บทที่ 17

คิวาไม่นึกว่าตนเองจะมีความอดทนนั่งเฝ้ามองอลีนาได้นานถึงห้าชั่วโมงเต็ม โดยไม่ลุกไปไหนเลย ดวงตาคมกริบทอดมองทั่วใบหน้างาม ไล่ต่ำมายังหน้าท้องที่ยังคงแบนราบอยู่ และบางครั้งได้แอบยกมือลูบไล้ทั่วบริเวณหน้าท้องด้วย ใบหน้าคมเข้มมีรอยยิ้มขึ้นในตลอดเวลา รู้ว่าลูกน้อยของเขากำลังเติบโตอยู่ในร่างของอลีนา และอีกไม่นานเกินรอ หน้าท้องที่แบนราบก็จะค่อยๆ โตขึ้นตามอายุครรภ์

“พ่อแทบทนรอเวลานั้นไม่ไหว เวลาที่จะได้เห็นใบหน้าหล่อๆ ของลูกชายของพ่อ”

ขณะกระซิบพูดกับลูกน้อยในท้อง คิวาก็กดจูบลงบนหน้าท้องด้วย พออลีนาขยับกายเพื่อเปลี่ยนอิริยาบถในขณะหลับอยู่ ก็สะดุ้งตกใจหน้าถอดสี รีบขยับกายถอยห่างเพราะเกรงว่าหญิงสาวจะจับได้ว่าเขาแอบจูบเธอ

“เกือบแล้วไหมละเรา”

คิวาเป่าลมออกจากปาก ยอมรับว่าหัวใจเต้นระทึกเลยทีเดียวตอนที่เห็นอลีนาขยับตัว เพราะคิดว่าหญิงสาวจะตื่นนอน และถ้าหากรู้ว่าถูกเขาแอบจูบ คงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ทำให้เขาง้อเธอได้ยากกว่าเดิม

และระหว่างนั่งรออลีนานอนหลับอยู่นั้น คิวาก็ไม่ลืมโทร.บอกให้ป้ากอบกุลทำอาหารรอหญิงสาวด้วย ซึ่งเขาคิดว่าหญิงสาวคงหิวเป็นอย่างมากหลังจากตื่นนอนแล้ว

คิวานั่งรอเวลาที่อลีนาตื่นนอนโดยไม่มีเบื่อหน่าย และในที่สุดร่างบางก็ค่อยๆ ขยับตัวและลืมตาขึ้น พอหญิงสาวทอดสายตาจ้องมองมายังตัวเขา ก็คลี่ยิ้มให้พร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“สวัสดีตอนเย็นครับ คุณหายเหนื่อยหรือยังครับ”

อลีนานอนตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงพลางเอ่ยถามกลับ เพราะไม่คิดว่าตนเองนอนหลับได้นานถึงเพียงนั้น

“กี่โมงแล้วคะ”

“ห้าโมงเย็นพอดีครับ” คิวาเอ่ยบอกยิ้มๆ นึกดีใจที่หญิงสาวพูดคุยกับเขาโดยไม่มีทีท่าว่าโกรธขึงหรือไล่ให้ออกจากห้อง “คุณหิวไหมครับ เดี๋ยวผมให้แม่บ้านยกอาหารมาให้คุณที่ห้องเลย”

อลีนาพยักหน้ารับ แม้ยังโกรธคิวาอยู่ แต่หญิงสาวก็นึกถึงลูกน้อยในท้องเป็นอันดับแรก เธอต้องรับประทานอาหาร และกินยาบำรุงครรภ์หลังอาหารมื้อเย็นด้วย

เมื่ออลีนาพยักหน้ารับ คิวาก็รีบกดโทรศัพท์โทร.บอกป้ากอบกุลให้ยกอาหารมาให้หญิงสาว พอกดวางสายแล้วก็บอกหญิงสาวต่อว่า

“คุณรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมมา”

นอกจากมองตามร่างใหญ่ล่ำสันที่ลุกขึ้นเดินเร็วๆ เข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูสีขาว

“ผมจะเช็ดหน้าให้คุณนะครับ คุณจะได้รู้สึกสดชื่นขึ้น”

และด้วยความปรารถนาดี อยากให้หญิงสาวรู้สึกกระปรี้กระเปร่าหลังจากตื่นนอน และคลายความเหน็ดเหนื่อยจากการนั่งเครื่องบินนานๆ จึงเหยาะโคโลญอ่อนๆ ลงบนผ้าขนหนูที่ซุบน้ำและบิดให้เปียกหมาดๆ ด้วย

แต่ทันทีที่ผ้าขนหนูถูกยื่นเข้ามาใกล้ใบหน้างาม คิวาไม่ทันได้เช็ดหน้าให้กับหญิงสาวตามที่ใจต้องการ ก็ถูกดวงตากลมโตถลึงมองพร้อมกับถามเสียงห้วน

“คุณใส่อะไรมาในผ้าขนหนู” ขณะเอ่ยถาม อลีนาก็เริ่มมีอาการพะอืดพะอมอย่างเห็นได้ชัด

“ผมใส่โคโลญ คุณจะได้สดชื่นกับกลิ่นหอมของโคโลญครับ”

แต่อลีนาไม่ได้ยินดีกับสิ่งที่ชายหนุ่มทำเลย หญิงสาวนิ่วหน้ากับกลิ่นที่ทำให้เธอเกิดอาการคลื่นเหียนอาเจียนอย่างรุนแรงจนทนไม่ไหวแล้ว

“ลีนา”

คิวาร้องเสียงหลงขณะมองตามร่างบางที่กำลังวิ่งเข้าห้องน้ำ และก็ไม่รอช้ารีบวิ่งตามไปด้วย พร้อมกับพึมพำพูดกับตัวเองด้วยความงุนงงว่า

“เราทำอะไรผิด ลีนาถึงวิ่งพรวดเข้าห้องน้ำ”

และก็ได้รับคำตอบ เมื่อเห็นอลีนาทรุดตัวโก่งคออาเจียนจนหมดไส้หมดพุง

“ลีนา เป็นยังไงบ้างครับ”

และทำท่าจะใช้ผ้าขนหนูผืนเดิมเช็ดซับน้ำให้กับหญิงสาวด้วย แต่แล้วก็ต้องชะงักมือกลางอากาศ

“เอาผ้าขนหนูไปให้พ้นฉัน เหม็นจนทนไม่ไหวแล้ว”

ไม่ต้องให้ถูกตวาดซ้ำ คิวารีบโยนผ้าขนหนูทิ้งลงถังขยะตรงมุมห้องน้ำ สีหน้าของเขาในยามนี้ซีดซะยิ่งกว่าคนแพ้ท้องอีก

“ผมทิ้งผ้าขนหนูแล้วครับ คุณหายเหม็นหรือยังครับ”

อยากบอกว่าเริ่มดีขึ้นแล้ว แต่พอคิวาขยับกายเข้ามาใกล้หมายจะช่วยประคองให้ลุกขึ้นยืน ก็ยกมือทั้งสองผลักร่างใหญ่เต็มแรงจนคิวาล้มลงนั่งแหมะอยู่กับพื้น

“ลีนา...”

แต่ก็ถูกตวาดไล่อีกครั้ง

“ถอยไป อย่ามาใกล้ฉัน”

จะให้ผมทำอย่างไร ผมเป็นห่วงคุณมากนะครับ” คิวาครางถามเสียงแผ่วเบา

Bình Luận ()

0/255