บทที่ 16

ถึงแม้แพ้ท้องอย่างหนักจนบางวันไม่อยากทำอะไรนอกจากนอนและนอนเท่านั้น แต่อลีนาก็รีบรับปากในทันทีที่วาเนียบอกว่าอยากมาประเทศไทย

‘ผมอยากไปประเทศไทย ไปขอโทษลิซ่ากับลูก’

เหตุผลที่วาเนียบอก ทำให้อลีนาไม่มีขัดข้องกับความต้องการของน้องชาย และหญิงสาวไม่ต้องจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบิน

เพราะวาเนียบอกว่าได้จองไว้เรียบร้อยแล้ว แถมยังเป็นชั้นธุรกิจด้วย ซึ่งสร้างความแปลกใจให้กับเธอว่าน้องชายเอาเงินมาจากไหนมาซื้อตั๋วชั้นธุรกิจอันแสนแพง

แต่วาเนียก็ไม่บอก เขาให้เหตุผลแค่ว่าอยากให้เธอได้เอนหลังนอนสบายๆ ตลอดเวลาสิบชั่วโมงที่บินจากประเทศรัสเซียมายังประเทศไทย

และเมื่อเดินทางมาถึงประเทศไทย อลีนาก็ต้องแปลกใจอีกครั้งเมื่อมีคนมารอรับเธอกับวาเนียถึงสนามบินเลยทีเดียว แถมยังอำนวยความสะดวกนำรถตู้คันใหญ่มารับ เพื่อให้วาเนียนั่งได้โดยสะดวก

“วาเนียติดต่อจองรถตู้ไว้หรือ เขาถึงมารับพวกเราที่สนามบิน”

อลีนาเอ่ยถามหลังจากขึ้นมานั่งบนรถตู้กับน้องชายแล้ว และก็ได้พนักงานขับรถที่มาด้วยกันสองคนเป็นคนช่วยยกวาเนียขึ้นมานั่งในรถตู้ ซึ่งหญิงสาวสังเกตเห็นว่าพนักงานทั้งสองปฏิบัติกับวาเนียเกินคำว่าสุภาพ พวกเขาช่วยยกวาเนียขึ้นรถด้วยความระมัดระวัง และปฏิบัติต่อเธออย่างสุภาพด้วย ช่วยประคองขึ้นรถราวกับรู้ว่าเธอกำลังตั้งท้องอยู่

วาเนียคลี่ยิ้มให้กับพี่สาวขณะพยักหน้ารับ “ใช่ครับ ผมจองรถตู้ไว้ พวกเราจะได้นั่งสบายๆ ยังไงละครับ”

“แล้ววาเนียจองโรงแรมไว้แล้วใช่ไหม”

“ครับ ผมจองไว้เรียบร้อยแล้วครับ”

แล้วเขาไม่ได้ทำอะไรเลย แต่รณกรเป็นธุระให้ทั้งหมด รวมทั้งเรื่องตั๋วเครื่องบินชั้นธุรกิจแสนแพงด้วย

ยังเพลียจากการเดินทางนานนับสิบชั่วโมง จึงเอนกายพิงพนักเบาะรถพลางหลับตาลงโดยไม่ลืมบอกกับน้องชายว่า

“รถติดมาก อีกเกือบชั่วโมงคงถึงโรงแรม

พี่ลีนานอนพักผ่อนก่อนครับ

วาเนียคิดว่าคงเป็นเช่นนั้น เพราะนอกจากรถจะติดแสนสาหัสแล้ว บ้านของคิวาก็อยู่ชานเมืองกรุงด้วย

ในตอนท้ายของน้องชาย แต่ก็ไม่คิดเอ่ยถามออกมา เพราะอ่อนเพลียอย่างหนักจนอยากหลับในทุกนาที

เมื่อรถตู้ได้จอดนิ่งสนิทแล้ว วาเนียก็เขย่าร่างพี่สาวให้ตื่นจากนิทรา

“พี่ลีนา ถึงแล้วครับ”

เปิดเปลือกตา ขยับกายจากท่าเอนพิงพนักเก้าอี้ กวาดสายตามองออกไปนอกตัวรถ แล้วก็ขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่ง เอ่ยถามน้องชายเพราะคิดว่าเป็นเช่นนั้น

“วาเนียจองรีสอร์ทไว้หรือ”

ใจของอลีนาอยากพูดว่าคฤหาสน์ซะมากกว่า เพราะสถานที่ที่พนักงานขับรถยนต์ขับมาจอดนั้นเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ ราคาค่างวดคงไม่ต้องประเมิน เพราะดูแพงลิบและสวยงามหรูหราเกินคำว่ารีสอร์ท

วาเนียเอ่ยบอกยิ้มๆ

พอลงจากรถได้แล้ว ก็บอกกับพี่สาวต่อว่า

ไม่ต้องรีบ

หันไปหยิบกระเป๋าสะพายที่วางไว้เบาะข้างๆ พอจะก้าวลงจากรถตู้ ก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองต้นแขนสีแทนที่ยื่นมารอให้เธอจับประคอง และเมื่อเห็นเจ้าของต้นแขน ก็ต้องเบิกตาโตด้วยความแปลกใจ

“คุณคิวา...” เอ่ยเรียกแล้วหญิงสาวก็ตั้งคำถามต่อในทันที “คุณมาที่นี่ได้ยังไง”

เอ่ยตอบให้อลีนาต้องสงสัยหนักกว่าเดิม “ที่นี่เป็นบ้านของผมครับ ยินดีต้อนรับคุณกับลูกกลับบ้านของเราครับ”

Bình Luận ()

0/255