ในค่ำคืนเดียวกันนั้น ขณะกำลังจัดกระเป๋าเดินทางเพื่อเตรียมตัวไปประเทศรัสเซียในอีกสองวันข้างหน้า ชาลิสาก็ต้องเนื้อเต้นด้วยความดีใจ เมื่อเสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นกลางดึก และคนที่โทร.มาคือวาเนีย

“พี่ลีนาช่วยเราได้จริงๆ ด้วย”

ชาลิสาพึมพำกับตัวเอง ดีใจที่อลีนาสามารถช่วยพูดจนกระทั่งวาเนียโทร.มาหาเธอเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่เธอกลับประเทศไทย มือเล็กทำท่าจะกดรับสาย แต่ก็เปลี่ยนใจพลางบอกกับตัวเองว่า

“ให้เขารออีกสักครู่ดีกว่า”

ชาลิสาขอเล่นตัวบ้างเพราะคิดว่าวาเนียต้องโทร.มาง้อและขอโทษ จึงปล่อยให้โทรศัพท์ดังอยู่อีกชั่วครู่ ก่อนจะกดรับในที่สุด ทว่ารอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้างามซึ่งยิ้มด้วยความดีใจที่ได้เห็นวาเนียอีกครั้ง หลังจากไม่ได้เห็นเกือบสองเดือน ก็มีอันต้องซีดไร้สีเลือด เมื่อถูกฝ่ายที่โทร.มาตะคอกด่าเสียงดัง

“เธอทำบ้าอะไร ลิซ่า” วาเนียเล่นงานในทันทีที่ชาลิสากดรับสายวิดีโอคอลจากเขา “เธอโทร.มาฟ้องพี่ลีนาทำไม รู้ไหมว่าเพราะเธอ! ชีวิตแต่งงานของฉันที่เพิ่งเริ่มต้นอย่างสวยงามต้องพังพินาศลงในทันที”

“คุณ...คุณหมายความว่ายังไง”

นาทีนี้น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า ความเสียใจอัดแน่นอยู่เต็มหัวใจเพราะถูกวาเนียด่าทอไม่หยุด

ทำให้ฉันถูกพี่ลีนาและคุณพ่อด่า

วาเนียตะคอกด่าเสียงดังอย่างไม่ไว้หน้า ดวงตาจ้องมองชาลิสาเขม็งจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

“ฉันท้องจริงๆ นะคะคุณวาเนีย”

“เธอจะท้องก็เรื่องของเธอ เพราะเธอไม่คิดป้องกันเอง ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ต้องการลูก และเพราะเธอกับลูก

“วาเนีย...”

ชาลิสาครางเรียกแทบไม่พ้นลำคอ ร้องไห้จนตัวสั่นโยน ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากคนที่เธอมอบหัวใจให้หมดทั้งใจ

“คุณ...คุณบอกให้ฉันไป...ตาย...ยังงั้นหรือคะ”

“ใช่! ฉันบอกให้ไปตาย เพราะเธอกับลูกเป็นมารขัดขวางความสุขของฉัน

“วาเนีย...” ชาลิสาร่ำไห้ปิ่มจะขาดใจ หัวใจแตกสลายกับคำสั่งที่ไม่ใยดีต่อกันแม้แต่นิดเดียว “ถ้าคุณอยากให้ฉันกับลูกตาย ฉันก็จะตายให้คุณดู

“ดี! เชิญ!

Bình Luận ()

0/255