าไม่ได้เป็นอะไร”

ชาลิสาตอบเสียงห้วนๆ ไม่มีอารมณ์พูดคุยกับพี่ชาย นาทีนี้เธอต้องการคุยกับวาเนียคนเดียวเท่านั้น

แต่ดูเหมือนว่าคิวาจะไม่เชื่อในคำพูดของน้องสาว จึงเคาะประตูห้องเสียงดังพร้อมกับตะโกนเรียกแกมออกคำสั่งไปในตัวด้วย

“ลิซ่าเปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้”

พอเปิดประตูห้องแล้ว

Bình Luận ()

0/255