และคิวาก็รีบตอบรัวเร็ว “วาเนียถามผมว่าผมรักคุณหรือไม่ และผมก็ตอบจากก้นลึกของจิตใจ ซึ่งผมรู้ว่าวาเนียเขารู้ว่าผมพูดจริงว่าผมรักคุณ ในใจของผมไม่มีความแค้นหลงเหลืออยู่ คงมีแค่เพียงความรักที่มีต่อคุณเท่านั้น”

อลีนาลอบอมยิ้มกับการบอกรักทางอ้อมของอีกฝ่าย “ได้รับคำตอบแบบนั้นแล้ว วาเนียก็เลยรบเร้าให้ฉันพามาประเทศไทย ว่าแต่คุณเป็นคนออกค่าตั๋วเครื่องบินให้พวกเราด้วยหรือเปล่า”

“ครับ ทั้งหมดเลยครับ” คิวาพยักหน้ารับคำ พลางเอ่ยบอกต่อ “รณกรเป็นคนจัดการซื้อตั๋วให้พวกคุณครับ ผมให้ซื้อตั๋วชั้นธุรกิจ เพราะอยากให้คุณกับวาเนียได้เดินทางสบายๆ”

“ตอนแรกก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าวาเนียเอาเงินจากไหนมาซื้อตั๋วเครื่องบินชั้นธุรกิจแสนแพง ที่แท้ก็มีผู้สนับสนุนนี่เอง” อลีนาไม่นึกว่าน้องชายจะเป็นคนวางแผนในเรื่องนี้ได้อย่างแยบยล

“อย่าโทษวาเนียเลยครับ เขาเห็นคุณมีอาการแพ้ท้องมาก จึงอยากให้คุณมาอยู่ใกล้ๆ ผม และผมจะได้ดูแลคุณได้อย่างเต็มที่”

“ใครบอกว่าฉันจะมาอยู่ประเทศไทยกับคุณคะ” อลีนาถามกลับทันควัน ฟังเหมือนเป็นการปฏิเสธไปในตัว ส่งให้ใบหน้าคมเข้มถอดสีซีดในฉับพลัน

“ลีนา...ได้โปรดให้ผมได้ดูแลคุณกับลูกเถอะครับ” คิวาขอร้องเสียงอ่อน พร้อมกันนั้นก็เดินมาทรุดกายลงนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหญิงสาวด้วย

“ก็กำลังให้ดูแลอยู่ในตอนนี้แล้ว จะเอาอะไรอีก”

ได้โอกาสทำให้คิวาเสียใจบ้าง อลีนาก็ทำให้ถึงที่สุด ให้อีกฝ่ายได้รู้คุณค่าของคำว่ารัก ให้รู้ว่ากว่าจะได้ในสิ่งที่เขารักและหวงแหนนั้น มันยากเย็นมากเพียงใด

คิวาตีหน้าสลด ดวงตาเผยแววเศร้าให้เห็นขณะอ้อนวอนต่อ “ผมไม่ได้อยากดูแลแค่ตอนคุณมาประเทศไทย แต่ผมอยากดูแลคุณกับลูกๆ ตลอดไปครับ”

“แล้วจะรับไว้พิจารณานะคะ แต่คงให้คำตอบในตอนนี้ไม่ได้”

สีหน้าที่ว่าสลดอยู่แล้วยิ่งสลดกว่าเดิมถึงกับคอตกเลยทีเดียว เพราะไม่อาจคาดเดาได้ว่าผลการพิจารณาจะออกมาในทางบวกหรือลบ

“ลีนา ได้โปรด”

และก็ถูกอลีนาปฏิเสธเหมือนเดิม “ก็บอกแล้วยังไงละคะว่ายังไม่ถึงเวลาให้คำตอบ ว่าแต่ทำไมคุณไม่ออกไปจากห้องนี้สักที

“นี่เป็นห้องนอนของผมครับ” คิวาไขข้อสงสัยของหญิงสาว

“ถ้ายังงั้นเชิญคุณไปนอนห้องอื่น”

พร้อมกับตีสีหน้าและขึงตาใส่ ไม่เช่นนั้นคิวาไม่มีทางออกไปจากห้องนี้แน่

“แต่...” คิวาร้องประท้วง ทว่าไม่ทันได้เอ่ยออกมาก็ต้องเจอกับคำถามเด็ดขาดว่า

“เลือกเอา...ว่าจะให้ฉันพักที่บ้านของคุณ หรือไปพักที่โรงแรม”

“ก็ได้ครับ ผมจะไปนอนห้องข้างๆ และผมหวังว่าจะได้รับคำตอบที่ทำให้หัวใจของผมมีความสุขที่สุด”

“หรือไม่ก็อาจมีความทุกข์ไปทั้งชีวิตก็ได้ค่ะ”

ลุกขึ้นยืน

คิวาเดินออกจากห้องไม่ทันครบชั่วโมง อลีนาก็ต้องเดินไปเปิดประตูห้อง เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูเรียก

วาเนีย” อลีนาเดินอ้อมไปทางด้านหลัง

“พี่ลีนาทะเลาะกับคุณคิวาหรือครับ” วาเนียเอ่ยถามในทันทีที่พี่สาวทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตรงข้ามกับเขา

อลีนาเลิกคิ้วขึ้นสูงขณะเอ่ยถามกลับคืน “รู้ได้ยังไงว่าพี่กับคุณคิวาทะเลาะกัน”

“ก็คุณคิวาเดินเหมือนพญาอินทรีปีกหักไปหาพวกผม จากนั้นก็ไม่พูดไม่จา

อลีนาอดสัพยอกออกมาไม่ได้เมื่อวาเนียเปรียบเปรยเช่นนั้น “แหม! ยกให้เป็นพญาอินทรีเลยหรือ”

ก่อนจะเอ่ยต่อท้ายว่า

เขาขอร้องพี่ให้ยกโทษให้กับเขา

Bình Luận ()

0/255