21:00 นาฬิกาตามเวลาท้องถิ่นในวันถัดมา คิวาก็เดินทางมาถึงโรงแรมของอลีนาในเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก และก็ต้องผิดหวังอยู่บ้างเมื่อไม่พบอลีนา พบแค่เพียงชายวัยชราคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์ภายในล็อบบี้ของโรงแรม ซึ่งชายหนุ่มเดาว่าน่าจะเป็นบิดาของหญิงสาว จึงเดินตรงไปหาในทันที

“สวัสดีครับ ใช่คุณเดนิซอฟไหมครับ”

ผู้ที่ถูกเอ่ยถามลุกขึ้นจากเคาน์เตอร์ กวาดสายตามองนักท่องเที่ยวที่แต่งตัวดี ดูภูมิฐานไม่ต่างจากนักธุรกิจ พลางพยักหน้ารับและเอ่ยถามกลับคืน

“ใช่ครับ ผมเดนิซอฟ สนใจห้องพักของโรงแรมเราหรือเปล่าครับ”

“ผมชื่อคิวาครับ ผมโทร.มาหาคุณเมื่อวานครับ” คิวาคลี่ยิ้มให้พร้อมกับยื่นมือไปข้างหน้าขณะเอ่ยแนะนำตัว

ทางด้านเดนิซอฟเต็มไปด้วยความแปลกใจ ที่จู่ๆ นักท่องเที่ยวที่บอกว่าจะมาพักในสัปดาห์หน้า ได้โผล่มาอยู่ตรงหน้าเขาในวันนี้

“ยินดีต้อนรับครับ แต่คุณทำให้ผมแปลกใจมาก ที่มาพักในโรงแรมของเราอย่างกะทันหัน”

คิวาไม่อยากปิดบังความจริง อีกทั้งใจร้อนอยากพบอลีนา อยากรู้ว่าเธอทำแท้งจริงหรือไม่ จึงเอ่ยสารภาพกับเดนิซอฟแบบลูกผู้ชายซะเลย

“ผมเป็นสามีของลีนาครับ”

เดนิซอฟอ้าปากค้างเบิกตาโต นิ่งเงียบไปหลายอึดใจ ก่อนจะผายมือเชิญแล้วบอกว่า

“ไปนั่งดื่มกาแฟตรงโน้นเถอะคุณ สงสัยเราต้องคุยกันยาวแน่ๆ”

คิวาเดินตามคำเชิญของเดนิซอฟไปนั่งที่เก้าอี้ในล็อบบี้ จากนั้นก็บอกให้เดนิซอฟตกใจอีกครั้งว่าเขาคือใคร ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในประเทศไทยให้ฟังทั้งหมด

เดนิซอฟถอนหายใจลึก หลังจากฟังคิวาสารภาพผิดทั้งหมด จากนั้นก็เอ่ยบอกอย่างปลงๆ กับชะตาชีวิตของหนุ่มสาวที่เข้ามาผัวพันกัน กระทั่งเกิดเรื่องเศร้าขึ้นโดยไม่อาจโทษใครได้แม้แต่คนเดียว

“ผมยอมรับตามตรงว่าผมโกรธที่คุณทำกับลีนาและวาเนีย แต่ในขณะเดียวกันผมก็เข้าใจความรู้สึกของคุณ ผมยังมีโอกาสได้พูดคุย ได้นั่งกินข้าวกับลูก ถึงแม้ว่าวาเนียจะกลาย

เป็นคนพิการก็ตามที แต่สำหรับคุณๆ ไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว”

“ขอบคุณมากครับที่เข้าใจผม”

แต่ทุกอย่างกลับผิดคาด เมื่อเดนิซอฟเข้าใจในเหตุผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น

“ด้วยความสัตย์จริง ผมไม่เห็นด้วยกับการกระทำของวาเนีย ผมกับลีนาสั่งให้เขารับ

ผิดชอบหนูลิซ่า ถึงขั้นขู่ตัดออกจากกองมรดกถ้าหากเขาไม่ทำตาม”

เพราะลีนาเคยบอกผมแล้ว แต่ผมไม่เชื่อเธอ ตอนนั้นผมโกรธมากคิดว่าลีนาพูดโกหกเพื่อให้พ้นผิดเท่านั้น”

“วาเนียเขาได้รับผลกรรมจากการกระทำของเขาแล้ว”

เดนิซอฟเอ่ยอย่างปลงๆ และเข้าใจในสัจธรรมของชีวิต ใครทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับตอบกลับเช่นนั้น

“ที่ผมมารัสเซียในวันนี้ผมอยากมาขอโทษคุณเดนิซอฟ และขอโทษลีนา พร้อมทั้งรับผิดชอบในสิ่งที่ผมได้ทำลงไปทั้งหมด”

“ผมให้อภัยคุณ ส่วนลีนาตอนนี้เธอคงหลับไปแล้ว

เพราะอยากพบกับอลีนาเดี๋ยวนี้ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

อุตส่าห์เดินทางไกลคนละซีกโลกมาถึงเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก แถมยังพักอยู่ในโรงแรมของหญิงสาวแท้ๆ แต่ก็ไม่สามารถเข้าพบหญิงสาวได้ เขาต้องรอให้ถึงรุ่งเช้า ซึ่งเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานั้น

คิวาก็รีบลงมาดักรออลีนาที่ล็อบบี้ของโรงแรม แต่ใช่ว่าอลีนาจะมาดูแลโรงแรมในทันทีที่เช้าแล้ว

“ลีนา” คิวาเอ่ยเรียกพร้อมกับรีบลุกเดินไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาว

คิวาก็โผล่หน้ามาให้เห็น เธอเพิ่งรับโทรศัพท์ของชายหนุ่มเมื่อวานซืน

เมื่อถูกอลีนาจ้องมองเขม็งโดยไม่เอ่ยทักทาย คิวาก็แก้เขินด้วยการทักทายกับวาเนียบ้าง

“สวัสดี วาเนีย”

“สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับที่คุณคิวามาพักโรงแรมของเรา”

คราวนี้เป็นคิวาที่ต้องเลิกคิ้วขึ้นสูงบ้าง เพราะไม่นึกว่าวาเนียจะยอมพูดคุยกับเขาด้วยถ้อยวาจาดีๆ

“เชิญคุยกับพี่ลีนาตามสบายครับ”

จากนั้นก็กดปุ่มให้รถเข็นเลื่อนไปข้างหน้า ตอนนี้เขาใช้รถเข็นแบบไฟฟ้า ซึ่งบางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องมีคนคอยเข็นรถให้กับเขาในทุกเวลา

ก่อนจะถามแกมเหน็บแนมคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า “ไม่อยากถามว่ามาได้ยังไง

“ผมมาเพราะคุณกับลูก เพราะลูกของเรา”

ขยับกายเข้าใกล้อลีนา แต่แล้วก็ต้องหน้าถอดสี เมื่อหญิงสาวขยับถอยหนีเช่นเดียวกัน

Bình Luận ()

0/255