คิวาไม่ชอบใจเป็นอย่างมากกับเสียงตะคอกถามในตอนท้าย สีหน้าของเขาบึ้งตึงไม่แพ้กันขณะตอบกลับ

“ใช่! ผมเป็นคนสั่งให้รณกรหาพวกขี้ยาพวกคนไร้บ้านไปทำร้ายไอ้วาเนีย”

“คุณสัญญากับฉันแล้วว่าจะไม่ทำร้ายวาเนีย ทำไมถึงตระบัดสัตย์” อลีนาผงกหน้าตะโกนถามดังลั่น โกรธจัดจนแทบจะฆ่าคิวาได้

คิวายักไหล่ใส่กับคำถาม เอ่ยตอบให้อลีนาต้องจุกอก หาคำพูดแทบไม่เจอ

“ผมไม่เคยรับปากกับคุณว่าจะไม่จัดการกับไอ้วาเนีย เท่าที่ผมจำได้ ผมบอกว่าจะไม่ฆ่ามัน แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ทำร้ายมันเลย”

“สารเลว!” อลีนาหลุดเสียงด่า พยายามยกมือทุบตีไปตามร่างกายของคิวาเท่าที่จะสามารถทำได้ “ปล่อยฉัน! ฉันจะไปหาวาเนีย การแก้แค้นของคุณสำเร็จทุกอย่างแล้ว รอบเดือนของฉันยังไม่มา คุณรอหัวเราะเยาะได้เลย ฉันท้องแน่ ส่วนวาเนียถูกขี้ยาข้างถนนทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บสาหัส โทร.มาร้องห่มร้องไห้ขอความช่วยเหลือจากพี่สาวของเขา คุณแก้แค้นให้น้องลิซ่าได้สำเร็จแล้ว และก็ถึงเวลาที่คุณจะปล่อยฉันกับวาเนียไป”

อลีนาไม่รู้เลยว่าคำด่าชุดใหญ่ของเธอทำให้คิวานิ่งขึงไปกับบางประโยค หญิงสาวบอกว่ารอบเดือนยังไม่มา บอกว่าเธอน่าจะท้อง แล้วเขาควรปล่อยเธอไปหรือไม่ ควรปล่อยลูกเมียของเขาไปตามคำสั่งของเธอยังงั้นหรือ?

“ปล่อยฉันได้แล้ว”

อลีนาตะคอกออกคำสั่งอีกครั้งหลังจากคิวาเอาแต่นิ่งเงียบ จากนั้นก็ผลักร่างใหญ่เต็มแรงจนอีกฝ่ายผงะตกจากตัวเธอไปนอนอยู่บนพื้นลูกรังบ้าง

“ไม่ต้องหนี ถ้าคุณอยากไปหาไอ้วาเนีย

คิวาบอกเสียงราบเรียบเมื่ออลีนาผุดลุกขึ้นทำท่าจะวิ่งหนีอีกครั้ง ทำเอาหญิงสาวถึงกับชะงักอยู่กับที่ ไม่มั่นใจว่าชายหนุ่มพูดจริงหรือเปล่า

“คุณบอกว่าจะพาฉันไปหาวาเนีย หมายความว่าคุณจะปล่อยพวกเราให้เป็นอิสระจากความแค้นของคุณใช่ไหม”

“ไอ้วาเนียมันบอกคุณแค่ว่าบาดเจ็บสาหัสยังงั้นหรือ” แทนที่จะตอบคำถามของอลีนา

คิวากลับถามกลับคืน

เขาบอกฉันพร้อมกับน้ำตาของลูกผู้ชายที่หวาดกลัว เมื่อต้องถูกทำร้ายในต่างแดนโดยไม่มีใครช่วยเขาได้”

คิวาย้อนกลับ

ยอมรับว่าที่คิวาด่ากลับมานั้นเป็นเรื่องจริง และไม่ทันเอ่ยอะไรออกมาก็ถูกคิวาออกคำสั่งอีกครั้ง

ไปอาบน้ำล้างคราบฝุ่นออกซะ อีกหนึ่งชั่วโมงผมจะพาคุณไปหาไอ้วาเนียเอง”

อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคิวาถึงได้ปล่อยเธอง่ายๆ

อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา คิวาก็ทำตามที่บอก หลังจากอาบน้ำชำระคราบสกปรกด้วยกันทั้งคู่แล้ว ชายหนุ่มก็พาอลีนาขับรถออกจากบ้านพักมุ่งหน้าสู่กรุงเทพมหานคร โดยไม่ลืมโทร.บอกให้รณกรไปรอตนในโรงแรมที่วาเนียพักอยู่

ในเย็นของวันเดียวกันนั้น และพาอลีนาไปยังโรงแรมที่วาเนียเข้าพัก ระหว่างทางจากบ้านพักตากอากาศในอำเภอหัวหินมาถึงกรุงเทพฯ หญิงสาวไม่พูดกับเขาแม้แต่คำเดียว แถมยังไม่มองหน้าเขาด้วย

ก่อนจะลงจากรถ

“ส่งฉันแค่นี้ก็พอแล้วค่ะ ขอบคุณสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ฉันจะปล่อยให้มันเป็นอดีต

Bình Luận ()

0/255