ก่อนจะคิดในใจว่าพี่น้องฝาแฝดคู่นี้ช่างต่างกันลิบลับ อลินรดาเป็นผู้หญิงอ่อนหวาน หัวอ่อนและขี้น้อยใจ ในขณะที่อลิสาดูเป็นผู้หญิงโมโหร้าย อารมณ์รุนแรงและเปรี้ยวเข็ดฟัน

“ถ้าอย่างนั้นเราฝากวินดูความเรียบของงานแทนเราที เดี๋ยวเราขอไปธุระที่บ้านแปปนึง”

“อะ เอ่อ… ได้” อัศวินอึกอักเล็กน้อย แต่ก็ยอมทำตามที่เธอบอก

“ขอบคุณนะ” ว่าจบอลิสาก็พุ่งไปยังลานจอดรถอย่างรวดเร็ว ก่อนจะขับรถหรูราคาสิบล้านบาทของเธอออกไปจากบริเวณวัดทันที

ติ๊งต๊อง! ติ๊งต๊อง! ติ๊งต๊อง!

ร่างบางระหงพาตัวเองมาอยู่หน้าบ้านของผู้เป็นป้า ก่อนจะลงมือกดออดรัวๆ เพื่อเรียกให้คนในบ้านออกมาเปิดประตู

“โอ๊ย! มาแล้วๆ จะกดอะไรกันนักกันหนาล่ะคะคุณ” เสียงคนรับใช้บ่นกระปอดกระแปดมาแต่ไกลดังขึ้น ทำให้ผู้มาเยือนต้องแสดงตัว และออกคำสั่งให้เปิดประตูเสียงเย็น

“รีบมาเปิดประตูเร็วเข้าสิ!”

“ค่ะๆ” สาวใช้รีบรับคำ แล้ววิ่งเข้ามาเปิดประตูให้เธอ

“พี่เกวอยู่บ้านหรือเปล่า !?”

“อยู่ค่ะ คุณเกวอยู่ที่ห้องรับแขกค่ะ ตอนนี้กำลังทานของว่างอยู่คู่…”

สาวใช้คนเดิมตั้งใจจะบอกว่าเกวลินกำลังอยู่กับคู่หมั้น ทว่าอีกฝ่ายกลับหุนหันพันแล่นก้าวฉับๆเข้าไปในตัวบ้านอย่างรวดเร็ว แบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมใดๆทั้งสิ้น

อลิสาตะเบ็งเสียงถามลูกพี่ลูกน้องของเธอเสียงดังลั่น

แกหมายถึงใคร แล้วมาทำอะไรที่นี่” เกวลินถามอย่างหวาดหวั่น เพราะเวลานี้มารดาของเธอไม่อยู่บ้าน และเธอเองก็ขี้ขลาดเกินกว่าจะมีปัญหากับอลิสา

ผู้มาเยือนกระชากเสียงถามซ้ำอีกครั้ง พลางถลึงตาใส่คู่สนทนาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

ถามบ้าอะไรของแก !”

มันเป็นใคร !?”

ฉันจะไปรู้ได้ยังไงกันล่ะ

คนพูดดวงตาแดงก่ำราวกับกำลังจะร้องไห้ออกมา จนผู้ชายข้างตัวต้องกอดปลอบเธอเอาไว้

“ก็แค่ผู้ชายที่เจอกันในผับ ฉันไม่ได้สนใจนี่”

“แต่พี่เกวเป็นคนพาอลินไป พี่เกวต้องเคยเห็นหน้ามันสิ!”

เพราะเธอเองก็รู้สึกผิดต่อญาติผู้น้อง

อลิสากระชากเสียงถามอีกหน

แล้วก็ดูมีอันจะกิน เอ่อ…สูงประมาณร้อยแปดสิบได้ล่ะมั้ง ฉันจำชื่อเขาไม่ได้หรอก เคยได้ยินอลินเรียกแค่ไม่กี่ครั้งเอง เหมือนจะยังเรียนอยู่ด้วยนะ

ไปเขียนแผนที่มาเดี๋ยวนี้!” คนที่กำลังโดนโทสะเข้าครอบงำออกคำสั่งเสียงดัง

Bình Luận ()

0/255