บทส่งท้าย

ในเช้าของวันถัดมา อลีนาต้องมีสีหน้าตื่นตระหนกตกใจ เมื่อเดินหาน้องชายทั่วคฤหาสน์หลังใหญ่ของคิวาไม่พบ พอสอบถามเด็กรับใช้ในบ้านก็ไม่มีใครรู้ว่าวาเนียไปไหน และขณะเดินตามหาน้องชายก็เกิดอาการหวาดกลัวจับใจ กลัวว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับน้องชาย

เมื่อสอบถามหาคิวากับเด็กรับใช้ ก็ได้รู้ว่าชายหนุ่มอยู่ที่เจดีย์บรรจุอัฐิของชาลิสาตั้งแต่เช้าตรู่ หญิงสาวจึงรีบเดินรีบเร่งไปหาคิวาอย่างใจร้อน และก็ได้เห็นว่าชายหนุ่มกำลังเปลี่ยนดอกไม้ในแจกันดอกไม้ให้กับผู้ล่วงลับ

“คุณคิวา คุณเห็นวาเนียไปไหมคะ ฉันตามหาเขาทั่วบ้านแล้วแต่ไม่พบ”

น้ำเสียงของคนถามนั้นร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด แต่คิวากลับคลี่ยิ้มให้หลังจากปักดอกไม้ในแจกันเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็เดินมาหาพร้อมกับโอบแขนรอบร่างบางดึงมากอดแนบกายท่ามกลางอาการขืนตัวของหญิงสาว

“วาเนียไปโรงพยาบาลกับรณกรตั้งแต่เช้าแล้วครับ”

“วาเนียเป็นอะไร”

คราวนี้อลีนาถามเสียงดังด้วยความตกใจ พอคิดไปต่างๆ นานาว่าน้องชายอาจไม่สบายหนัก ใบหน้างามก็ยิ่งซีดกว่าเดิม

คิวาเห็นสีหน้าของอลีนาแล้วก็พอจะเดาความคิดของหญิงสาวออก จึงรีบเอ่ยบอกว่า

“ใจเย็นๆ ครับ วาเนียไม่ได้เป็นอะไร รณกรแค่พาเขาไปทำกายภาพบำบัดกับอาจารย์หมอที่รณกรรู้จักเป็นการส่วนตัวเท่านั้นเองครับ”

ได้ยินเช่นนั้น อลีนาก็เป่าลมออกจากปากได้ด้วยความโล่งอก และก็อดเหน็บแนมออกมาไม่ได้ว่า

และก็พาเขาไปทำกายภาพบำบัดด้วย”

"รณกรก็อยากไถ่โทษเหมือนกันครับ หลังจากทำกายภาพบำบัดเสร็จแล้ว พวกเขาจะบริจาคข้าวของเครื่องใช้และเงินจำนวนหนึ่งให้กับคนไข้ไร้ญาติด้วย”

คิวาเอ่ยบอกในสิ่งที่หนุ่มทั้งสองได้คิดทำความดีร่วมกัน สำหรับรณกร จากที่โกรธแค้นวาเนียซึ่งเป็นต้นเหตุให้ชาลิสาต้องตาย กระทั่งร่วมมือกับเขาเล่นงานวาเนียจนอีกฝ่ายกลาย

เป็นคนพิการ แต่ตอนนี้รณกรไม่หลงเหลือความโกรธแล้ว แถมยังกลายเป็นคู่หูกับวาเนียด้วย

“ก็ดีค่ะ ที่พวกเขาทำบุญเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้น้องลิซ่ากับลูก”

หลังจากได้สนทนาธรรมกับพระอาจารย์ที่จำวัดไทยอยู่ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก วาเนียก็เลื่อมใสในพระพุทธศาสนา และเรียนรู้วิธีการทำบุญเพื่อไถ่บาปที่ตนได้ก่อไว้

ผมแปลกใจมากที่เขายอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาได้อย่างรวดเร็ว

คิวาเอ่ยถามหลังจากสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของหนุ่มรัสเซียคนนี้

“อาจเป็นเพราะธรรมค่ะ แรกๆ ไปถึงรัสเซีย เขาอาละวาดร้องไห้ฟูมฟายทุกวัน

เลิกร้องไห้ในทุกครั้งที่มองต้นขาของตัวเอง เขาเริ่มปลงและยอมทำกายภาพบำบัดตามที่หมอแนะนำ และเห็นว่านี่คือผลกรรมที่เขาเคยทำกับน้องลิซ่าและกับผู้หญิงอีกหลายๆ คน

อลีนาก็เดินเข้าไปใกล้เจดีย์ พลางยกมือขึ้นลูบภาพถ่ายของชาลิสา ซึ่งภาพที่นำมาติดไว้บนเจดีย์เป็นภาพที่ผู้ล่วงลับแย้มยิ้มอย่างสวยงามและดูสดใสมาก

“ฉันกับคุณพ่อไม่เคยสนับสนุนพฤติกรรมของวาเนียเลย เขาใช้ความหล่อและคารมหลอกล่อให้สาวๆ ติดกับดักของเขา

คิวาถอนหายใจลึก รู้สึกเสียใจไม่แพ้กันที่มีส่วนทำให้วาเนียต้องเป็นคนพิการ

ณ ตอนนั้นคำว่าตายมันง่ายเกินไปสำหรับวาเนีย ผมอยากให้เขาทรมานกับชีวิตที่เหลืออยู่ แต่สุดท้าย...คนที่ทรมานไม่ใช่มีแค่วาเนียเท่านั้น แต่รวมถึงตัวผมเองด้วย”

ทุกวันนี้คุณก็ดูสุขสบายดี มีคฤหาสน์หลังใหญ่โตให้อยู่อาศัย มีธุรกิจที่ทำกำไรให้กับคุณปีละหลายร้อยล้าน คุณโชคดีกว่าวาเนียมากเลยนะคะ”

Bình Luận ()

0/255