บทที่ 12

“อ๊ากก...โอ๊ยย...ปวด...ใครก็ได้ ช่วยผมด้วย...ทำไมถึงปวดแบบนี้...”

เสียงของคนไข้ที่ฟื้นได้สติเพราะถูกความเจ็บปวดเล่นงาน ได้ตะโกนร้องลั่นห้องพักฟื้น ส่งให้คนที่นั่งเฝ้าไข้ต้องทิ้งหนังสือพิมพ์ที่กำลังอ่านอยู่ แล้วพุ่งมาเกาะขอบเตียงเอ่ยถามคนไข้ด้วยความเป็นห่วง

“คุณ...คุณเป็นยังไงบ้างครับ”

ผู้ที่เฝ้าไข้เอ่ยถามเป็นภาษาอังกฤษ แม้จะฟังภาษารัสเซียที่คนเจ็บร้องตะโกนลั่นไม่ออก แต่ก็พอเดาได้ว่าอีกฝ่ายคงเจ็บปวดเอาการ และเมื่อคนไข้ยังคงตีสีหน้าเจ็บปวดกับบาดแผลที่เกิดขึ้น ก็ถามซ้ำว่า

“คุณพูดภาษาอังกฤษได้บ้างไหมครับ ผมรู้ว่าคุณพูดภาษารัสเซีย แต่ผมฟังไม่ออก”

วาเนียพยักหน้ารับ ก่อนจะตอบเป็นภาษาอังกฤษอย่างเชื่องช้าติดขัด

“ผมพูดอังกฤษได้...คุณ...คุณเป็นใคร แล้วเกิดอะไรขึ้นกับผม ทำไมผมเจ็บไปทั้งตัว แล้วนี่ผมอยู่ในโรงพยาบาลใช่ไหม”

“ผมขอตอบคำถามของคุณแบบม้วนเดียวจบเลยนะครับ” ผู้ที่เฝ้าไข้เอ่ยตอบพร้อมด้วยรอยยิ้ม “ผมชื่อรณกร ผมไปเที่ยวผับเดียวกันกับคุณ และก็เป็นผู้เห็นเหตุการณ์ตอนที่คุณถูกพวกขี้ยาปล้นและทำร้ายจนหมดสติ ผมจึงเข้าไปช่วยและพาคุณมาโรงพยาบาลครับ”

วาเนียนิ่งเงียบใช้ความคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตอบเสียงแผ่วเบา รู้สึกเจ็บปวดทั่วร่างกาย แม้กระทั่งการอ้าปากพูดก็ยังทำให้เจ็บปวดได้

ว่าแต่แฟนของผม

ตอนที่ผมไปช่วยคุณ ผมไม่เห็นใครเลย

วาเนียเผยความเสียใจให้เห็นชั่วขณะ เมื่อได้รับคำตอบว่าคนที่เขาอุตส่าห์บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาไม่ได้คิดอยู่ช่วยเขา แต่ขณะเดียวกันก็นึกดีใจและซาบซึ้งใจที่ชายคนนี้ได้ช่วยชีวิตของเขาไว้

ช่วยเหลือผมทั้งๆ

ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่อาบไปด้วยยาพิษ หากหนุ่มรัสเซียคนนี้รู้ความจริงทั้งหมด เขาจะไม่กล้าออกปากเอ่ยชมแม้แต่คำเดียว

ตอนแรกตั้งใจว่าพอคุณปลอดภัยแล้วผมก็จะกลับบ้าน

หนุ่มรัสเซียนึกดีใจ ถึงแม้เขาจะถูกทำร้ายได้รับบาดเจ็บ

“ขอบคุณคุณรณกรอีกครั้งนะครับ ว่าแต่ผมหมดสติไปนานไหมครับ”

“ฟังแล้วอย่าตกใจนะครับ” รณกรเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะตอบให้คนเจ็บต้องเบิกตาโตด้วยความตกใจ “สามวันเต็มๆ

วาเนียร้องเสียงหลง

รณกรพยักหน้ารับ เล่นบทพลเมืองดีต่อไป “ผมกลับไปทำงานบ้าง ระหว่างนั้นผมก็โทร.มาสอบถามอาการกับพยาบาลว่าคุณฟื้นหรือยัง วันนี้ผมทำงานเสร็จเร็วหน่อย

ครับ ผมได้ยินมาว่าคนไทยมีน้ำใจมาก และผมก็เจอกับตัวเองในวันนี้แล้ว” วาเนียสรรเสริญเยินยอไม่หุบปาก

‘มาเที่ยวหรือมางานศพของคุณลิซ่ากันแน่’

รณกรถามเยาะอยู่ในใจ นอกจากจะทำงานตามคำสั่งของผู้เป็นเจ้านายได้อย่างมีประสิทธิภาพแล้ว เขายังเล่นละครเก่งด้วย เมื่อแสร้งเบิกตาโต

“โอ้...จริงหรือครับ พี่สาวของคุณเป็นลูกครึ่งไทย-รัสเซียหรือครับ”

“ใช่ครับ แม่ของพี่ลีนาเป็นชาวไทยครับ” วาเนียพยักหน้ารับคำ พลางเอ่ยขอร้องอีกครั้ง

Bình Luận ()

0/255