บทที่ 9

เสียงคลื่นลมทะเลที่กระทบโขดหินช่วยปลุกให้อลีนาตื่นได้สติจากการถูกป้ายยาสลบเมื่อคืนที่ผ่านมา หญิงสาวผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว จำเหตุการณ์ที่ถูกลักพาตัวได้ทุกอย่าง เพียงแค่ไม่รู้ว่าใครคือคนร้ายและพวกเขาต้องการอะไร เพราะเธอไม่มีศัตรูในประเทศรัสเซียหรือในประเทศไทยแม้แต่คนเดียว

ความคิดของอลีนาชะงักกึกในฉับพลัน ใช่เธอไม่มีศัตรูในประเทศรัสเซีย แต่ในประเทศไทยมีอยู่คนหนึ่งที่แค้นครอบครัวของพวกเธอเป็นอย่างมากก็คือคิวา!

“ต้องเป็นเขาแน่ๆ ที่จับตัวเรามา”

อลีนาไม่ต้องรอนานเมื่อคำตอบทุกอย่างกระจ่างขึ้นพร้อมๆ กับเสียงหัวเราะน่าสะพรึงกลัวที่ดังมาจากมุมห้อง ซึ่งก่อนหน้านี้หญิงสาวไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครอยู่ในห้องนี้ด้วย

“หลับสบายไหม ลีนา”

อลีนาปรับสีหน้าให้ดูเรียบเฉยตามแบบฉบับของชาวรัสเซียที่ยิ้มไม่เป็น และไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ผ่านสีหน้าและแววตา ทว่าข้างในลึกๆ นั้นหญิงสาวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายที่กำลังอยู่ในอารมณ์แค้นสุดขีด

“ถ้าให้เดา คุณจับตัวฉันมาเพื่อแก้แค้นให้กับน้องสาวของคุณ”

“เดาเก่งนี้ลีนา” คิวากระตุกยิ้มเยาะตรงมุมปาก ขณะเค้นเสียงเหน็บแนม “เดาต่อสิว่าผมจะทำยังไงกับคนเลวๆ อย่างพวกคุณ”

อลีนาไม่ตอบคำถาม แต่เค้นเสียงต่อว่ากลับคืน “คุณกำลังทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ไม่ควรใช้ความแก้แค้นมาบำบัดความรู้สึกเจ็บปวดและสูญเสีย คุณควรอโหสิกรรมและปล่อยวางกับสิ่งที่เกิดขึ้น”

สิ้นคำต่อว่าแกมสั่งสอน ร่างใหญ่กำยำก็พุ่งพรวดเข้ามากระชากร่างบางให้ปะทะกายตน

ถ้าเป็นคุณที่ต้องสูญเสียน้องสาวที่มีอนาคตสดใส ต้องสูญเสียเธอไปในเวลาอันไม่สมควร คุณจะกล้าปล่อยวาง

“ฉัน...ฉัน...”

ยังคงถูกบีบพวงแก้มไว้แน่นราวกับต้องการให้มันแหลกคามือของเขา

คุณไม่มีทางปล่อยวาง

แต่ฉันจะใช้เวลาเพื่อช่วยให้ฉันคลายความโศกเศร้าให้ได้” อลีนาพยายามสะบัดใบหน้าหนีให้พ้นจากฝ่ามือใหญ่

“ทำได้หรือลีนา”

คิวาลดใบหน้าลงต่ำ ดวงตาคมกริบถลึงมอง ขณะตอกย้ำเข้าไปในหัวสมอง เพื่อไม่ให้

อลีนาลืมในเรื่องนี้

หลานของผมไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย

เธอเองก็อยากเห็นหลานตัวน้อยลูกครึ่งไทย-รัสเซียเช่นเดียวกัน และเธอเองก็พยายามบังคับให้วาเนียรับผิดชอบเมียและลูกของเขา

“ฉันกับพ่อทำดีที่สุดแล้ว เราไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่วาเนียทำกับน้องลิซ่า

“โทร.มาขอโทษ หรือโทร.มาสั่งให้ลิซ่าไปตาย!”

คิวาถามเสียงเย็น จ้องมองใบหน้าแดงซ่านเพราะฤทธิ์ฝ่ามือของเขาด้วยแววตาชิงชังอย่างถึงที่สุด

และอลีนาก็เริ่มโกรธขึ้นมาบ้าง จึงตะคอกกลับเสียงดังลั่นจนแสบแก้วหูไปหมด

“ฉันรู้ว่าน้องชายของฉันเป็นคนไม่ดี แต่ทำไมคุณต้องยัดเหยียดความผิดและปรักปรำเขาทุกอย่างด้วย”

Bình Luận ()

0/255