บทที่ 15

วาเนียบังคับรถเข็นไฟฟ้าให้ตรงไปหาพี่สาวซึ่งนั่งทำงานอยู่หลังเคาน์เตอร์ประชา

สัมพันธ์ พอเห็นพี่สาวก้มหน้าก้มตาทำงานราวกับต้องการซ่อนอะไรบางอย่างอยู่ ก็เอ่ยเรียกเพื่อให้มองสบตากัน

“พี่ลีนา พี่รู้หรือยังครับว่าคุณคิวาเช็คเอ้าท์แล้ว”

อลีนาเงยหน้าขึ้นมองน้องชาย และนั่นทำให้วาเนียเห็นดวงตาอันแดงก่ำและบวมช้ำ บอกให้รู้ว่าผู้เป็นเจ้าของคงแอบร้องไห้มาเป็นแน่

“พี่รู้แล้ว พนักงานบอกพี่แล้ว”

“แล้วพี่ไม่คิดจะตามเขากลับมาหรือครับ”

“ตามทำไม เขากลับประเทศไทยนั่นแหละดีแล้ว”

อลีนาปฏิเสธกับคำถามแกมแนะนำของน้องชาย จากนั้นก็ก้มหน้าทำงานต่อ เพราะไม่อยากพูดถึงเรื่องของคิวา แต่ดูเหมือนน้องชายยังติดใจในเรื่องนี้อยู่ จึงตั้งคำถามไม่หยุด

“เขาเป็นพ่อของลูกของพี่ลีนานะครับ คนเราทำผิดกันได้ พี่ลีนาควรให้โอกาสคุณคิวา”

คราวนี้อลีนาถอนหายใจยาว วางปากกาในมือลง แล้วหันมาคุยกับน้องชายอย่างจริงจัง

“วาเนียไม่โกรธเขาแล้วหรือ ถึงได้บอกพี่แบบนี้”

“โกรธสิครับ ผมโกรธที่เขาเป็นต้นเหตุทำให้ผมต้องพิการเดินไม่ได้ แต่หลังจากพี่ลีนาพาผมไปคุยกับพระอาจารย์

อลีนาพยักหน้ารับรู้ ซึ่งพระอาจารย์ที่วาเนียพูดถึงนั้น ท่านเป็นเจ้าอาวาสที่จำวัดอยู่ในวัดไทยในเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก

เขาต่อต้านทุกรูปแบบ ทั้งยังอาละวาดใส่ทุกคนที่เข้าใกล้

ครั้ง ความคิดของวาเนียก็เปลี่ยนไป

“พี่ดีใจที่วาเนียรู้จักให้อภัย และสำนึกได้ว่าวาเนียเป็นคนผิดในเรื่องนี้”

จะไม่ยุให้เธอฆ่าตัวตาย ถ้าผมไม่ทำเช่นนั้น ป่านนี้ลิซ่าก็อาจกำลังอุ้มท้องโต ผมกับเธอก็เตรียมตัวเป็นพ่อแม่ของเจ้าตัวเล็ก”

อลีนาลุกขึ้นเดินมากอดให้กำลังใจกับน้องชาย ทุกวันนี้วาเนียอยู่ได้เพราะกำลังใจจากเธอและผู้เป็นบิดา

ก็จะไม่เกิดขึ้น แต่ในเมื่อเราย้อนเวลาไม่ได้ เราต้องทำวันนี้และวันหน้าให้ดีที่สุด”

วาเนียกอดร่างเล็กของพี่สาวไว้ด้วยความรักและเคารพนับถือ รู้ว่าหากไม่ได้พี่สาวต่างมารดาคนนี้ช่วยประคับประคองในยามที่เขาล้ม เขาก็ไม่รู้ว่าชีวิตที่เหลือจะเป็นอย่างไร

เราต้องทำวันนี้และวันข้างหน้าให้ดีที่สุด ผมจึงอยากให้พี่ให้อภัยคุณคิวา และเริ่มต้นชีวิตกันใหม่โดยไม่มีคำว่าแก้แค้นมาเกี่ยวข้อง

“กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่องความรักตั้งแต่เมื่อไรกันวาเนีย”

เธอรักคิวาทั้งๆ

หญิงสาวไม่รู้ว่าเขารู้สึกเช่นไร

พี่ควรให้อภัยเขา หลานตัวเล็กของผมจะได้มีทั้งพ่อและแม่อยู่ด้วยกันยังไงละครับ”

Bình Luận ()

0/255