คิวาเอื้อมไปจับมือเล็กมากุมไว้ขณะกำลังจะเดินตามรณกร แต่อลีนาไม่ให้ความร่วมมือ หญิงสาวกระชากมือหนี พร้อมกับเค้นเสียงลอดไรฟัน

“ฉันเดินเองได้”

พอเข้ามาในลิฟต์แล้วก็ยืนชิดอยู่ตรงมุมด้านในสุด แต่ลิฟต์แคบๆ ไม่สามารถทำให้หญิงสาวหลบร่างใหญ่กำยำไปไหนได้เมื่อคิวาก้าวเข้ามายืนแนบชิด พร้อมกับออกแรงดึงร่างบางให้แนบกายของเขาด้วย พอดิ้นหนีไม่ได้เพราะถูกล็อกร่างไว้แน่น ก็ทำได้แค่เพียงถลึงตามองด้วยแววตาชิงชังเท่านั้น

เมื่อลิฟต์วิ่งมาถึงชั้นที่รณกรได้กดเรียก และอีกฝ่ายได้เดินออกจากลิฟต์ตรงไปยังพักของวาเนีย อลีนาก็รีบก้าวตามอย่างรวดเร็ว ขอสงบศึกกับคิวาชั่วคราว เธออยากพบหน้าน้องชาย อยากรู้ว่าน้องได้รับบาดเจ็บมากเพียงใด และตอนนี้อาการเป็นอย่างไรบ้าง

และความสงสัยก็เกิดขึ้นในใจของอลีนาอีกครั้ง เมื่อรณกรเคาะประตูห้องพร้อมกับตะโกนพูดกับน้องชายของเธอราวกับสนิทสนมกันมานาน

“คุณวาเนีย ผมเองครับ รณกรครับ”

‘พวกเขารู้จักกันตั้งแต่เมื่อไร’

เป็นคำถามที่วิ่งวนอยู่ทั่วหัวของอลีนา ทำไมรณกรจึงเรียกน้องชายของเธอราวกับเคยรู้จักกันมาก่อน และดูท่าจะสนิทสนมกันซะด้วย ซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้ที่ลูกน้องของคิวา จะผูกมิตรกับคนที่เป็นต้นเหตุสำคัญทำให้ชาลิสากับลูกในท้องต้องตาย

อลีนาบอกกับตัวเองว่าเธอจะหาคำตอบให้ได้ และก็ได้ยินเสียงของน้องชายตะโกนตอบกลับ ทว่ารอเกือบห้านาทีประตูห้องพักจึงจะเปิดออกได้

ทางด้านของวาเนีย ต้องใช้เวลาอยู่หลายนาทีสำหรับการบังคับล้อรถเข็นทั้งสองด้าน ให้เคลื่อนตัวมายังประตูห้อง นาทีนี้เขารอการมาถึงของพี่สาว ซึ่งสัญญาด้วยเกียรติว่าจะมาเขาให้ได้ แต่พอได้ยินเสียงของรณกรแทนที่จะเป็นเสียงของพี่สาวที่มาเคาะประตูห้องก็ดีใจไม่แพ้กัน ที่กัลยามิตรที่เขามีอยู่คนเดียวในประเทศไทยได้มาเยี่ยมเขา

“ผมมาแล้วครับ รอสักครู่ครับ คุณรณกร”

วาเนียเปิดประตูออกกว้างพร้อมรอยยิ้มที่คลี่ยิ้มให้กับรณกร แต่พอเห็นคนที่ยืนอยู่ข้างๆ กันนั้นเป็นพี่สาวของตนก็ร้องไห้ออกมาโดยไม่อาย

“พี่ลีนา”

อลีนาไม่ได้เตรียมใจเพื่อมาเห็นน้องชายในสภาพของคนพิการ พอเห็นวาเนียนั่งอยู่บนรถเข็น ก็ยกมือปิดปากตัวเองด้วยความตกใจแทบช็อก น้ำตานองดวงตาทั้งคู่

หญิงสาวร้องไห้โฮไม่แพ้กัน ละล่ำละลักถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับน้องชาย “วาเนีย

วาเนียร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของพี่สาวอีกนานหลายนาที กว่าจะตอบคำถามออกมาได้ น้ำเสียงยังคงสะอึกสะอื้นไม่มีหยุด

โชคดีที่ได้คุณรณกรเข้ามาช่วยไว้และพาผมไปโรงพยาบาล

“ผู้ชายชื่อรณกรเข้ามาช่วยวาเนียยังงั้นหรือ”

ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

ไม่รู้ว่าตนเองเป็นหมากตัวหนึ่งในเกมการแก้แค้น

“ใช่ครับ คุณรณกรมาช่วยผมไว้ แถมยังอยู่เฝ้าไข้ จ่ายค่าโรงพยาบาลและซื้อรถเข็นคันนี้ให้ผมด้วย

เผียะ! เผียะ!

สิ้นคำพูดของวาเนีย อลีนาก็ตบหน้าชายทั้งสองทีละคน เริ่มจากลูกพี่ไล่ไปยังลูกน้อง

พี่ตบหน้าคุณรณกรทำไม

“ผู้ชายคนนี้คือพี่ชายของน้องลิซ่า ส่วนคุณรณกรเป็นลูกน้องของเขา คราวนี้วาเนียรู้แล้วหรือยังว่าเกิดอะไรขึ้นกับวาเนีย”

ทั้งเพราะความเสียใจจ้องมองคิวาเขม็ง

ก่อนจะให้รณกรเข้าไปช่วยวาเนีย ทั้งหมดนี้เป็นแผนการของเขา วาเนียต้องกลายเป็นคนพิการเพราะเขา

“สารเลว ฉันจะฆ่าแก”

เมื่อความจริงปรากฏ วาเนียก็ยิ่งกว่าเสียใจ อีกทั้งยังโกรธจัดกำมือแน่นโผเข้าจะทำร้ายชายทั้งสองที่เป็นตัวการทำร้ายเขา

“โอ๊ยย...” วาเนียร้องลั่นเมื่อร่างของเขาตกจากรถเข็นกระแทกกับพื้นเต็มแรง

“วาเนีย”

อลีนาเข้าไปประคองน้องชายที่ตกจากรถเข็น ยังดีที่พื้นห้องปูพรมไว้ จึงทำให้เขาเจ็บตัวไม่มากนัก

“พวกมัน...พวกมันทำลายชีวิตของผม ทำให้ผมต้องเป็นคนพิการเดินไม่ได้ทั้งชีวิต”

วาเนียก็ร้องไห้เสียงดังด้วยความเสียใจ และผู้เป็นพี่สาวต้องกอดน้องชายไว้แน่น ร้องไห้กับโชคชะตาที่วาเนียต้องเผชิญ

ส่วนวาเนียก็กลายเป็นคนพิการ เขาหมดโอกาสที่จะเดิน จะวิ่งเหมือนคนอื่นๆ คราวนี้สะใจพวกคุณแล้วใช่ไหม”

“ลีนา...”

Bình Luận ()

0/255