รักที่เจ็บปวดของฉัน

ตอนที่11 ที่เขารักมาตลอดคือกรรณารา

ตอนที่11 ที่เขารักมาตลอดคือกรรณารา

ทันใดนั้น จันทรัตร์สีหน้าเปลี่ยนทันที“เธอเป็นคนเรียกฉันมารึ?”

กรรณาราหันกลับ หัวเราะอยู่สองสามคำ“เธอคิดว่าเป็นพี่สุพจน์จริงๆหรือ? ฉันไม่สบาย เขาก็มาเฝ้าทั้งเช้าเย็นเชียวนะ เขาบอกฉันว่าวันนี้เขาจะหย่ากับเธอ แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะดราม่า แสร้งว่าปวดท้องเพื่อหนีการหย่า”

จันทรัตร์กำปั้นแน่น เธอถูกทำร้ายอีกครั้ง วันทั้งวันสุพจน์อยู่เป็นเพื่อนกรรณารา ถึงแม้ว่าเธอจะทราบเรื่องนี้มาก่อน แต่การได้รู้ที่ออกจากปากกรรณาราก็ยังรู้สึกเจ็บใจ

“อ๋อ เธอเรียกฉันมาแค่อยากจะพูดเรื่องนี้เท่านั้นหรือฉันยุ่งไปก่อนล่ะ”จันทรัตร์แสร้งทำเป็นใจเย็น แล้วหันตัวจากไป

แต่ชายร่างใหญ่สองคนยืนเฝ้าด้านหลังจันทรัตร์ ประตูดาดฟ้าก็ถูกปิดไปแล้ว ณ เวลานั้นชั้นดาดฟ้ามีแค่พวกเขาสี่คน จันทรัตรน์รู้สึกประหม่า ร่นถอยหลังไม่หยุด ถอยลงมาถึงข้างกายกรรณารา กรรณาราฉุดดึงแขนของเธอไว้

“เธอคิดจะทำอะไร?”จันทรัตรน์ถามกลับอย่างตื่นตระหนก

กรรณารายิ้มเย้นชาใบหน้าอำมหิตที่ราวกับจะขย้ำจันทรัตร์“ไม่ใช่แกบอกว่าฉันขโมยฐานะคุณนายสุพจน์ของแกไปงั้นหรือ งั้นฉันก็จะทำให้แกเห็น ว่าแท้จริงแล้วใครคือคนที่พี่สุพจน์รัก แกคิดว่าการเป็นภรรยาของพี่สุพจน์ รักเขามานานแสนนาน จะเหนือกว่าฉันไปได้หรือ? ห้าปีมานี้พี่สุพจน์ดูแลเฝ้าเอาใจฉัน เขาลืมแกหมดไปนานแล้ว ถึงแม้ความจำเขาจะกลับมา คนที่เขารักก็เป็นฉันอยู่ดี!”

จันทรัตร์ดิ้นรนอย่างสุดกำลังแต่ดิ้นรนไปก็ไม่มีประโยชน์ ยังมีชายอีกสองคนที่ยึดปีกไหล่เธอไว้อย่างหยาบคาย ทันใดนั้นจันทรัตร์เริ่มรู้สึกหวาดกลัว จึงพูดด้วยน้ำเสียงดีๆ“กรรณารา เธอใจเย็นสักนิด พี่สุพจน์เขารักเธอ แม้ว่าฉันจะทำไปเยอะเท่าไหรก็ไม่มีประโยชน์ เธอปล่อยฉันไปเถอะ ที่นี่คือโรงพยาบาลนะ”

“ฉันไม่สามารถให้แกมีลูกของพี่สุพจน์ มันเป็นเด็กกรรมแกก็ตายตามลูกไปซะ”

กรรณาราจิตใจโหดร้ายราวกับด้านชา ลำแข้งเตะตรงเข้าที่จันทรัตร์ ดีที่จันทรัตร์หลบไปทัน ลำแข้งข้างนั้นจึงโดนเข้าที่หลังของจันทรัตร์ จันทรัตร์ร้องเฮือกออกมา

จันทรัตร์ทรุดเข่าลงไปกับพื้น ลูกในครรภ์ของเธอยังไม่แข็งแรง ถึงลูกเตะเมื่อครู่นี้ไม่ได้โดนเข้าที่ท้องเธอ แต่ก็ทำให้เธอเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย รู้สึกได้ถึงความเจ็บจากช่วงท้อง เธอไม่มีทางให้ลูกของเธอถูกกรรณาราฆ่าตาย จึงอ้อนวอนร้องขอ“กรรณารา เธอหยุดเถอะ ฉันรับปากว่าจะหย่ากับพี่สุพจน์ ขอแค่เธอปล่อยฉันกับลูก ฉันจะไปตั้งแต่ตอนนี้เลย แล้วต่อไปจะไม่มาวุ่นวายกับพวกเธออีก”

กรรณาราดวงตาแดงก่ำ เธอควบคุมไม่อยู่แล้ว ถ้าหากเธอปล่อยจันทรัตร์ไป แล้วใครจะเป็นคนปล่อยเธอ เธอจึงรอโอกาสที่จะได้จัดการกับจันทรัตร์“ถ้าจะโทษ ก็โทษที่แกดื้อดึงจะแย่งผู้ชายฉันไป วันนี้ถ้าฉันไม่ทำให้ลูกแกตาย สักวันแกก็จะพาลูกแกมาแย่งผู้ชายของฉัน พวกแก จัดการมัน!”

จันทรัตน์ตื่นตระหนกสุดชีวิต ประคองท้องตัวเองไว้อย่างเหนียวแน่น แต่ชายสองคนนั้นแข็งแรงมากเธอจะไปรับมือกับสองคนนั้นได้อย่างไรกัน จันทรัตร์พยายามขัดขืน ในขณะที่ชายสองคนดันเธอเข้ากับกำแพงและกระชากดึงเสื้อผ้าของเธอออก

ม่านตาเธอหรี่หดลง ราวกับตุ๊กตาตัวหนึ่งที่ถูกเชิด

“กรรณารา เธอจะทำอะไร!”จันทรัตร์คร่ำครวญออกมา

กรรณาราหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายวิดีโอพร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัย“ก็ให้คนอื่นมองนางร่านอย่างแก ที่ตั้งท้องอยู่แล้วก็ยังไปเอากับคนอื่น ลูกแท้งก็เพราะความร่านของแก มันยิ่งน่าเร้าใจกว่าไม่ใช่หรอ”

ชายสองคนดึงกระชากเสื้อผ้าเธอออกเป็นชิ้นๆ จันทรัตร์ดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต กัดลงบนที่มือของชายคนหนึ่ง

ชายคนนั้นตบจันทรัตร์กลับไปหนึ่งฉาด

จันทรัตร์ล้มลงไปกองที่พื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง บริเวณช่องท้องน้อยเจ็บปวดอย่างรุนแรง ชายฉกรรจ์ไม่เพียงไม่หยุดมือ กลับรู้สึกตื่นเต้น พร้อมกับออกแรงดึงทึ้งเสื้อผ้าของจันทรัตร์อีก

ในขณะนี้ประตูดาดฟ้าเกิดเสียงดังขึ้น มีคนกำลังทุบโครมคราม จันทรัตร์เห็นช่วงประจวบเหมาะ จึงพยายามตะเกียกตะกายลุกมาร้องตะโกน“ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย ฉันอยู่ที่นี่”

“จันทรัตร์ จันทรัตร์” เป็นเสียงของสุพจน์

กรรณาราว้าวุ่นใจ คิดไม่ถึงว่าสุพจน์จะมาที่นี่ได้ จึงรีบเก็บโทรศัพท์มือถือแล้วตะโกนบอก “พวกนายหยุดมือซะ รีบอุดปากนางนั่นแล้วก็ใส่เสื้อผ้าให้มันด้วย”

จันทรัตร์สิ้นแรงที่จะขัดขืน เหงื่อเย็นไหลโทรมกาย เพียงรู้สึกว่าท้องน้อยร้อนวูบ ได้แต่ปล่อยให้ชายร่างใหญ่นั้นลากเธอไป

เสียงดัง“ปัง”ดังขึ้นสุพจน์พุ่งชนประตูจนเปิด สิ่งที่เห็นกลับเป็นฉากสะเทือนใจฉากหนึ่ง

ชายสองคนหิ้วตัวกรรณารา กำลังจะผลักกรรณาราลงไป

“จันทรัตร์ ฉันขอร้อง เธอปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันไม่อยากตาย ฉันรักพี่สุพจน์ เธอไม่สามารถบังคับให้ฉันจากไปด้วยวิธีแบบนี้ได้ ถ้าเธอแน่ใจว่าจะทำแบบนี้ ต่อให้ฉันตาย ฉันก็จะไม่ไปจากพี่สุพจน์”

เมื่อกรรณาราน้ำตาหลั่งไหลเป็นสาย ก็ถูกผลักหล่นจากดาดฟ้า

ม่านตาสุพจน์หรี่หดลง สีหน้าซีดขาว ร้องตะโกนลั่น“ณารา!”

ชายสองคนผลักไสปล่อยมือออกจากกรรณารา ช่วงนาทีชีวิตที่แขวนบนเส้นด้ายนั้น สุพจน์พุ่งเข้าไปฉุดมือของกรรณารา ส่วนกรรณาราก็คว้าแขนสุพจน์ไว้ พูดไปร้องไห้ไป“พี่สุพจน์ ในที่สุดพี่ก็มา พี่รักฉันไหม ถ้าหากพี่ไม่รักฉันก็อย่าได้ช่วยฉัน พี่ไปอยู่ด้วยกันกับจันทรัตร์เถอะ ฉันไม่เป็นไรและจะไม่มายุ่งกับพี่อีก”

“พี่รักเธอ ณารา พี่รักเธอ พี่รักเธอมาตลอด”สุพจน์นัยย์ตาแดงระเรื่อ จะปล่อยเธอไปได้อย่างไร

ละครฉากจันทรัตร์ได้เห็นทั้งหมดได้ฟังสุพจน์บอกรักกรรณารากับหูตัวเอง น้ำตาท่วมก็ไหลเอ่อออกมาจากดวงตาแดงก่ำหัวใจราวกับถูกแผดเผาได้แต่หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง ความปวดร้าวในใจของเธอนั้นเกินถ้อยคำจะกล่าวความเจ็บปวดที่เธอได้รับราวกับน้ำท่วมหลากที่ลากเธอจมลงไป

Bình Luận ()

0/255