บทที่ 850

เจย์เดินไปที่ตู้เย็นและหยิบห่อผงโปรไบโอติกให้เธอ เขาใส่มันลงในแก้วน้ำอุ่นและกลับไปหาเธอ

“ดื่มนี่”

แองเจลีนดื่มโปรไบโอติดและพูดเชิงขอโทษว่า “ฉันขอโทษนะ ท่านอาเรส มันยากที่คุณจะเข้าใจแต่ฉันก็ยังสร้างปัญหาให้กับคุณตั้งมากมาย”

เจย์พูดไม่ออก เขาตอบกลับอย่างเรียบเฉย “ไม่เป็นไร”

แองเจลีนพูดด้วยความจริงใจมากยิ่งขึ้น “แขนขาของฉันทั้งสี่สบายดี แต่ฉันขอให้คนพิการคนหนึ่งมารับใช้ฉัน ฉันรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง”

เจย์ “...”

“มือของฉันก็ปกติดี” เขากล่าวด้วยความคับข้องใจ

แองเจลีนได้ยินการกัดฟันของเขาก่อนที่ในที่สุดก็รู้ตัวว่าเธอได้พูดผิดไป “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันก็แค่พูดว่าขาของนายไม่ทำงาน”

สีหน้าของเจย์เริ่มเย็นชา

อะไรจะทำให้เจ็บปวดไปกว่าคนรักของชีวิตคุณกำลังเทเกลือลงบนแผล?

แองเจลีนหุบปากและกัดลิ้นของเธอ

เธอควรจะพูดอะไรผิดไปในตอนที่เธอรู้สึกประหม่า

หลังจากมื้ออาหารเช้า คนรับใช้ก็เขามาทำความสะอาดโต๊ะ

แองเจลีนกินมากเกินไปและไม่อยากขยับตัว

เจย์นั่งบนที่นั่งของเขาและมองดูเธออย่าเงียบ ๆ

“เธอท้อง” เขาประกาศ

คิ้วของแองเจลีนบิดเบี้ยว

ว่าแล้วเชียว!

เธอรู้สึกประหม่าเมื่อจู่ ๆ เจย์ก็อยากจะคุนเรื่องนี้กับเธออย่างจริงจังมาก

“เด็กคนนี้”