“ป้าเนตรปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับอลินได้ยังไง !?” อลิสาตะโกนถามป้าแท้ๆของเธอเสียงดังลั่นบ้านอย่างไม่มีความเกรงอกเกรงใจใดๆ ทั้งสิ้น เพราะอีกฝ่ายเองก็ไม่ได้ยินนักที่เห็นเธอปรากฎตัวที่นี่ และกำลังจะแย่งสมบัติพัสถานที่ย่าบังเกิดเกล้าทิ้งเอาไว้ให้ไปจากท่าน

“แกอย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันนะนังบ้า! พี่สาวแกมันท้องไม่มีพ่อ ก็ปล่อยให้มันตายๆไปสิ อยู่ไปก็มีแต่จะพลอยทำให้วงศ์ตระกูลเสื่อมเสียเปล่าๆ ดีนะที่มันฉลาดชิ่งผูกคอตายไปซะก่อน” อนงค์เนตรโต้กลับทันควัน เนื่องจากเธอรังเกียจแม่ของหลานสาวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และยิ่งเกลียดมากขึ้นไปอีกเมื่อสมบัติที่เธอกำลังจะได้ครอบครองในอีกไม่ช้า กำลังจะมีคนพรากไป

“นี่อยากได้สมบัติขนาดนี้เลยหรอเนี่ย!?”

“เออสิ! ในเมื่อสมบัติทุกอย่างมันเป็นของฉัน แม่ฉันตาย พ่อแกตาย นังอลินก็ตายไปแล้ว มันควรจะเป็นของฉันคนเดียว ไม่ใช่เด็กเหลืออย่างแก!” หญิงวัยกลางคนตะโกนเสียงดังแข่งกับเด็กสาวตรงหน้าอย่างเหลืออด

“ป้าเนตรลืมไปแล้วหรอคะว่าคุณย่ามีหลานสองคน พ่อของหนูมีลูกสองคน และตอนนี้แม่ของเราก็ยังอยู่… แต่ก็อย่างว่าล่ะเนอะ คนไม่ได้เรื่องอย่างป้าเนตรจะมารู้ข้อกฎหมายได้ยังไง จริงไหมคะคุณทนาย ?” อลิสาเห็นไปขอกำลังเสริมจากทนายประจำตระกูล เพื่อช่วยเกทับป้าจอมงกสมบัติของเธอ

“จริงครับ”

แบบนี้สมบัติมันคงไม่ตกไปถึงมือป้าเนตรง่ายๆแล้วเนอะ เพราะว่ามีหนูเป็นก้างชิ้นใหญ่

สิบปีก่อนไปในตัว พลางยักคิ้วลิ่วตาเป็นเชิงท้าทายส่งไปให้เป็นการตบท้าย

แกต้องการอะไรนังเด็กปีศาจ นังเด็กผี!”

“หนูต้องการจดหมายของอลินค่ะ” อลิสาย้ำชัดถึงความต้องการของเธอ ทว่าคนขวางโลกอย่างอนงค์เนตรหรือจะยอมให้ง่ายๆ

“ฉันไม่ให้!”

งั้นหนูจะเข้าไปค้นในห้องอลินเอง” ร่างบางหาสนใจคำประกาศนั้นไม่ แต่กลับเดินฉับๆขึ้นบันไดไปอย่างคุ้นชิน

“นี่มันบ้านของฉัน ฉันไม่ให้แกขึ้นไป!”

“งั้นก็เอาจดหมายของอลินมาสิคะ”

“ฉันไม่ให้!”

อนงค์เนตรตั้งใจจะประกาศสงครามอย่างเห็นได้ชัด ถ้าหากตอนนี้ไม่มีทนายประจำตระกูลยืนอยู่ด้วย เธอกับบรรดาลูกๆคงเข้าไปรุมกันจิกทึ้งเด็กสาวปากเก่งตรงหน้าไปแล้ว

Bình Luận ()

0/255