“ไม่ต้องให้คุณพ่อพาผมไปหรอกครับ ผมไม่อยากให้คุณพ่อต้องเจอเชื้อโรคมากมายที่โรงพยาบาล”

“ถ้ายังงั้นให้พนักงานในโรงแรมพาวาเนียไปนะ พี่ขอโทษ...วันนี้พี่ไปไม่ไหวจริงๆ”

ขณะเอ่ยพูดกับน้องชาย อลีนาก็เอนศีรษะพิงกับพนักโซฟา พลางหลับตานิ่งเพื่อไม่ให้อาการเวียนศีรษะเล่นงานเธอไปมากกว่าที่เป็นอยู่

วาเนียมองใบหน้าขาวซีดของพี่สาวด้วยความสงสาร รู้ว่าพี่สาวต้องรับภาระหนักมาก ทั้งงานในโรงแรม และการดูแลเขาซึ่งพิการช่วยเหลือตัวเองได้ไม่มาก

และอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้พี่สาวแลดูเหน็ดเหนื่อยราวกับจะเป็นลมในทุกนาที ก็เพราะกำลังตั้งครรภ์และมีอาการแพ้ท้องอย่างหนัก

“ไม่ต้องครับ ไม่ต้องให้ใครพาผมไป ผมงดไปหาหมอสักวันก็ได้ครับ”

ได้ยินน้องชายพูดเช่นนั้น อลีนาถึงกับลืมตาขึ้น ผงกศีรษะจากพนักโซฟา แล้วบอกแกมออกคำสั่งกับวาเนียเสียงเข้ม

“ไม่ได้นะ วาเนียต้องทำกายภาพบำบัดให้ครบคอร์ส ถ้าไม่อยากให้ใครพาไป เดี๋ยวพี่พาวาเนียไปเอง รอสักครู่นะพี่ขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”

เอ่ยบอกน้องชายแล้วร่างบางก็ผุดลุกขึ้นยืน แต่แล้วก็ต้องร้องครางออกมาเบาๆ เพราะรู้สึกราวกับโลกหมุนได้ จนต้องทิ้งตัวลงนั่งเหมือนเดิม

“พี่ลีนา พี่พักผ่อนนะครับ ผมให้พนักงานพาไปก็ได้ครับ”

วาเนียจำต้องโกหกเช่นนั้น เพราะไม่อยากให้พี่สาวต้องเป็นห่วงและเป็นกังวลเกี่ยวกับตัวเขา ทั้งๆ ที่เธอเองก็ถูกอาการแพ้ท้องเล่นงานจนแทบไม่มีแรงยืน

อลีนาพยักหน้ารับและเอ่ยบอกน้องชายทั้งๆ ยังคงหลับตานิ่ง “จ้ะ พี่ขอนอนพักสักสอง-สามชั่วโมงก่อน ถ้าวาเนียออกไปเจอคุณพ่อ ฝากบอกคุณพ่อด้วยนะ”

“ได้ครับ ถ้ายังงั้นผมไปก่อนนะครับ ผมสายมากแล้ว”

วาเนียบอกพี่สาว ซึ่งอีกฝ่ายไม่ได้เอ่ยตอบอีก นอกจากค่อยๆ เอนกายลงนอนบนโซฟา ยิ่งทำให้เขาสงสารจับใจและพลันนั้นดวงตาทั้งคู่ก็ต้องร้อนผะผ่าว ก้อนสะอื้นแล่นมาจุกลำคอ เมื่อนึกถึงชาลิสาขึ้นมา

ชาลิสาต้องทุกข์ทรมานมากเพียงใด คงถูกอาการแพ้ท้องเล่นงานอย่างหนักไม่ต่างจากพี่สาวของเขา หญิงสาวคงต้องการกำลังใจจากผู้ที่เป็นพ่อของลูก แต่เขากลับทำตัวเลวทรามไม่ต่างจากซาตาน ที่สาปแช่งและบอกให้เธอไปตายพร้อมๆ กับลูก

“ลิซ่า...ผมขอโทษ...”

วาเนียพึมพำเสียงสั่นเครือ เจ็บปวดใจยิ่งนักกับความผิดที่ตนได้ทำลงไป เพราะนาทีนี้เขารู้แล้วว่าชาลิสาต้องเป็นทุกข์อย่างมหันต์กับการถูกเขาทอดทิ้งทั้งๆ ที่กำลังตั้งท้องอยู่ และเขาจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเกิดขึ้นกับพี่สาวของเขาเด็ดขาด

ทว่าเขาไม่ได้ไปโรงพยาบาลตามที่ได้เอ่ยบอกไว้ แต่หลบออกมาอยู่ตรงล็อบบี้ของโรงแรม เพื่อกดโทรศัพท์โทร.หาคนที่จะสามารถช่วยพี่สาวของเขาได้

“คุณคิวาใช่ไหมครับ ผมวาเนียเองครับ”

แต่ก็มีสายเรียกเข้าซะก่อน และบนหน้าจอโทรศัพท์ก็บอกให้รู้ว่าต้นทางที่โทร.มาหาเขานั้นได้โทร.มาจากดินแดนหมีขาว ซึ่งชายหนุ่มรีบกดรับสายอย่างรวดเร็ว โดยไม่ลืมเปิดลำโพงให้ลูกน้องได้ยินด้วย

“คุณคิวาใช่ไหมครับ ผมวาเนียเองครับ”

“วาเนียโทร.มา”

คิวาพึมพำบอกและมองหน้ารณกรทั้งๆ ที่อีกฝ่ายได้ยินเช่นเดียวกัน จากนั้นก็รีบเอ่ยทักทายกลับคืนตามมารยาทว่า

“สวัสดีวาเนีย คุณสบายดีไหม”

“ครับ ผมสบายดี แต่คนที่ไม่สบายคือพี่ลีนา”

คิวาก็แทบนอนไม่ติดเตียง ร่างใหญ่ผุดลุกขึ้นนั่งโดยได้รับความช่วยเหลือจากรณกรที่หมุนหัวเตียงให้สูงขึ้น

คิวาถามกลับเสียงร้อนรน

“มากครับ มากเอาการ”

“ผมจะไปหาลีนา”

คิวาอยู่ไม่เป็นสุขแล้ว หัวใจกระหวัดคิดถึงและเป็นห่วงอลีนาจับใจ ทำท่าจะลงจากเตียงคนไข้จนรณกรต้องจับล็อกตัวไว้

“เจ้านายยังไม่หายไข้เลยนะครับ ใจเย็นๆ ก่อนครับ”

วาเนียได้ยินทุกคำพูดที่รณกรพูดกับคิวา รู้ว่าคิวาเป็นห่วงพี่สาวของเขาจากใจจริง และพอจะจับใจความได้ว่าอีกฝ่ายกำลังป่วยอยู่จึงถามไถ่กลับคืนบ้าง

“คุณคิวาไม่สบายหรือครับ”

ผมเป็นไข้นิดหน่อย แต่ไม่ต้องเป็นห่วง

รู้ว่าเธอไม่สบาย

“คุณคิวา ผมอยากพูดกับคุณแบบลูกผู้ชายตัวจริง”

วาเนียเกริ่นนำเสียงเข้ม พลางบอกต่อถึงสิ่งที่ตนได้สำนึกผิดกับการกระทำที่ผ่านๆ มา

“ผมอยากขอโทษสักพันครั้งเกี่ยวเรื่องของลิซ่าและลูก ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมเลวมาก และเสียใจที่เป็นต้นเหตุให้ลิซ่าต้องตาย”

คิวาพยักหน้ารับ จับกระแสในน้ำเสียงได้ว่าวาเนียรู้สึกผิดตามที่พูดออกมาจริงๆ

“ผมยกโทษให้คุณ ผมเองก็อยากขอโทษคุณเช่นเดียวกันที่ทำให้คุณต้องกลายเป็นเช่นนี้”

สิ่งที่เกิดขึ้นกับผม เป็นเพราะผลกรรมที่ผมทำไว้กับลิซ่า” วาเนียหลุบมองต้นขาของตนเองขณะเอ่ยอย่างปลงๆ จากนั้นก็ถามคิวาต่อว่า

“ผมรักพี่สาวของคุณ” คิวาตอบกลับในทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

“ขอขยายความของคำว่ารักได้ไหมครับ”

วาเนียกำลังทำหน้าที่เป็นกามเทพ สมานรอยแผลระหว่างพี่สาวกับคิวา เขาจะยังไม่บอกความจริงจนกว่าจะได้รับคำตอบจากคิวา

พร้อมสร้างครอบครัวกับเธอ และมีเธอแค่เพียงคนเดียวในหัวใจ จะไม่มีใครเข้ามาแทนที่ลีนาได้จนกว่าผมจะหมดลมหายใจ”

Bình Luận ()

0/255